Άννα - Μαρία Παπαδέδε

Κοιτάζοντας στο απέναντι χαγιάτι, ενός παιδιού την ομορφιά ατενίζω. Σαν θαλλός, γερμένο προς τον ήλιο, με γέλιο τιμαλφές και φωτεινό. Έχοντας ακτίνες να το ακολουθούν, σαν προβολείς θεάτρου.    Προσοχή! Η αυλαία κλείνει.   Κοιτάζοντας στο απέναντι...

Για εσένα μιλάω Για εσένα, που είσαι αληθινός σε έναν κόσμο αναληθή Για εσένα, που ανθίζουν οι κατιφές και οι γαρδένιες για να σε γνωρίσουν Για εσένα, που η ψυχή σου φωτίζει αβύσσους και γεμίζει δυσαναπλήρωτα κενά Για εσένα, που λες αλήθεια σε όλους εκτός απ’τον...

Ξημερώνει ένα πρωινό παγόμορφο Κοιτάζει έξω από τα ξύλινα επιστύλια, μα δεν βλέπει φως - Γιατί; - Δεν ξέρει.   Σαν χθες, ανυπόδητη κυκλοφορούσε Με την Φανέλα στην μπερζέρα της καθότανε Η Φανέλα τώρα τρύπησε Άργητα στην κίνηση της Πάει να φορέσει μια καινούρια...