γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Τούτο το βιβλίο ήταν για μένα μια πρόκληση και συνάμα μια ευχάριστη αποκάλυψη. Όταν ήρθε στα χέρια μου, αφού θαύμασα το εξώφυλλό του και διάβασα το κείμενο που η συγγραφέας του είχε παραχωρήσει για το οπισθόφυλλο, στάθηκα λίγο παραπάνω στο περιτύλιγμά του, χωρίς να υποψιάζομαι τι με περιμένει εντός του. Αφού απόλαυσα την εικόνα και προσπάθησα να στοχαστώ τον τίτλο του, αποφάσισα να βουτήξω στα άδυτα των σελίδων του και εκεί είναι που έμεινα μετέωρη να συνειδητοποιώ τα μυστικά του.

Αγαπητοί αναγνώστες, το βιβλίο δεν αποτελείται από συνηθισμένες σελίδες. Δεν είναι λευκές με μαύρα γράμματα. Είναι σελίδες με χρώματα, σελίδες ικανές να σε ταξιδέψουν, σελίδες όπου φυλακίζουν το βλέμμα σου και σε προδιαθέτουν να τις αγγίξεις, να κλείσεις τα μάτια και να ονειρευτείς σιμά τους.

Πιστέψτε με, δεν υπερβάλλω. Λάτρεψα το όλο εγχείρημα του βιβλίου και αφότου ολοκλήρωσα την ανάγνωσή του, δεν μπορούσα και μάλλον δεν επιθυμούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.

Η ιστορία του σε μαγνητίζει. Μια ιστορία για την απώλεια, την αγάπη, την ελευθερία, την αυτογνωσία και την ανασφάλεια. Μια ιστορία για όνειρα που έμειναν ανεκπλήρωτα, για αξίες που ταλαντεύονται, για συμπεριφορές που αντικατοπτρίζουν ανασφάλειες αλλά και χειρισμούς. Δεν θα πω περισσότερα, θεωρώ πως ήρθε η ώρα να σας διηγηθώ όλα όσα αποκόμισα, όλα όσα κατάφεραν να με ταξιδέψουν.

…το σμήνος αγαπά την ησυχία περισσότερο από την αλήθεια… 

Η Νέλια, είναι υπάκουη και φρόνιμη. Όμως σε κάθε ατόπημά της, ακολουθεί και μια τιμωρία. Είναι γεννημένη σε κλουβί με αόρατα σίδερα, τα οποία είναι τόσο ισχυρά που πολλές φορές τα νιώθει καρφωμένα ακόμα και μέσα της να της στερούν την όποια ελευθερία.

Η κυρά της, πιστεύει ακράδαντα πως όλα οδηγούν στη μάθηση. Η τιμωρία, ο πόνος, ακόμη και ο φόβος, στόχο τους έχουν τη μάθηση γι’ αυτό και χρησιμοποιούνται. Η δική μου άποψη, ταπεινή μα με δυνατή φωνή ισχυρίζεται πως όλα τα παραπάνω συνάδουν κακοποίηση, συνάδουν ενδοοικογενειακή βία, από εκείνες που πρέπει να μείνουν αθέατες και να μην βγουν στο φως, σαν εκείνα τα κρυμμένα από όλους μυστικά που ενόσω κάποιοι τα γνωρίζουν επιλέγουν να σιωπούν, επιλέγουν βουβοί να παρακολουθούν τον πόνο που προκαλούν σε αθώες ψυχές.

Για κάθε υποτιθέμενο λάθος της πρωταγωνίστριας, αναδυόταν οργή, ακολουθούσε τιμωρία χωρίς το παραμικρό ψήγμα αγάπης, στοργής, τρυφερότητας ή συμπόνιας. Σας προειδοποιώ πως το βιβλίο θα σας προβληματίσει, θα σας αφοπλίσει με την ιστορία του, μα αν αποφασίσετε να το διαβάσετε, θα είστε κερδισμένοι.

Από την ηρωίδα μας λείπει το φως και στην ύπαρξή της κυριαρχεί το σκότος. Λείπει η χαρά και τη θέση του έχει πάρει το δάκρυ. Είναι μια ύπαρξη μόνη η οποία βρίσκει παρηγοριά στις πληγές της. Προσπαθεί, πασχίζει για το κάτι παραπάνω, μα η κυρά ζητάει όλο και περισσότερα. Την ανταμείβει με φρούδες ελπίδες, με απατηλές υποσχέσεις μα η μέρα όπου το ίδιο το σθένος της, ανακατεμένο με απελπισία, αγανάκτηση και προδοσία  θα σπάσει τα δεσμά της, δεν αργεί.  

Νιώθει ανικανοποίητη. Έχει μάθει να ανεβάζει συνεχώς τον πήχη σε ότι κάνει. Νιώθει ανία, νιώθει ενοχές και χάνει εκ νέου τον στόχο της ενόσω κάποιοι δεν της επέτρεψαν να τον κατακτήσει. Είναι μπλεγμένη στους λαβύρινθους της λογικής και ψάχνει διαύλους διαφυγής.

Τι λέτε να αναζητάει;

Μην ψάχνετε για βαρύγδουπες απαντήσεις. Ανακούφιση θέλει, λύτρωση, αγάπη, αποδοχή και γαλήνη. Αναζητά την ίδια την ψυχή της, τον δρόμο για να φτάσει στο φως, στην αλήθεια των πράξεων της, στον δρόμο για να βρει τον εαυτό της και ένα απάνεμο λιμάνι.

