Πονάς όταν το πρόσωπο δε βλέπεις

του έρωτα που αγαπάς

αιωρείσαι πάνω σε χτύπους

της δικής του καρδιάς

Τα χείλη σαν δεν ματώσεις

κόκκινη δροσιά να πάρεις

οξυγόνο, φαντασία

τη ζωή να κουμαντάρεις

Όταν έρθει μήνυμα αγάπης

λίγο σε κάνει να γελάς

όμως τί να αγγίξεις

ν’ αγκαλιάσεις και να φιλάς

Ο χρόνος γίνεται αιώνιος

και δεν περνάει ο κακός

δεν ξέρει λύτρωση να φέρει

και μεμιάς λευκός καπνός

στης αγάπης αγκαλιά
και του πάθους κλεμμένα φιλιά

Τα μάτια σαν κλείνεις και σκέψεις

γυρνάνε γύρω απ’ το κενό

οι θύμισες πονάνε, μα λες, είναι κάτι

που πρέπει εγώ γενναία να δεχτώ

Γεμάτη νοιώθεις να ξεχειλίζεις χαρά

όταν ακούς την αγαπημένη μιλιά

και σαν φτάνει σε μια αναπάντεχη στιγμή

ξεχνάς τα πάντα, τα χέρια ανοίγουν

αγκαλιά παρακαλάς να είστε μέχρι το πρωί

Μα έτσι ήτανε από πάντα και προαιώνια γραφτό

σ’ αγάπης όταν μπερδεύτηκες μέσα σε γλυκό ιστό

μια να γελάς και μια να κλαις

και όλα μα όλα δυνατά να νιώθεις και να λες:

Δε μετανιώνω, δεν αλλάζω, θαύμα τώρα ζω

νεκρή ήμουν ως τώρα και στροβίλιζα κενό

σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις στην τρελή μου τη ζωή

και αν σου γκρινιάζω και λιγάκι είναι από τη δική σου

διήμερη αποχή…

_

γράφει η Μαρία Φουσταλιεράκη