Select Page

Ετικέτα: Άννα Ρουμελιώτη

Για πού το ‘βαλες;

Η μικρή μας πόλη Ευτελής παράδεισος Λάκκος λεόντων Και υποχείριων θηριοδαμαστών Σε χρυσό περιτύλιγμα Μεγαλώνει, μικραίνει, σαπίζει Μα δεν πεθαίνει η ρουφιάνα Σκοτώνει αθώους Ρουφάει το μεδούλι τους κι αναγεννιέται […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Μπλε γραμμή (Η αρχή της αγάπης)

  Η ανατολή μου έχει χρώμα μπλε Από θάλασσα κι ουρανό πλάστηκε η καρδιά της Κι η άβυσσος σμίλεψε την ψυχή της σε έναν βυθό αδάμαστο Κάθε ξημέρωμα καταδύομαι μέσα του Για να αγγίξω εκείνο το φως, που χορεύει μέσα στο σκοτάδι Τα βήματά μου πατούν γερά σε μια στιβαρή μπλε γραμμή[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Δέκα βήματα

Απαγορεύεται. Γκρίζα σήμανση στο βλέμμα. Υγρασία κόκκινη σε μαύρη πληγή. Το αίμα σαπίζει στους αριθμούς. Ένα, δύο, τρία βήματα. Τέσσερα, πέντε, έξι. Στο έβδομο βήμα η πυκνοκατοικημένη πόλη. Άστεγη. Μυρίζει θάνατο. Κουρέλια τα πένθη της σε κάθε γωνιά. Επόμενο τετράγωνο. Το όγδοο βήμα στην διαδήλωση. Φαντάσματα. Ψίθυροι. Ιαχές ονείρων. Κάποιος πέθανε. Εδώ και τόσον καιρό. Κι ύστερα; Πολλοί πεθαίνουν κάθε μέρα. Εδώ. Παντού. Tο ήξερες; Κάνεις άλλο ένα βήμα με τα μάτια κλειστά. Να ξεφύγεις. Απ’ τον καθημερινό σου θάνατο. Να μην βλέπεις. Να μην τον βλέπεις. Το ένατο βήμα σε φέρνει στα σύνορα. Ανοίγεις τα μάτια. Δεν είσαι...

Διαβάστε περισσότερα

Θα χωρέσεις;

Βουτιά στην ψυχή Εκεί στα βαθιά ούτε φωνή ούτε ακρόαση Μάντισσα καρδιά δε λες τι βλέπεις Πες μου έναν χρησμό ή έστω ένα παραμύθι Κι ύστερα, άσε με στις νεράιδες να με νανουρίσουν Άσπιλος, κανένας ύπνος δεν άγγιξε το νου Ο φόβος μου σε κρατάει με ένα λεπτό νήμα και σε σέρνει[…] _ γράφει η  Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Πέντε λήψεις

Σε είδα εγκλωβισμένη. Στον εαυτό. Σε έναν. Μετά σε πολλούς. Στα προσωπεία τσακισμένη. Προσποίηση πρώτη. Λήψη πρώτη. Σε ξαναείδα. Με άλλη φορεσιά Σε καινούρια δεσμά. Σε σώμα κατακλυσμό. Χαμόγελο ξύλινο. Κράτησε ένα λεπτό. Προσποίηση δεύτερη και τα βλέφαρα κινούνται. Δεύτερη λήψη και πρώτη κραυγή. Στημένο λες το παιχνίδι. Στημένη κι εσύ. Άγαλμα η ψυχή. Γυμνή στο κρύο και σπασμένη η καρδιά. «Άντε στα κομμάτια» στημένη και η μοιρασιά. Λήψη τρίτη κι ο φακός εστιάζει στο στήθος. Προσποιείται ο παλμός. Δεν αναπνέεις πια. Αλλάζεις τους όρους. Ξαναστήνεις το παιχνίδι απ’ την αρχή. Λήψη τέταρτη. Τα δάκρυα σε καίνε και χαμογελάς....

