Να ’μαι και πάλι να ’μαι

πρωί πρωί με την αυγή μπροστά σου να ’μαι

στραβά να σε κοιτάζω να ’μαι

και να μην φοβάμαι.

Ε ναι… να μην φοβάμαι.

πιο ανάποδη από σένα να ’μαι.

Έτσι λοιπόν στέκομαι απέναντί σου

κι ετοιμάζω τη γιορτή σου.

Άλλοτε γέρνω και σου χαμογελώ λοξά

κι άλλοτε γλώσσα σου βγάζω

ενίοτε μάλιστα σου στραβομουτσουνιάζω

μα εσύ ακλόνητος εκεί μες στη σιωπή σου.

Σε καθαρίζω, σε γυαλίζω

δεν ξέρω αν σου είναι αρκετό μα το φροντίζω.

Σταθερά στη θέση σου να σε έχω

κι αν με δείχνεις ανάποδα συνέχεια

εεε… σε πληροφορώ πως το αντέχω.

Είπα κάποτε πως θέλω να σε σπάσω

και τις γροθιές μου ετοίμασα

με αίμα να σε διαγράψω.

Μα ύστερα θυμήθηκα που έλεγαν οι μεγάλοι

μπροστά σου πως στροβιλιζόμουνα

με σκέρτσο και με χάρη

και τάχα ονειρευόμουνα πως

θα γενώ χορεύτρια μεγάλη.

Να ’μαι λοιπόν εδώ μπροστά σου

πάλι εδώ κοντά σου να ’μαι

και το όνειρο το παιδικό να το κρατώ

και να το φυλάω εκεί σε μια μεριά της καρδιάς

μια στην καλή και μια στην ανάποδη

και πια να μην σε φοβάμαι.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη