Ε, οδηγέ! Στάση!

Περνάνε οι ηλικίες… 5… 6… 7… 8… 9… 10… Άσε με στο 10 τουλάχιστον καλά ήταν ακόμα, μην βάζεις άλλο ανάμνηση, οδηγέ! Θα καεί η μηχανή, δεν αντέχω να αντικρίζω αυτά που πέρασαν. Βάλε ένα ποτήρι θα πιούμε μαζί σήμερα, στην υγειά της ασταμάτητης μηχανής! Πώς την ονόμασαν; Συνείδηση; Η πρώτη μηχανή τρένου χωρίς ράγες, όλα τα άλλα σέρνονται στην άγνοια. Στην υγειά μας, λοιπόν!

Καλά τα λες, θυμάμαι όταν πρωτομπήκα ούτε λαβές να κρατηθείς δεν είχε… Κενό βαγόνι ενάντια με την ισορροπία σου, έπρεπε να το καταλάβω μόνος μου ότι το ταξίδι θα είναι μεγάλο… Έλα ένα ακόμη κερνάω εγώ, απλά θυμήσου να στρίψεις, κάθε φορά κάνεις λάθος στην ίδια ημερομηνία και μεγαλώνω. Τι; Δεν γίνεται; Πρέπει να μεγαλώνω; Ποιος το αποφασίζει αυτό και γιατί «πρέπει»; Κρίση και στα τρένα λοιπόν, εδώ φτάσαμε. Εντάξει, αφού αλλιώς δεν γίνεται, πήγαινε πιο αργά τότε, να κοιτάξω πίσω τουλάχιστον, να δω πώς πέρασε ο καιρός.

Α, ο Δημήτρης! Δημήτρη! ΟΧΙ! Όχι εκεί ρε Δημήτρη, αδιέξοδο… Κάνε πίσω, σε παρακαλώ να τον προλάβουμε!

Γιατί δεν κάνει να γυρνάμε πίσω; Μερικές φορές χρειάζεται για το καλό μας. Τον χάσαμε τον Δημήτρη, οδηγέ, πήρε το λάθος τρένο κι αυτός… Μέσα στους καπνούς χάθηκε, μαζί με τις παραισθήσεις του.

Αχ, φτάσαμε κιόλας στο 22; Κάτσε να δω αν ανέβηκε κανείς στο βαγόνι, γιατί μόνο κάτι λαθραίοι ανεβαίνουν τελευταία αλλά φεύγουν από μόνοι τους οι καημένοι, δεν με πειράζουν. Όχι εντάξει, κανείς…

Κανείς; Πού πήγαν όλοι; Οδηγέ πρέπει να τους μιλήσεις από το μεγάφωνο… Όχι, άσε με να τους μιλήσω εγώ: «Γυρίστε πίσω, δεν τα πήρατε όλα, ξεχάσατε κάτι χαμόγελα στη γαλαρία, κάτι δάκρυα στο πάτωμα και λίγο αίμα… στα χέρια μου». Στα χέρια μου είπα; Τι έχω πάθει πια;

Οδηγέ, πού πήγες;

Πάει κι αυτός… Δεν το αντέχουν το ποτό οι καθρέφτες.

_

γράφει ο Νίκος Σκούφος