Διαβάστε περισσότερα

Αυλαία

  Μονόχειρες σε παρόν δύσβατο Σε απόσταση ασφαλείας Θεατές και πρωταγωνιστές Σε έργο τραγικό ή σε κωμωδία Η παράσταση συνεχίζεται Μετά από τόσα παρατεταμένα χειροκροτήματα Βραβεία, επαίνους, διθυραμβικές κριτικές «Θέλεις να φύγουμε;» μου είπες Ξεφύλλιζα το παιδικό μου ημερολόγιο Και δε σε πρόσεχα[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Μπλε γραμμή (Και πάλι απ’ την αρχή)

Θα έρθεις Το σώμα μου θα σε ορίσει Θα φοράω τον ορίζοντα στον λαιμό Ο κόσμος θα απλώνει πάνω μου εκείνο το πέπλο Θα σε σκεπάσω να μην κρυώνεις Θα έρθεις Θα δροσιστείς απ’ το αίμα μου Ατέλειωτο θα ξεχύνεται […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Φύλακας άγγελος

Μια μέλισσα στέκεται ακίνητη εδώ και ώρα πάνω στο τζάμι μου. Δείχνει κουρασμένη σχεδόν εξουθενωμένη. Πλησιάζω το χέρι μου και ακουμπώ το τζάμι. Για δες την. Πάει κοντά του χωρίς να φοβάται. Ακούω το μουρμούρισμά της. Τραγουδάει. Ναι. Τραγουδάει. Τι όμορφα. Ξέρω τι θα πεις. Ότι παραλογίζομαι. Αυτό έλεγες πάντα. Το έλεγες με τόση ευκολία για όλα. Κάποτε με ένοιαζε. Μα όχι πια. Το μόνο που με νοιάζει αυτή τη στιγμή είναι ετούτη η μικρή συντρόφισσα στο τζάμι μου. Δεν ξέρω πως βρέθηκε εδώ. Θα την παρέσυρε ο άνεμος. Φυσάει δαιμονισμένα σήμερα. Σίγουρα δεν την προσέλκυσαν τα λουλούδια στο...

Διαβάστε περισσότερα

Σε ρώτησαν

            Σε ρώτησαν για μένα οι γνωστοί οι καθημερινοί οι οικείοι αλλά, και οι μακρινοί οι γνωστοί άγνωστοι Όλοι αυτοί, που με γνωρίζουν μα ούτε, που θέλουν να με ξέρουν Σε ρώτησαν για μένα αυτοί, που κρύβονται πίσω απ’ τα παράθυρα αυτοί, που συγυρίζουν διακριτικά τις κουρτίνες και παρακολουθούν τα πάντα Σε ρώτησαν οι νοικοκυραίοι, που φοβούνται το φως πιο πολύ απ’ το σκοτάδι μου […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Αρνήσου με

  Ένα γδάρσιμο σε πληγή ασημένια Ένα φως να πληγώνει την αιωνιότητα Αυτό να θυμάσαι Ένα αστέρι σε ρηχό ουρανό Βήματα να τρεκλίζουν στα αγκάθια Να ποθούν τα μάτια ένα ξέφωτο Κι η καρδιά να γρατσουνίζει, αδιέξοδα[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ροζέ, κόκκινο, λευκό

  Τον μεθάω τον χειμώνα Με κρασί ροζέ τον τραγουδάω Οι στίχοι κρυφοί Η μελωδία από εσένα Μεθάω και πετάω Ανοίγω τα φτερά στον γαλανό ουρανό Δεν πονάω Το δάκρυ κρασί Ροζέ για αρχή Κόκκινο στο φτερό και μεθάω Εσένα σε μεθάω με λευκό Λυτρώνομαι…τραγουδάω[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017: 26 – 30 Ιουνίου

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων “τοβιβλίο“. Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα...

