Ξόδεψα ότι είχα και δεν είχα,
σ’ άκουσα, σ’ ανάθρεψα.
Φτωχή ψυχή και άδειο βλέμμα
άνθρωπος λένε,
κι ύστερα πρέπει,
ναι, και ίσως φταίνε.
Ήθελα λέξεις να ειπωθούν,
έψαχνα κουβέντες να σου αποσπάσω,
και τώρα πανσέληνο κάθομαι και βλέπω
και η καρδιά μου μιλάει και δέρνει.
Κιθάρες, βιολιά
ποτέ δε σου ’φτασαν
κι ας πέρναγες ώρες με αυτά,
νότες ξανά δε θα βγάλουν,
καλά να πάθεις,
αφού έτσι «αγαπάς».
_
γράφει η Λίλιθ








0 Σχόλια