Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ

–

γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη

–

Η ποιητική συλλογή του Πάνου Νιαβή “Η Τριγωνομετρία των Παθών”, κυκλοφορεί από τον Σεπτέμβρη 2019 από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ, περιέχει τρία μέρη: Ποιήματα ποιητικής, Ερωτικά ποιήματα και Μνήμες, χρόνος, Πατρίδα, Θάνατος. Είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή του Νιαβή μετά από το έργο “Ο μαύρος κότσυφας στο χιόνι”.

Στα “Ποιήματα ποιητικής” ο Νιαβής πραγατεύεται αισθήσεις και συναισθήματα τα οποία αποτυπώνει με έναν ιδιαίτερο τρόπο, ο οποίος συνιστά ένα κράμα πεζής έκφρασης και λυρικότητας , λέξεις που αιωρούνται μεταξύ ρεαλιστικού και ονειρικού ταξιδεύουν σε τόπους και μέρη την αντίληψη του αναγνώστη. Άνεμοι και ωκεανοί, πουλιά -μεταξύ των οποίων, ο αγαπημένος κότσυφας- ζυγίζουν, αμφιβάλλουν, εξετάζουν, γιορτάζουν και πενθούν τον Πόθο, τον Φόβο, την Αλήθεια, το Ψέμα την Συνήθεια, την Φθορά, την Επιθυμία, την Έλξη, τον Έρωτα, την Αγάπη και την Προδοσία (σ. 13 Η τριγωνομετρία των παθών).

Στα “Ερωτικά ποιήματα” ο έρωτας άλλοτε στιγμιαίος και άλλοτε πάλι αιώνιος, αλλάζει μορφή και όνομα, περνάει βιαστικά μπροστά σου ενώ προσπαθείς να “βαλσαμώσεις” την εικόνα του και να αιχμαλωτίσεις την αίσθησή του. Φιλόδοξος και γεμάτος αυτοπεποίθηση ο θνητός αγώνας του ανθρώπου απαντά την ματαιότητα και την ανάδειξη της αξίας της στιγμής.

Από αυτή την οπτική της αντίθεσης και της “φωτογραφικής” θέασης ο Νιαβής προσεγγίζει τις Μνήμες, τον Χρόνο, την Πατρίδα και τον Θάνατο, στο τρίτο και τελευταίο μέρος της συλλογής. Αναμνήσεις και πένθη ανυπέρβλητα αλλάζουν τις Κυριακές τις νυχτερινές σιωπές προσδίδοντας μια γλυκόπικρη γεύση στις στροφές. Η απουσία που συνηθίζεται-τουλάχιστον φαινομενικά- και περνά στην λήθη και στην παραίτηση, οδηγούν σε έναν θρήνο σιωπηλό αλλά και ισχυρό συνάμα. Μια στωική αποδοχή και ανοχή του πόνου μπροστά στον θάνατο καθώς ο χρόνος αποκτά καλειδοσκοπική όψη και ο τόπος αποτελεί μόνο ένα θολό φόντο.

Οι λέξεις του Νιαβή αναδύουν μυρωδιές από δύσβατα δάση και κακοτράχαλα όρη, αντηχούν το φτερούγισμα ανυπότακτων πουλιών, αγγίζουν σαν τον ζεστό σιρόκο και βλέπουν από τα μάτια ενός μικρού παιδιού, το οποίο αναζητά τον τρόπο να αποτυπώσει τα πάθη σε μια επινοημένη τριγωνομετρική συνάρτηση.

Έχει κανείς την αίσθηση ότι οι στίχοι καλωσορίζουν και αποχαιρετούν μνήμες και μορφές μακρινές, υμνούν την θνητότητα, το αμελητέο ένστικτο αναγάγοντάς το σε ουσιαστικό και άρτιο συναίσθημα καθώς ο χρόνος χάνει την ευθύγραμμη πορεία του, διαγράφοντας ομόκεντρους κύκλους γύρω από την ύπαρξή μας.

“Ψάχνω μια καρπερή λέξη

ή μια λύπη από σύννεφο

να λιγωθεί ανεπαισθήτως

ο ισχυρογνώμων Μαΐστρος ….”

(σ. 28 Λύπη από σύννεφο)