Κοιτάζοντας στο απέναντι χαγιάτι,
ενός παιδιού την ομορφιά ατενίζω.
Σαν θαλλός, γερμένο προς τον ήλιο,
με γέλιο τιμαλφές και φωτεινό.
Έχοντας ακτίνες να το ακολουθούν,
σαν προβολείς θεάτρου.
Προσοχή! Η αυλαία κλείνει.
Κοιτάζοντας στο απέναντι χαγιάτι,
έναν δανδή άνδρα αντικρίζω.
Σαν άγγελος, σταλμένος απ’ τον ουρανό,
με καρδιά αγνή και αλώβητη.
Έχοντας την αρετή να τον θαυμάζει,
σαν την ψυχή του παιδιού να κουβαλάει.
Προσοχή! Νυχτώνει.
Κοιτάζοντας στο απέναντι κρεβάτι,
μια άδεια θέση αγγίζω.
Σαν όνειρο, προορισμένο ως χρησμός,
με τέλος άδικο και σκληρό.
Έχοντας την γνώση πλέον,
δεν χωράει ο νόστος σε ξένες αγκαλιές.
Προσοχή! Τέλος.
_
γράφει η Άννα – Μαρία Παπαδέδε
0 Σχόλια