Διαβάστε περισσότερα

καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017: 19 – 25 Ιουνίου

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων “τοβιβλίο“. Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο δρόμος της βροχής

Νύχτα ήταν Ήρθες και στάθηκες Σε ένα σταυροδρόμι της συνείδησης Διάλεξες μιαν άκρη στην παλάμη μου Κι άρχισες να μετράς Τις στιγμές, που μας απόμεναν Ενώ εγώ κρατούσα τα μάτια μου κλειστά Για να χωρέσεις μέσα στο όνειρο Αργότερα, θα είχα όλη την ημέρα μπροστά μου Για να διαθέσω ευπώλητους εφιάλτες Τώρα όμως, έπρεπε να ζήσεις Τώρα, έπρεπε να ζήσουμε για άλλη μια φορά Με αλλιώτικα φτερά αγγέλων Σε έναν αφιλόξενο ουρανό Τώρα, έπρεπε για άλλη μια φορά Να προσπαθήσουμε να αγγίξουμε τα σύννεφα Ίσως έτσι ανοίξει ο δρόμος της βροχής Και ξεπλύνει το στίγμα μας Ίσως έτσι γίνουμε...

Διαβάστε περισσότερα

Παράπλευρες απώλειες

  Μαύρο το αίμα Στάζει απ’ τα χείλη Πεθαμένο το τριαντάφυλλο Το κρατούσε σφιχτά στο χέρι του Θύμηση από τόπο στερνό Θα ξαναγυρίσει κάποτε, είπε[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017: 29 – 31 Μαΐου

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων “τοβιβλίο“. Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα...

Διαβάστε περισσότερα

Χωρίς σωτήρες

  Στην πρώτη φλέβα έκοψα το νήμα Το μαχαίρι έγλυψε ηδονικά το αίμα μου και μέθυσε Μες στην παραζάλη κάποιος με έσωσε Χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα Μα κι εγώ δεν είχα τίποτα να δώσω Στη δεύτερη φλέβα ξυράφι σκουριασμένο σύρθηκαν οι πληγές Χάραξαν πάλι μες το δάκρυ μου εκείνα τα λόγια Ήρθαν οι θύμησες να απαιτήσουν πληρωμή […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Αφορμή

Ένα τσαλακωμένο εισιτήριο ήταν μόνο Μια ημερομηνία έκδοσης, που τάραξε τη λήθη Μια διαβολική σύμπτωση, που χάραξε τη σιωπή Χαμένο και σχεδόν ξεχασμένο Σε ένα βιβλίο χωρίς ούτε μια ιστορία γραμμένη μέσα του Ένα ταξίδι, που δεν έγινε Ένα ναυάγιο, που δεν έμεινε […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Τίποτα περισσότερο

    Πνίγομαι Σε δυο λέξεις μόνο Καθώς επαναλαμβάνω τη μία μετά την άλλη Ξανά και ξανά Ύστερα βουτάω στα βαθιά Τίποτα περισσότερο Προσπαθώ εκεί να μιλήσω Επαναλαμβάνω πάλι τις λέξεις Το βάρος τους με στέλνει πιο βαθιά Ο αέρας σαλεύει άτσαλα στα πνευμόνια μου Νιώθω το σώμα μου να περιφέρεται σπασμένο Τσακισμένο από δυο λέξεις μόνο Τίποτα περισσότερο[…] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Διαπιστευτήρια

Με φώναξες. Με αυτό το όνομα. Που εσύ το διάλεξες μα δεν του ταίριαξα. Με αυτό το όνομα, που μίσησα τόσο. Το έγραφαν τα χαρτιά. Για τα χαρτιά ήμουν ο κανονικός. Ο σωστός. Και τώρα εδώ μπροστά σου είμαι εκείνη. Η άλλη. Η ξένη. Η άρρωστη. Σε ένα σώμα κατάδικο. Σε μια ψυχή διωγμένη. Σε μια ταυτότητα εκπορνευμένη. Ξαναφωνάζεις διστακτικά. “Μάλλον με μπερδεύετε με κάποιον άλλον”, σου απαντάω. Δεν θέλω να με αναγνωρίσεις. Η μνήμη και ο χρόνος μού στάθηκαν, εσύ όχι. Δεν σε κατηγορώ. Αλλά δεν θέλω ούτε τυπικά να σου σφίξω το χέρι. […] _ γράφει η...

