Ρατσισμός…
μια λέξη που πονά
και που έχει εισχωρήσει πολύ βαθιά,
σαν μία ασθένεια μας τρώει τα σωθικά,
ένα μίασμα του ανθρώπου εσωτερικά.

αυλακωμένος από νύχια που γαντζωθήκαν πάνω της
με τόση λύσσα να μην τη ρίξουν άσκοπα,
βαφτισμένος σε αίμα άγριο
που δε βολεύεται σε φλέβα υποταγής λες και σταλμένη να σου πει,
να μην αφήσεις πέταγμα να μην το προσπαθήσεις
και γέλιο αδαπάνητο ταξιδέυοντας από άκρη σε άκρη.

και σαν λύκαινα που πεινάει πολύ
και ψάχνει σαν τρελή σάρκες αθώες να κατασπαράξει,
άθροα με μιά πνοή στο αίμα να βουτηχτεί
και με μια τρελή λαλιά
ο αδύναμος θα αμαυρωθεί.

και όμως όποιος δεν φοβούται το άδικο με μία φωνή θα
αντισταθεί και θα νικήσει τους φόβους και τα πρέπει,
με μια φωνή όλου του κόσμου οι ζωντανοί θα
κραυγάσουν ενωμένοι… Όλοι είμαστε…

AGAINST RACISM…

ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ.

ΜΑΙΟΣ 2018 – 9η Θέση στον 4 Διαγωνισμό ποιήσεως του Bonsaistories

_

γράφει η Μαρία Καφφέ