Μάσκες δικές μου, μάσκες δικές σου.

Μάσκες για κάθε περίσταση – χαράς, λύπης, απόγνωσης, έρωτα.

Μάσκες προσωπεία, κενές από συναισθήματα.

Άχρωμες, χλωμές, ανέκφραστες ή φτιασιδωμένες σαν ξεπεσμένοι κλόουν σε περιοδεύων τσίρκο.

Μάσκες επιβολής και αυθυποβολής.

Γιατί έτσι ήθελαν κάποιοι ή γιατί έτσι θέλαμε εμείς.

Μάσκες για να μη γεννιόμαστε ως tabula rasa* να είναι γνωστοί οι κοινωνικοί μας ρόλοι…

Μάσκες προσαρμοσμένες στα χαρακτηριστικά του προσώπου μας.

Τόσο δικές μας, τόσο εμείς πια, που αν επιχειρήσεις να τις βγάλεις πονάς αφού αποχωρίζεσαι το ίδιο σου το δέρμα…

κι αν τελικά πέσουν τρομάζεις από αυτό το άγνωστο πρόσωπο στον καθρέφτη…το πρόσωπο πίσω από τη μάσκα… το δικό σου πραγματικό πρόσωπο.

Ποια θα φορέσεις σήμερα λοιπόν;

Η μασκαράτα της ζωής σε περιμένει!

_

γράφει η Ευφημία Καραγιάννη

_____

*από τις λατιν. λ. tabula rasa = άγραφη πινακίδα,

Ο Άγγλος φιλόσοφος John Locke στο έργο του Δοκίμιο σχετικά με την ανθρώπινη αντίληψη (An Essay Concerning Human Understanding) παρομοίασε το μυαλό ενός νεογέννητου με μια άγραφη πινακίδα πάνω στην οποία τίποτε δεν είναι γραμμένο.