“Ο μαύρος κότσυφας στο χιόνι” του Πάνου Νιαβή

Η πεζοπορία στο ασύγχρονο.

–

γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη

–

Πέντε μήνες τώρα αυτός ο κότσυφας κρυβόταν στα ράφια της βιβλιοθήκης μου, μέχρι που σήμερα αποφάσισε να βγει και μου πήρε τα αφτιά. Από τις εκδόσεις s@mizdαt, 2015, εξήντα τέσσερα ποιήματα του Νιαβή με κάνουν και απορώ.

Απορώ πως οι λέξεις μυρίζουν έλατο, παίρνουν το σχήμα βουνών, γίνονται γάτοι δολοφόνοι κοτσυφιών, φαντάσματα, ξεροπόταμοι στον Μάραθο, θεοί του Ολύμπου και εποχές.

Ο χρόνος αποτελεί μια μεταβλητή η οποία αλλάζει την εξίσωση των συναισθημάτων. Δεν μετριέται  αλλά ως ασύγχρονη αναμετάδοση ρίχνει στο τραπέζι αναμνήσεις από Αύγουστο και Νοέμβρη ενώ βρίσκεσαι να περπατάς νύχτα με συνοδοιπόρους πεθαμένους και ξεχασμένους.

Μια τουφεκιά σκοτώνει τον σκύλο (Ο Τραχίλης) σ. 46-47, και πενήντα χρόνια μετά η θύμησή του αποκτά βαρύτητα και φωνή ενώ ο Έλατος  (Κάτι ψιθύρισε ο Έλατος) σ. 77 βρίσκει αποκούμπι στην μοναξιά.

Μια μελαγχολία με μυρωδιά καμένου ξύλου γυρνάει στις σελίδες του βιβλίου αλλά δεν μπορεί να κυριαρχήσει καθώς όλα κινούνται και εναλλάσσονται. Και έτσι από κεκτημένη ταχύτητα δεν προλαβαίνεις να βυθιστείς στην θλίψη. Οι αναμνήσεις περπατούν μαζί σου αλλά εσύ συνεχίζεις να πορεύεσαι στον χωροχρόνο. Ή στο χάος με συνταξιδιώτες τους αγαπημένους σου όπως συνηθίζει ο ποιητής να λέει.