Διαβάστε περισσότερα

Όνειρα μικρά

Έχω κάτι όνειρα μικρά. Φτιαγμένα πάνω σε στιγμές. Που έφυγαν. Που πέρασαν. Που κύλησαν σαν σφαίρα. Μα τα όνειρα έμειναν. Λίγο εκτροχιασμένα. Λίγο τσαλακωμένα. Λίγο απορημένα. Έχω κάτι όνειρα μικρά. Μη τα φανταστείς υπερφίαλα ή συνταρακτικά. Ζωής ή θανάτου. Του τώρα ή του ποτέ. Μικρά παιχνίδια τα λέω. Πολύχρωμα μπαλόνια, σαν εκείνα που μαγνητίζουν τα παιδιά. Τέτοια όνειρα. Χαϊδεμένα από το άγγιγμα των σύννεφων και τη ζεστασιά του ήλιου. Ψιχαλιστά σαν πρωτοβρόχι. Αερικά της μυγδαλιάς και ξωτικά της Άνοιξης. Θαλασσινά μελτέμια και κύματα τραγουδιστά. […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Η κλωστή

Αγαπημένε μου, Έπιασε ψύχρα. Δεν σου έραψα ακόμα εκείνα τα κουμπιά, που λείπουν απ’ το πουκάμισό σου. Τα πρώτα δύο να σου φυλάνε το στέρνο. Κρέμασα με την κλωστή λίγη καρδιά στον τοίχο. Ένα μικρό της κομμάτι. Τα υπόλοιπα στέκουν σιωπηλά και σιγοκαίνε μες στη στάχτη απ’ τα τσιγάρα σου γύρω μου. Έτσι ζω. Έτσι υπάρχω. Σύντομα θα τελειώσουν όλα. Θα σβήσουν όλα. Και τότε θα τα σαρώσει ο άνεμος. Όλα. Πόσα να αντέξει μια κλωστή. […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Μια ξένη

Ζωγραφίζω γαλάζια πουλιά στο λευκό μου χαρτί Η ανάσα μου είναι κομμένη Η ζωή μου είναι μια ξένη Το χέρι, που κρατάει το μολύβι, δεν είναι δικό μου Νιώθω το σώμα μου να σαλεύει στεγνό και άδειο Αχνό περίγραμμα στο χώρο Δε με αναγνωρίζω, δεν είμαι εγώ αυτή Η ζωή μου είναι μια ξένη Είμαι μια ξένη Επαναλαμβάνω τούτη τη διαπίστωση μέσα μου Το χέρι τότε τραβάει με μανία...

Διαβάστε περισσότερα

Ελεύθεροι σκοπευτές

Το πλήθος που με περιβάλλει Τοίχος απροσπέλαστος Φωνάζω «βοήθεια» Η κραυγή χάνεται μέσα στο βουητό Οι συνομιλίες με στοιχειώνουν Κινήσεις επιθετικές, βλέμματα εχθρικά Το κορμί μου ζαρώνει φοβισμένο Μαζεύω τα χέρια στο στήθος Άμυνα; […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Μεθυσμένο όνειρο

The grass was greener The light was brighter The taste was sweeter The nights of wonder With friends surrounded The dawn mist glowing The water flowing The endless river Forever and ever «High hopes», Pink Floyd Μεσημέρι στην πόλη. Τέλος καλοκαιριού. Ένας σταθμός στο ραδιόφωνο παίζει το αγαπημένο μου τραγούδι. Σούπερ κατάσταση. Γλυκιά κι αποτρόπαιη ταυτόχρονα. Δήλωσα ασθένεια στο γραφείο και δεν πήγα σήμερα για δουλειά. Τολμηρό, αν σκεφτείς πως πριν λίγες μέρες επέστρεψα απ’ τις διακοπές. Δεν το συνηθίζω. Δηλητηρίασα τον εαυτό μου και τον έτρεξα στις πρώτες βοήθειες. Γελάω τώρα. Θα μου πεις πώς μ’ έπιασε κατάθλιψη...

