Ο Νιλ νιώθει ότι μεγαλώνει και αυτό τον ανησυχεί γιατί όταν τα αγόρια μεγαλώνουν γίνονται άντρες. Ναι αλλά κανείς δεν έμαθε στον Νιλ πώς να είναι άντρας. Πώς φέρονται οι άντρες της οικογένειάς του; Τι είναι σωστό και τι λάθος και ποιος το ορίζει; Στον δρόμο, στις ταινίες, στα βιβλία, πώς συμπεριφέρονται; Κι όταν αρχίζει να εφαρμόζει αυτά που βλέπει κάνει απανωτά λάθη και ταυτόχρονα δε νιώθει καθόλου καλά. Τελικά μήπως πρέπει να αναγνωρίζουμε και να σεβόμαστε τις δικές μας επιθυμίες και να αγνοούμε τα στερεότυπα; Ο συγγραφέας τονίζει με τρυφερό τρόπο πως δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το να είσαι ο εαυτός σου, να μην επηρεάζεσαι, να μην αντιγράφεις, να μη μιμείσαι και φυσικά να κλαις. Μια συγκινητική ιστορία που έχει εφαρμογή και σε άλλες περιπτώσεις στη ζωή μας, όπου νιώθουμε πως πρέπει να ακολουθήσουμε το ρεύμα και να ενταχθούμε σε στερεότυπα αλλά το αποτέλεσμα είναι να έχουμε μια δυστυχισμένη και κουτσουρεμένη προσωπικότητα. Η εικονογράφηση του ίδιου του συγγραφέα απεικονίζει σιλουέτες και ανθρώπινες μορφές με μια πρωτότυπη τεχνική ενώ το φόντο στις εικόνες είναι καλοδουλεμένο και προσεγμένο με απρόσμενες λεπτομέρειες, όπως το γκράφιτι στους τοίχους «Πρόσφυγες, καλώς ήλθατε»! Τα πρότυπα που παρατηρεί ο Νιλ είναι μονοδιάστατα, προχειροφτιαγμένα και μονόχρωμα, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τη δική του γεμάτη χρώματα και αγάπη ζωή, κι αυτό δείχνει με τη δύναμη της εικόνας τα νοήματα του κειμένου με πιο απτό τρόπο. Τελικά οι άντρες κλαίνε;