Μια λέξη
Που διέσχισε σα βέλος
Την πυκνή σιωπή
Και βρήκε ξένοιαστο στόχο
Την ψυχή σου
Μια λέξη
Που δεν ειπώθηκε ποτέ
Η απουσία της
Αιωρείται στο κενό
Κι έμεινε μονάχα η θλίψη
Ένα χάδι
Που πρόσμενε το χέρι σου
Εκεί δα ακουμπισμένο
Αλλά στο στέρησαν
Κι έμεινε η χούφτα ορφανή
Ένα χάδι
Που τα δάχτυλα λαχταρούσαν
Να αποθέσουν δειλά
Και δεν τόλμησαν
Μη σπάσουν την εύθραυστη κλωστή
Μια ματιά
Που δεν περίμενες ποτέ
Κι ωστόσο
Ακούμπησε πάνω σου
Κι άφησε σημάδι οδυνηρό
Μια ματιά
Που άδικα αναζητούσες
Να σε γλυκάνει
Σου την αρνήθηκαν
Κι έμεινε η πίκρα στα χείλη
Κι εσύ αναρωτιέσαι
Τι έφταιξε αλήθεια
Πού πήγαν όλα
Τ’ αγαπημένα
Λέξη, χάδι, ματιά
Κι εσύ ψάχνεις βάλσαμο
Να μαλακώσει τον πόνο
Απ’ τη λέξη την άσκεφτη
Το χάδι το χαμένο
Την άκαιρη ματιά
Ωραίες εικόνες, μπράβο
Μια Λέξη, ένα Χάδι, μια Ματιά! Αλήθεια τούτες οι απλές, κοινές καθημερινές αντιδράσεις, πόσο μεγάλη αξία μπορούν να αποκτήσουν ορισμένες στιγμές στην ζωή μας. Πόσα μπορούν να στερήσουν αλλά και πόσα μπορούν να χαρίσουν με το να υπάρχουν απλώς και να εκδηλώνονται στιγμές που τις έχουμε ανάγκη. Πόσο όμορφα το έθεσε η Βάσω:
«Κι εσύ ψάχνεις βάλσαμο
Να μαλακώσει τον πόνο
Απ’ τη λέξη την άσκεφτη
Το χάδι το χαμένο
Την άκαιρη ματιά»
Τι υπέροχοι και πόσο αληθινοί οι παραπάνω στίχοι που κλείνουν ένα μεστό σε συναίσθημα και ανθρωπιά ποίημα.
Χρίστο σ’ ευχαριστώ πολύ!
Αυτό ακριβώς φίλε μου Χριστόφορε – μικρές καθημερινές καταστάσεις, ασήμαντες φαινομενικά κι όμως τόσο καθοριστικές,,, είτε με την απουσία τους είτε με την αρνητική τους παρουσία!
Σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου που με τιμά και με χαροποιεί ιδιαίτερα!