Διαβάστε περισσότερα

Ράγισμα

Χρόνια έχει ν’ ακουστεί μουσική σ’ αυτό το σπίτι Τα παράθυρα σφαλισμένα Ο χρόνος ανένδοτος Δεν επέτρεψε να υπάρχει ένα άλλοθι Εσύ, δεν επέτρεψες σε κανένα φως να απαλύνει τη σκιά σου Με ποια δικαιολογία αλήθεια Στέφθηκα νηπενθής Τα μυστικά ράγισαν τους τοίχους Οι ψίθυροι, σιγά σιγά, θ’ αποδυναμωθούν […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ανταριασμένες σιωπές

Ανώνυμοι ήχοι συντηρούν τον σκοτεινό μου επίλογο. Ψάχνεις μέσα τους για λέξεις και χαρακτηρισμούς να με περιγράψουν, μα κανένας ορισμός δεν είναι αρκετός για να ξεδιαλύνει τ’ ανώφελο πάνω μου. Κανένα όριο δεν αποτρέπει τη μάχη μέσα μου, το σύνορό μου αποτρεπτικό –απωθητικό, καλύτερα να στέκεσαι μακριά. Το καλούπι που με περιβάλλει...

Διαβάστε περισσότερα

Ακόμα

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα συνωστισμένοι μπροστά σ’ άγραφες σελίδες γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα τής ζωής. Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε. Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να ελπίζουμε...

Διαβάστε περισσότερα

Μονόλογοι, το ebook

Κάθε ανθρώπινη σκέψη είναι ένας μοναχικός μονόλογος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο μονόλογος στην πραγματικότητα μετουσιώνεται σε διάλογο εσωτερικό που ενίοτε μπορεί να γίνει πολύ έντονος. Το μυαλό γίνεται ταυτόχρονα ακροατής κι ομιλητής, συμφωνεί και διαφωνεί ταυτόχρονα, ενώ κάποιες φορές παλεύει με την ίδια του την ύπαρξη και τη νοητική του ικανότητα. Εκατόν έντεκα τέτοιοι μονόλογοι γεμίζουν τις σελίδες τούτου του βιβλίου, γραμμένοι από τις ψυχές εξήντα ενός ανθρώπων, οι οποίο εξωτερίκευσαν τις πεποιθήσεις τους για τον Άνθρωπο και τον Έρωτα, για το Σήμερα και το Αύριο, για την Αγωνία και την...

Διαβάστε περισσότερα

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Μικρές στιγμές ειρήνης Στον βοριά του φθινοπώρου, στα κλαδιά που σιγά σιγά απογυμνώνονται, ο αποχαιρετισμός στα κίτρινα φύλλα. Τα δέντρα που στέκουν αγέρωχα, ο άνεμος θα σαρώσει τα ίχνη. […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Μπλε γραμμή

Ήθελα να σου γράψω. Αντί να σου πω. Μη φανταστείς τίποτα συνταρακτικό. Μα δεν σου έγραψα. Ούτε σου είπα. Πάντα δίσταζα με τα λόγια. Έψαχνα τις κατάλληλες λέξεις, μα δεν τις έβρισκα. Μπλέκονταν και θρυμματίζονταν τελικά μέσα στο νου μου. Και τ’ ανείπωτα έμεναν ανέγγιχτα και αβοήθητα να πονάνε μέσα στις εκφράσεις. Ήθελα να φύγω. Αντί να μείνω. Μη φανταστείς τίποτα τρομακτικό. Να μπω απλά σ’ ένα τρένο και να με φυλακίζει όλο το ταξίδι μπροστά στο παράθυρο του βαγονιού. Να φυσάει κρύος βοριάς και να εξιλεώνεται έτσι η σκέψη μου. Να λείψω τόσο, όσο να μην σου λείψω....

