Έφυγες, και ξανά ‘ρθαν οι ήχοι.

Οι ήχοι της καθημερινότητας,

των τρένων, του αέρα, της

βαβούρας των αυτοκινήτων.

Των άχρωμων συζητήσεων

απ’ τους περαστικούς.

Έφυγες.

Το σπίτι με τ’ αρώματα σου γεμάτο,

η νεκρική ησυχία εκκωφαντική.

Μοναξιά, μοναξιά, και πάλι μοναξιά.

Όλα τα χρώματα μαζί σου πήρες.

Πόση χαρά να ΄χει ο ήλιος άραγε,

εάν κάποιον δεν έχει να φωτίζει;

Ένα μόνο με χαροποιεί με το φευγιό σου:

Μού ‘δειξες πόση σιωπή υπάρχει στη ζωή μου.

Τι κι αν έχουμε ανθρώπους γύρω μας;

Τι κι αν έχουμε φλερτ και φιλικές αγάπες;

Εάν δεν έχεις τον άνθρωπο σου,

να τονε λες, μα και να είναι ο άνθρωπος σου,

τότε αληθινή, δεσμευτική,

μοναδική αγάπη, δεν έχεις.

Υπάρχει, μα είν ανούσια χωρις έρωτα η ζωή,

δίχως μοίρασμα και νοιάξιμο.

Χλιαρά, όλα τα δήθεν τα δεσίματα.

Εάν βαθιά στα μάτια δεν κοιτιόμαστε,

εάν το σώμα σου δεν προσκολλάται

στο δικό μου, καθώς αγκαλιαζόμαστε

Χλιαρά.

_

γράφει ο Ελευθέριος Μακατσέλος