–

Συνέντευξη της Ελένης Πουλημένου στην Κατερίνα Σιδέρη

–

Μιλήστε μας για το βιβλίο σας «Ταξίδι στο κόκκινο».

Το «ταξίδι στο κόκκινο» είναι ένα βιβλίο που το έγραφα για αρκετά χρόνια και γι’ αυτό αναπαριστά πολλές φάσεις της πρόσφατης ζωής μου. Με «ταξίδεψε», δηλαδή, κανονικά!

Ποιο ήταν το έναυσμα που σας ενέπνευσε για τη δημιουργία του;

Ένα κομβικό γεγονός της ζωής μου, που με τάραξε ψυχολογικά, με οδήγησε να γράψω για αυτό το όραμα ζωής σε συνδυασμό με την τάση μου για ενδοσκόπηση και αναστοχασμό.

Τι επιθυμείτε να μοιραστείτε με το αναγνωστικό κοινό, μέσα από το βιβλίο σας;

Τη διαρκή αναζήτηση του προσωπικού μας οράματος ζωής, την άρνηση της παραίτησης, του απόλυτου συμβιβασμού, σκοτώνοντας τις επιθυμίες, τα συναισθήματα, τον εαυτό μας.

Ταυτίζεστε με την ηρωίδα του βιβλίου σας;

Ναι, σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό.

Ποιο είναι το δικό σας «κόκκινο» που έχετε στοχεύσει να κατακτήσετε;

Ο σεβασμός των συναισθημάτων, των επιθυμιών και των οραμάτων μου, που λέγεται αυτοσεβασμός κι όχι, όπως εσφαλμένα θεωρούμε, εγωισμός. Και, φυσικά, το «κόκκινό μου είναι η διαρκής εγρήγορση για την αναζήτηση του ‘κόκκινου’».

Κυνηγούν σήμερα οι άνθρωποι το κόκκινο ή παρασύρονται από τη δίνη της καθημερινότητάς τους;

Νομίζω ότι τελικά παρασύρονται, αλλά δεν το δέχονται, δεν μπορούν να το παραδεχθούν. Ζουν με την ψευδαίσθηση ότι έχουν το κόκκινο, αλλά ζουν στον απόλυτο συμβιβασμό που συνθλίβει τον αυτοσεβασμό.

Πιστεύετε ότι είναι ουτοπικό να αναζητούμε το κόκκινο που θα αλλάξει τη ζωή μας;

Χα, χα! Σίγουρα πολλοί θα το θεωρήσουν ουτοπία. Εγώ το βλέπω ως συνειδητότητα και αυτοσεβασμό. Είναι δύσκολα αυτά τα πράγματα, το ξέρω, αλλά όλοι τα έχουμε μέσα μας, είναι έμφυτα. Το θέμα είναι να βρούμε πού τα έχουμε καταχωνιάσει. Το ξέρω, είναι δύσκολο να ψάξουμε…

Τελικά αξίζει να αφιερώσουμε τη ζωή μας κυνηγώντας το «κόκκινο»;

Και βέβαια αξίζει γιατί αυτό μας κρατά ζωντανούς, ενεργούς και σε ετοιμότητα για τις προκλήσεις της ζωής. Μόνο έτσι ζούμε. Αλλιώς, επιβιώνουμε, απλά.

Ποια τα μελλοντικά συγγραφικά σας σχέδια;

Μόλις δουλεύω στο μυαλό μου μια νέα ιδέα. Πρώτα έρχεται η ιδέα, με περιτριγυρίζει, μετά με πολιορκεί, μου στροβιλίζει το μυαλό και μετά ξεκινώ να γράφω. Τώρα είμαι στο στροβίλισμα…