Διαβάστε περισσότερα

Άτιτλο

Δεν θα ρωτήσεις και πάλι Άδικα περιμένει αιώνια το παιδικό βλέμμα Έμεινε αγέννητη εκείνη η αγάπη Σε έναν καθρέφτη μπροστά τέθηκε το ερώτημα Δεν απάντησες ποτέ Δεν θα απαντήσεις ποτέ Σαν μουτζούρα μικρή και άτσαλα ζωγραφισμένη […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ποιος είσαι;

Άπνοια… Λες και ο αέρας δραπέτευσε σε άλλη γη Σιωπή… Από εκείνες που θρυμματίζουν το μυαλό Οδύνη… Σαν μια μουσική που άκουγες από παιδί Μα σαν μεγάλωσες σου απαγορεύτηκε κι αυτή Ύστερα κι άλλες ταπεινώσεις σου άφησαν βαθιά σημάδια Σαν κοψίματα από μαχαίρι Οι ουλές, που θα σε συνοδεύουν για πάντα Όπως και τα επικριτικά βλέμματα Στέκονται αποτυπωμένα μέσα σου εκεί στο στέρνο σου Από τότε πάντα κομπιάζεις Ψάχνεις κατάλληλες λέξεις για να στολίσεις τα ψέματα Φκιασίδια ζώνεσαι άκομψα, που σε παραμορφώνουν Και άλλος παρουσιάζεσαι κάθε φορά Αποφεύγεις να κοιτάξεις στον καθρέφτη Δεν σε αναγνωρίζεις και τρομάζεις Και τότε...

Διαβάστε περισσότερα

Ακριβή παλέτα

Μαζεύω τις πέτρες του λιθοβολισμού μου Με ματωμένα δάχτυλα Τρεμάμενα και τσακισμένα Τις βάζω στη σειρά για να τις ζωγραφίσω Κόντρα στο αίμα λίγο χρώμα από το ουράνιο τόξο […] γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Μπλε γραμμή

Μέρα ανοιξιάτικη λουλουδιασμένη χτυπάει το τζάμι μου ο ήλιος μα έχω φύγει από καιρό πολύ μακριά με το βαρύ αμπέχονό μου πήγα στον κόσμο των νεκρών κι ας έχει τόση παγωνιά εδώ δεν με πειράζει. Στέκομαι τώρα τόσο κοντά στη λήθη με μαργαρίτες πληγωμένες, που τις φυλάω από παιδί «μ’ αγαπά δεν μ’ αγαπά»… δεν σου έδωσα απάντηση. […] – γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Στο κατώφλι της Άνοιξης

Ξαπλώνεις στην προκρούστεια κλίνη και δένεσαι σφιχτά με τα σχοινιά. Από πάνω σου τριγυρίζουν τα φαντάσματα των προγόνων το βλέμμα τους αιώνια επικριτικό. Μάχεσαι να χωρέσεις ή να περισσέψεις μα δεν ξεσκίζονται οι σάρκες σου. Το κεφάλι σου βράχος τεράστιος, που συντρίβεται πάνω σε άλλους βράχους τοίχος αδιαπέραστος και απροσπέλαστος δίχως μια ρωγμή δίχως μια πληγή. Τα σχοινιά δεν βαστούν να σε κρατήσουν κάθε σου κίνηση διαλύει τα πάντα γύρω σου κι εσύ δυνατός, ατρόμητος σαν τιτάνας στέκεσαι στην άκρη της αβύσσου. Οι φωνές των φαντασμάτων ουρλιάζουν τρομαγμένες και ύστερα χάνονται για πάντα μέσα στο χάος. Όλη η βοή...

