Ρυτιδωμένα, του Ντέμη Κωνσταντινίδη

Ρυτιδωμένα τα μάτια

Στρέφουν προς το αέναο

Αγκάθινα μονοπάτια·

Οσοδήποτε δύσβατα

Τι άλλο παρά περηφάνια

Και ξανά περηφάνια!

Κάθε που ξαναμετρά

Γενναία πράξη

Το ανθρώπινο ανάστημα.