Ο δρόμος έτριζε και η δόνηση διαχεόταν κάτω απ’ τα πόδια τους. Δεν ενοχλούσε κανέναν, βέβαια. Αντίθετα, ακούγονταν ενθουσιώδη χειροκροτήματα και ανέμιζαν φθηνιάρικα σημαιάκια στα χέρια των παιδιών.
Οι αστυνομικοί βαριεστημένα όριζαν πού θα σταθούν οι εορτάζοντες. Εικονικά περήφανοι, φτωχοί πολίτες, ντυμένοι πιο επίσημα απ’ τις άλλες ημέρες, επευφημούσαν τους δικούς τους. Γιαγιάδες στρατιωτών, ερωμένες αξιωματικών και παιδιά των μουσικών της μπάντας, που σκόρπιζε μελωδίες από τρομπόνι, τούμπα και γκρανκάσα.
Τα μαχητικά ζωγράφιζαν σουρρεαλιστικά σχέδια στον μαρτιάτικο ουρανό της πόλης και τα εμβατήρια παιάνιζαν, συντροφιά με τους ήχους απ’ τα τανκς και τ’ άρβυλα στο τσιμέντο της Πανεπιστημίου.
Είχε σταθεί απέναντι απ’ το Οφθαλμιατρείο, γιατί της είχε πει ότι θα ήταν τελευταίος στη σειρά, κατεβαίνοντας προς την Ομόνοια, αριστερά. Του είχε πει ότι θα φοράει γαλάζιο πουκάμισο.
Τον είδε μετά από μήνες, που εκείνος αρνιόταν να την συναντήσει, για να μην απογειωθούν εκστασιασμένοι στο δωμάτιο 421. Ήθελε -λέει- να διεκδικήσει πάλι τη γυναίκα του.
Έστρεψε το όπλο και πυροβόλησε, μόλις πέρασε από μπροστά της. Τα μαχητικά είχαν ξεσηκώσει για άλλη μια φορά τα περιστέρια απ’ τις στέγες.
Χάθηκε στο τρομαγμένο πλήθος, χωρίς να δει την μπλε στολή του να γεμίζει αίμα, κάπου πίσω απ’ την καρδιά.
_
γράφει η Ηλέκτρα Αλεξάκη
Στην αρχή θεώρησα πως αυτός που έκανε παρέλαση πέρασε από μπροστά από την αφηγήτρια και την πυροβόλησε. Ωραίο εύρημα να παίξετε με την έλλειψη υποκειμένου, κυρία Αλεξάκη…
Η αλήθεια των πεπραγμένων όμως αποκαλύπτεται στην τελευταία παράγραφο. Και φυσικά μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο!
Θαυμάσια προσέγγιση της αβυσσαλέας ψυχολογίας μιας γυναίκας.
Και ένας άντρας θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο! Να μια ιδέα για μια ακόμη μικρή ιστορία, κυρία Αλεξάκη. Να περιμένουμε;
Πολύ καλή μικρή ιστορία. Ολοκληρωμένη μέσα σε τόσο λίγες λέξεις. Θα ήθελα όμως τη συνέχεια. Τι ακολούθησε; Μένει ανοιχτό το τέλος. Σε μια άλλη ιστορία χωρίς όριο λέξεων. Θα την συλλάβουν τη δολοφόνο; Που θα ψάξει η αστυνομία; Είναι αστυνομικός το θύμα με τη μπλε στολή; Η γυναίκα του θα μάθει την αλήθεια;
Με τίποτα δεν είναι αστυνομικός!! η κυρία Αλεξάκη έχει σκορπίσει αρκετά ίχνη για να τα ακολουθήσει κανείς και να καταλάβει τι είναι αυτός που φοράει τη μπλε στολή…: “Τα μαχητικά ζωγράφιζαν σουρρεαλιστικά σχέδια στον μαρτιάτικο ουρανό της πόλης” , “για να μην απογειωθούν”, ” Τα μαχητικά είχαν ξεσηκώσει για άλλη μια φορά τα περιστέρια απ’ τις στέγες”.
Πάντως θα συμφωνήσω μαζί σας, κυρία Isabella. ΘΕΛΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
πως θα κινηθεί η αστυνομία, ειδικά???
Καλημέρα, να που γίνεται τελικά και οι λίγες λέξεις (όταν είναι περιεκτικός ο λόγος) λένε πολλά… Θα συμφωνήσω όμως με τους προλαλήσαντες στο ότι θα μου άρεσε πολύ να διαβάσω και την συνέχεια!!!
Υπέροχα λιτό, εξαίσια ανατρεπτικό μέχρι την τελευταία φράση. Λάτρεψα…
Η συνέχεια θα μπορούσε να ήταν απλή. Για παράδειγμα: “Κανείς από τους γείτονες δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί η “Μελίνα του 6ου”, εκείνα τα Χριστούγεννα, στόλισε την μεγάλη αροκάρια του ακάλυπτου με το ίδιο το κορμί της”
Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τα θετικότατα σχόλια σας. Θα προσπαθήσω να το συνεχίσω και να μην αφήσω ανοιχτό το τέλος. Ή ίσως να το συνεχίσω ως μικρές ιστορίες και κάθε φορά το τέλος να είναι πιο ανοιχτό ακόμη, ως την τελευταία μικρή ιστορία…
Ευχαριστώ και πάλι για την αλληλεπίδραση!
Πολυ ωραιο,ακριβως γιατι είναι περιεκτικό και δεν κουραζει ομως θελω την συνεχεια!!!!
Κι εμένα με μπέρδεψε ποιος σκότωσε ποιον…αλλά μου άρεσε πολύ το ανατρεπτικό τέλος και η αποκάλυψη του δολοφόνου. Electra, keep up the good work!
Συναρπαστική η μικρή ιστορία της κυρίας Αλεξάκη! Μας αιχμαλώτισε. Ανυπομονώ για τη συνέχεια…