Διαβάστε περισσότερα

Μαχαίρι

Μια γυναίκα κλαίει μια γυναίκα φωνάζει και κλαίει. Πόλη άσπλαχνη σπαράζει μέσα σου αυτή η γυναίκα παίρνει στην αγκαλιά της ένα θλιμμένο τραγούδι τραβάει τη μέρα και τη νύχτα μ’ ένα σχοινί το τυλίγει στο σώμα της και στην καρδιά της κρατιέται λέει γερά απ΄ αυτό το σχοινί κι αντέχει. Όμως, δε γελάει ποτέ της η γυναίκα όχι δε γελάει ποτέ της μονάχα σε κοιτάζει και κλαίει. Κοιτάζει τα δέντρα που σκεβρώνουν και καίγονται στα ντουβάρια σου […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Απάγκιο

Σαν βρέξει δε θα βλέπεις τα δάκρυά μου. Σαν βρέξει δε θα με δεις που θα σκορπάω στάχτη το κορμί μου στην αγκαλιά τής θάλασσας. Σαν έρθει η καταιγίδα μη σταθείς να σκεφτείς ποια ήμουν και τι ήμουν για σένα. Τρέξε μακριά απ’ τη φωτιά τού ουρανού μου […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Πάντοτε

Έλειπα πάντα απ’ την κάθε μας στιγμή, παρούσα σ’ ένα παρόν που το εξόριζα. Νότα παράταιρη, σ’ ένα τραγούδι που άφησες μισοτελειωμένο. Ατίθασα να μπαινοβγαίνω στη σύνθεσή σου και να νιώθω πως […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Εξιτήριο

Κάποιος σε κυνηγάει. Στο βλέμμα σου ο πανικός. Ο φόβος και το τρέμουλο κάνουν το κορμί σου να σμπαραλιάζεται. Σαν γυαλί που σπάει, έχεις σκορπίσει στο πάτωμα. Δίχως αίμα στις πληγές. Με το πρόσωπό σου άδειο, χωρίς κάποιο χαρακτηριστικό. Και γύρω σου να τριγυρίζουν οι δαίμονες. «Φύγετε», ουρλιάζεις γρατζουνώντας με τα νύχια το κορμί σου. «Φύγετε». Γύρω σου τοίχοι λευκοί. Λευκοί, άδειοι τοίχοι. Πάνω τους σκαρφαλώνουν τώρα οι δαίμονες.  Σε περικυκλώνουν. Κι εσύ τρέμεις. Ήρθαν πάλι. Ήρθαν ξανά. Από παλιά έρχονταν. Και πάντα θα έρχονται. Θέλεις πολύ να κλάψεις. Μα, δε μπορείς. Μικροί λυγμοί χοροπηδούν στο στήθος σου και...

Διαβάστε περισσότερα

Ανταμοιβή

Σκέπασα τα μάτια μου με την παγερή βροχή του φθινοπώρου. Σκέπασα τό πρόσωπό μου με τη μαύρη σκιά της καταιγίδας. Για να μη με βλέπεις σαν θα περνάς μπροστά απ΄το ανώφελο για να μη με κοιτάζεις σαν αλλότρια εικόνα ενός άλλου κόσμου, που τόσο τον ονειρεύτηκες κι εγώ στον γκρέμισα. […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Σκοτεινοί διαβάτες

Δυο σκοτεινοί διαβάτες του δρόμου λοιπόν. Νόμιζα πως ήμουν μόνη. Νόμιζα πως ήμουν η μόνη. Σε συνάντησα ένα βράδυ, απρόσμενα. Στη νεκρική σιγή της πλατείας, λίγο πριν ξημερώσει. Κάτω απ’ το ρολόι που δείχνει αιώνια την ίδια ώρα. Τα βλέμματά μας δε συναντήθηκαν. Με προσπέρασες σαν αερικό που οικειοποιήθηκε την ιδιοκτησία εκείνης της στιγμής. Χάρηκα που δεν ήμουν η μόνη. Πάντα να ξέρεις, λίγο πολύ, αισθανόμουν το χαϊδεμένο παιδί του σκοταδιού. Η μέρα με […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest