Έτσι πορεύτηκα έως τα σήμερα, χορεύοντας.

Στριφογύριζα ανάλαφρος, χαμένος στη μουσική.

Ένα έργο τέχνης κάθε βήμα μου και κάθε περιστροφή.

Τον πόνο στα χέρια και τα πόδια μου δεν τον λογάριασα.

Έτσι πορεύτηκα έως τα σήμερα, χορεύοντας.

Το σώμα μου σαν ποτάμι ατίθασο και ελεύθερο.

Τα πόδια μου θαρρείς και δεν πατούσαν χάμω.

Και ας θέριευε ο πόνος μέρα με τη μέρα.

Έτσι πορεύτηκα έως τα σήμερα, χορεύοντας.

Και ο κόσμος έκανε ουρές να με θαυμάσει, 

Να δει το πάθος μου, να ακούσει τις κραυγές μου.

Εμένα, τον μέγα πρωταγωνιστή, εμένα της σκηνής το αερικό.

Έτσι πορεύτηκα έως τα σήμερα, χορεύοντας.

Ώσπου μια μέρα αφόρητος έγινε ο πόνος.

Και έτσι πως έστρεψα το βλέμμα να κοιτάξω,

Είδα τους σπάγκους τους σφιχτά δεμένους.

Πορεύτηκα χορεύοντας στη μουσική των άλλων.

Την τέχνη μου δε θαύμαζαν , μα την υπακοή μου.

Αλίμονο, δεν ήμουν ο καλλιτέχνης που νόμισα.

Αλίμονο, ήμουν μια μαριονέτα.

_

γράφει ο Άκης Λουμπουρδής