Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν αγαπημένο προτού καν εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ίκαρος.  Ο γνωστός σε όλους Oliver Jeffers, αυτή τη φορά εικονογραφεί και ο Drew Daywalt γράφει μια ιστορία που θα κάνει μικρούς και μεγάλους να δακρύσουν από τα γέλια αλλά και ν’ αγαπήσουν λίγο παραπάνω τα κραγιόνια τους. «Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν» απευθύνεται λοιπόν σε παιδιά από 3 ετών αλλά και στους γονείς τους που θέλουν να γίνουν ξανά παιδιά.

Το μόνο που θέλει ο καημένος ο Ντάνκαν, είναι να ζωγραφίσει με τα κραγιόνια του! Όταν όμως ανοίγει την κασετίνα του, βλέπει ένα σωρό γράμματα που λένε: τα παρατάμε! Το Μπεζ έχει κουραστεί να είναι η σκιά του καφέ, το μπλε χρειάζεται ένα διάλειμμα μετά από τόση δουλειά, ενώ το ροζ, ζητάει μόνο να το χρησιμοποιήσει. Το πράσινο δεν έχει παράπονο αλλά ζητάει να φιλιώσουν το κίτρινο με το πορτοκαλί που μαλώνουν για το ποιο είναι το πραγματικό χρώμα του ήλιου.  Τι θα κάνει ο Ντάνκαν τελικά;

Μια ξεκαρδιστική ιστορία που μιλάει με τη γλώσσα των παιδιών χωρίς όμως ούτε μια στιγμή να φαίνεται πρόχειρα γραμμένη και που μέσα από έναν βιωματικό τρόπο, κάνοντάς  να ταυτιστούν, τους περνάει αξίες όπως η συνεργασία και πόσο σημαντικό είναι να εκτιμάμε όλου αυτούς που έχουμε στη ζωή μας γιατί καθένας μας προσφέρει και από κάτι. Ίσως είναι ένα από τα λίγα βιβλία που καταφέρνει να περάσει τόσο όμορφα μηνύματα με πραγματικά έμμεσο και διασκεδαστικό τρόπο, ακριβώς όπως θα ήθελε ένα παιδί.

–

Προτεινόμενες δραστηριότητες

Οι δραστηριότητες που θα μπορούσαν να γίνουν, είναι φυσικά με κηρομπογιές! Μπορούμε να φτιάξουμε μια δικιά μας ιστορία που θα πρωταγωνιστούν όλες οι κηρομπογιές μας και να την ζωγραφίσουμε χρησιμοποιώντας μια συγκεκριμένη κηρομπογιά για κάθε ζώο, αντικείμενο, άνθρωπο ή μέρος της φύσης. Έπειτα, εξηγούμε γιατί χρησιμοποιήσαμε τα συγκεκριμένα χρώματα σε κάθε στοιχείο της ζωγραφιάς. Συγκρίνουμε με μια άλλη ζωγραφιά που μπορούμε να φτιάξουμε η οποία θα έχει μόνο ένα ή δύο χρώματα. Τι συναισθήματα νιώθουμε κοιτώντας τις δύο ζωγραφιές; Ποια μας αρέσει καλύτερα και γιατί; Αυτή η δραστηριότητα μπορεί να γίνει και πριν το διάβασμα του βιβλίου, ως αφόρμηση. Μετά το διάβασμα, συζητάμε πως θα μπορούμε να αξιοποιήσουμε κι εμείς όλα μας τα κραγιόνια, να τα βάλουμε δηλαδή να «συνεργαστούν» για να βγάλουν ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Θα μπορούσαμε μήπως να ζωγραφίσουμε τη θάλασσα με ένα άλλο χρώμα εκτός από μπλε; Φαίνεται πάντα η θάλασσα μπλε; Μπορούμε να δούμε βίντεο από τη θάλασσα το πρωί, φουρτουνιασμένη, ήρεμη ή κατά τη διάρκεια του ηλιοβασιλέματος. Παρατηρούμε ότι δεν έχει πάντα το ίδιο χρώμα. Συζητάμε για το πώς μπορούμε κι εμείς να συνεργαστούμε για να δώσουμε ένα καλύτερο αποτέλεσμα κι αποφασίζουμε να κάνουμε μια ομαδική ζωγραφιά με τα κραγιόνια μας. Παίρνουμε ένα μεγάλο χαρτί κι όλοι ζωγραφίζουμε από κάτι, μέχρι να γεμίσουμε με χρώματα όλη την επιφάνεια. Έπειτα, τσαλακώνουμε το χαρτί, το ανοίγουμε πάλι και το περνάμε από πάνω με σκούρη μπογιά με ένα πινέλο. Ξεπλένουμε με νερό και το αφήνουμε να στεγνώσει ώστε να δούμε το «ραγισμένο» αποτέλεσμα. Έτσι, τα παιδιά εξοικειώνονται και με διαφορετικές τεχνικές ζωγραφικής.