Δεν θα ήθελα να προβώ σε αποκαλύψεις, όσο κι αν με καίνε. Θα πω μονάχα ότι η μοίρα της επιφύλασσε μια σχέση χωρίς όρια, χωρίς αλλαγές και μεταπτώσεις. Μια σχέση με αποδοχή και αγάπη, μια σχέση με ελευθερία και κατανόηση. 

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Βίκυς Τσιρκώνη, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…όταν δεν σε βλέπει κανείς, δεν ξέρεις αν πετάς σωστά. Δεν ξέρεις αν προχωράς ή αν απλώς αιωρείσαι …        

Θα χαρακτήριζα τη νουβέλα, μια ιστορία κακοποιητικής συμπεριφοράς. Μια μικρογραφία που σίγουρα έχουμε ακούσει ή και βιώσει. Είναι μια αλληγορία, ένας παραλληλισμός με καταστάσεις βίας αθέατες πολλές φορές μα συνάμα τόσο γνωστές.

Μια ιστορία που μας προτρέπει να αφήσουμε κατά μέρος την ‘ασφάλεια’ της αποστασιοποίησης γιατί σε όλο αυτό είμαστε όλοι όσοι γνωρίζουμε συνένοχοι. Ας πάψουμε επιτέλους να είμαστε αιθεροβάμονες, ας πάψουμε να κωφεύουμε στην εκκωφαντική κραυγή της Νέλιας και της κάθε Νέλιας και να είστε βέβαιοι και κάτι περισσότερο από αυτό ότι μονάχα έτσι θα έχουμε καταφέρει να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο.

Λάτρεψα το οξύμωρο σχήμα του βιβλίου. Από τη μια οι εικόνες που σε γαληνεύουν και από την άλλη τα κείμενα που με τα νύχια τους ξύνουν τις κακοφορμισμένες πληγές της κοινωνίας μας. Η Νέλια είναι ένα πλάσμα σαν όλους εμάς. Ένα πλάσμα πράο, υπάκουο, ήσυχο που κάνει όνειρα και θέλει να τα δει να πραγματοποιούνται. Ένα πλάσμα που μπήκε σε καλούπι, που έμαθε να δέχεται την τιμωρία ως φυσιολογική εξέλιξη. Ένα πλάσμα που δεν ξέρει να ζει, δεν ξέρει τον τρόπο να ικανοποιείται, ένα πλάσμα που ζει στα σκοτάδια μα μην προτρέχετε γιατί πάντα υπάρχει στο τέλος του δρόμου αναδύεται φως. Εκείνη πάσχισε να το φτάσει, πάσχισε να το κρατήσει στα χέρια της, να το αφήσει να την τυλίξει και να την παρασύρει στη δύνη του.

Διαβάστε το βιβλίο και συνδράμετε εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρει το δικό τους φως ή βοηθήστε τον ίδιο τον εαυτό σας να φτάσετε μια ώρα αρχύτερα στο φως που σας περιμένει και αδημονεί να σας τυλίξει!

Κλείνοντας να πω ότι, η σιωπή όσο κι αν φαντάζει απατηλό, έχει σθένος, έχει  φωνή και αν αποφασίσει να μιλήσει, να είστε σίγουροι ότι θα καταφέρει να ακουστεί, θα καταφέρει να αλλάξει τη ρότα του καθενός μας!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Μέσα στον θόρυβο του κόσμου, μπορείς να ακούσεις την αλήθεια της καρδιάς σου;

Κάπου κάτω από τον ίδιο ουρανό, ένα πλάσμα που γεννήθηκε για να πετά συναντά κάτι που παραμένει ακίνητο. Ανάμεσά τους δεν υπάρχουν όρκοι ή δεσμά, μόνο σιωπές που μιλούν και πληγές που, αντί να κρύβονται, ανθίζουν.

Μέσα από μια στοχαστική αλληγορία, το βιβλίο αφηγείται μια ιστορία για την αποδοχή, το θάρρος να είσαι αληθινός και τις σπάνιες συναντήσεις που αλλάζουν για πάντα τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο και τον εαυτό σου.

Μια ιστορία-πρόσκληση σε όσους αναζητούν το φως που κρύβουν μέσα τους. Ένα βιβλίο που θα σας εμπνεύσει να ακούσετε την αλήθεια που βρίσκεται στον πυρήνα της ψυχής σας.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η πορεία μου ξεκίνησε ακαδημαϊκά στη βασική έρευνα, με επίκεντρο τον σχεδιασμό εν δυνάμει φαρμάκων, και συνεχίστηκε στον φαρμακευτικό κλάδο με φυσικό επακόλουθο να εργάζομαι τα τελευταία χρόνια σε μια πολυεθνική εταιρεία.

Ωστόσο, πίσω από τη λογική και την πειθαρχία της επιστήμης, υπήρχε πάντα μέσα μου μια καλλιτεχνική πλευρά, που εκφραζόταν κυρίως μέσα από τη ζωγραφική. Η γραφή ήρθε πιο πρόσφατα, μέσα από την ανάγκη να δώσω λέξεις σε προσωπικά βιώματα.

Το παρόν έργο αποτελεί το πρώτο ολοκληρωμένο μου χειρόγραφο. Η εικονογράφηση του βιβλίου έχει επίσης πραγματοποιηθεί από εμένα, ως αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άνεμος εκδοτική.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.