Στου ουρανού τα μάτια 

να ξέρεις σε ακούω μέσα από τα σκοτάδια 

σα να σε βλέπω από την χαραμάδα 

τώρα είσαι μια αστερομάτα

τώρα έφυγες για του ουρανού τα μάτια 

τώρα μιλάς μα δεν σ ακούω 

τώρα γελάς μα όχι μαζί μου

τώρα μου λες θα ‘ρθεις ξανά μα πότε γιαβρί μου;

κρυώνεις, πεινάς, διψάς για ανακούφιση;

με αφήνεις ξανά, κάθε βράδυ φεύγεις στα βουβά

γιατί; σε ρωτάει το μικρό παιδί

γιατί να φύγεις τούτη τη στιγμή

δεν μου το πε κανείς, δεν μιλούσε κανείς 

ήρθε δακρυσμένος ο κάθε συγγενής 

και ‘γω πίσω, στο κρύο δωμάτιο 

-του φέρετρου ή παγωνιά και του δωματίου η ερημιά-

να σε ψάχνω έξω από το παράθυρο 

να μυρίζει ζωή τη μια στιγμή και την άλλη σιωπή…

γιατί καρδιά μου;

γιατί δεν άντεξες από τη φωτιά μου;

πόσα χρόνια έχεις να φανείς, πόσα χρόνια ψάχνεις να λυτρωθείς 

και ‘γω να ζω κάπου αλλού 

κι εσύ, στα βάθη του ουρανού.

_

γράφει ο Τζο