Σε είδα σήμερα

Μυστική μου ερωμένη.

Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη

με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί

σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα.

Και ήσουν παντού

δεν ήθελα να σου μιλώ

να σε αρπάξω ήθελα

να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου

Να σου γυμνώσω τα στήθη

Να τα δαγκώσω να βογκήξεις

Σαν Γυναίκα που πονά και γεύεται

Να μπω μέσα στη μαλακή κοιλιά σου

Να φουντώσει να κυματίσει να πονέσει

Να αρπάξω τους γλουτούς σου να τους σφίξω

ώστε να νοιώσεις τη σκληρή ορμή του Άνδρα

που ποθεί να έχει γύρω του

Χιλιάδες Κόρες

που σου μοιάζουν

την Ωραιότητα να αντικρίζει 

και να Ημερεύει

Ω! Α-Τελείωτη Αγάπη

ότι πόθησα πολύ ποτέ δε είχα.

Δεν ήρθε η ώρα να γεράσω 

Δεν ήρθε η ώρα να χαρώ τα Δώρα της Ζωής

είναι ακόμα ο καιρός της Τιμωρίας

της Νεότητας.

Σήκωσέ με Ψηλά

Κράτησέ με Ψηλά

Θέλω να Βλέπω να Κοιτώ ΚΑΙ 

να Θαυμάζω.

Σε Θέλω πάνω στην κοιλιά μου 

Να πηδάς και Να στριφογυρίζεις

Να ουρλιάζεις και Να με χτυπάς

Να με δαγκώνεις 

Να με τραβάς και Να με διώχνεις.

Ψηλά στον ουρανό το άστρο σου 

λαμπυρίζει

έτη φωτός μακριά απ’ τον Σείριο

και είναι η Ψυχή μου που θαρρείς να πετάξει θέλει

στην αγκαλιά σου

για να γνωρίσει το νέο κορίτσι 

το κορίτσι που ποθεί να αγαπηθεί

και που ζητά να δώσει το κορμί της, 

Δανεικό, 

στον Ευεργέτη.

Γυναίκα που δεν αγαπήθηκε Παράδεισο δεν βλέπει.

χιλιάδες φρούδοι οργασμοί

δεν οδηγούν στην Έκσταση 

τον φόβο του Θανάτου φέρνουν

Έκσταση είναι η Γυναίκα που ανυψώνεται 

και κλαίει

κλαίει για την Αγάπη που χάνει την Αγάπη που 

την Ανυψώνει.

Στη Σάρκα της

θέλει πάλι να επιστρέψει.

Τον Άνδρα που την Αγαπάει… 

να βλέπει

να τρώει το κορμί της

ώστε αυτός να γίνεται αυτό που κάποτε ήταν

…Σαρξ εκ της Σαρκός της

Θάνατος είναι να μένει στο κορμί της

Μόνη

Χωρίς Αγαπημένο

Άδεια, Ατελείωτη

Και Έρημη

Χωρίς απάντηση στο ερώτημα

Είναι δικός μου άραγε;

_

γράφει ο Γιάννης Αναστασίου