Πόσα μα πόσα ποιήματα
γραφτήκανε για σένα,
κι ακόμη πόσα με ρυθμό
μα και με μέτρο θα γραφτούν.
Τι κι αν σε λέν’ Κλειώ,
Καλλιόπη, ή καμία,
στη φύση σου είναι βλέπεις
η ακούνητη η ουσία.
Όλα σου τα ονόματα είν’ επιδερμικά
σαν των γραμμάτων, του ωραίου
θεά τέθηκες, εξ ορισμού υπαρκτικά.
Γέφυρες στο όνομα σου,
μπορούν να σηκωθούν;
Για σένανε τραγούδια να γραφτούν;
Όταν σε συλλογίζονται
ορμή για δράση προκαλείται;
Μα πως αλλιώς ακριβοθώρητη
το πλαίσιο σου να πλάσω;
Πόση παραπάνω
συνοχή να περιγράψω;
Εν τελεί πόσο πιο πιστό,
να κάμω τον ορισμό σου;
Μια τέτοια επίδραση
και τόση επιρροή,
μόνο μια μούσα θά ‘ταν
να την γεννήσει ικανή.
_
γράφει ο Ελευθέριος Μακατσέλος
0 Σχόλια