Ξημερώνει ένα πρωινό παγόμορφο
Κοιτάζει έξω από τα ξύλινα επιστύλια, μα δεν βλέπει φως
– Γιατί;
– Δεν ξέρει.
Σαν χθες, ανυπόδητη κυκλοφορούσε
Με την Φανέλα στην μπερζέρα της καθότανε
Η Φανέλα τώρα τρύπησε
Άργητα στην κίνηση της
Πάει να φορέσει μια καινούρια
Κατευθύνεται προς το φορτσέρι
Τις βελόνες της σπεύδει να βρει
Θέλει την τρύπα να μπαλώσει
Αυτή ποτέ να μην χαλάσει
– Γιατί; Αφού έχει την καινούρια
– Γιατί η Φανέλα έχει όνομα…
_
γράφει η Άννα – Μαρία Παπαδέδε








0 Σχόλια