…της Αγάπης, εκδόσεις Ίαμβος

Είμαστε σε μια εποχή που η νύχτα προχωρεί βαθιά στα σπλάχνα της μέρας, σωπαίνοντας και σβήνοντας ένα ένα τα όνειρα, ζούμε σε ένα Κόσμο που η Ελπίδα άφηνε την τελευταία της πνοή… Μόνο η Αγάπη περιπλανιέται… για να μη μένει μόνη… ψάχνει το συνάνθρωπο της.
“…και η Αγάπη στα χιλιόμετρα σκόνταφτε!
Σήμερα βράδιασε νωρίς”… σελ.53 “Αυριο”.
Όλη η ποιητική συλλογή είναι μια φωτογραφική μηχανή, γεμάτη με φωτογραφικό υλικό, μνήμες, βιώματα που έχει απαθανατίσει την Αγάπη κάθε στιγμή: και στο Αύριο και στο χθες, μα…
“Καμιά στιγμή, καμιά ώρα
ποτέ ωραιότερη δεν ήταν
από το τώρα” (σελ.11, στο “Η Προσμονή μου”) αναφωνεί η ποιήτρια μόλις συναντά την Αγάπη, που αχ, πόσο το είχε ποθήσει, που δεν το είχε ζητήσει, μα πόσο το είχε προσπαθήσει, μέχρι που :
“…χωρίς πίσω να κοιτάζει,
ξανά, μέχρι την πραγματικότητα κολύμπησε.
Μέχρι εκεί, που <πεθαίνεις> μόνο από Αγάπη!” (σελ.19.”Η αγάπη”).
Είναι η ποιήτρια, κάθε ερωτευμένη γυναίκα, που σπάει τους φραγμούς, που ξεπερνά τα όρια των ορίων, μόνο και μόνο να συναντήσει τα βήματα της αγάπης, μεταγγίζοντας φως κι ας είναι το πιο μακρύ ταξίδι στη ζωή της, η Αγάπη…
Η ποιήτρια δεν ψάχνει να βρει ομοιοκαταληξίες, για να μείνει πιστή στο τετράστιχο κλασικό στοίχο, ώμος με μια φυσικότητα και το αυθορμητισμό που το διακρίνει εκφράζει ελευθέρα το πνεύμα της, την ουσία της Αγάπης, για να δώσει σκοπό και νόημα στη ζωή.
Το γραφικό της στιλ λάμπει από ακτίνες φως του Ήλιου, πλημμυρίζει με νερό και ψιθύρισμα της θάλασσας, σκορπισμένο παντού την χρυσόσκονη των αστεριών, κεντημένα με του φεγγαριού το ασημένιο.
Τι είναι η Αγάπη… αναρωτιέται κάθε αναγνώστης/τρια μόλις θα πάρει την συλλογή ποιημάτων στα χέρια και διαβάζει τον τίτλο με κόκκινα γράμματα “…της Αγάπης” της Καίτη Καγκαράκη με ένα κόκκινο λουλούδι με μαύρο χρώμα μες στην καρδιά…
Μέσα στις σελίδες η ποιήτρια συνομιλεί, όχι μόνο με την Αγάπη αλλά και με τον αναγνώστη/τρια, τον βάζει σε σκεπτικισμό, να αναρωτιέται…
Τελικά τι είναι η Αγάπη…
“Silver Alert” ή “Ο στόχος”, άραγε “Δάκρυα”, “Σκίρτημα”, “Αποτύπωση” του “Σήμερα” ή “Αύριο”…
Τελικά η Αγάπη είναι μόνο μια λέξη, γένους θηλυκού (Κική Δημουλά), ή μήπως είναι “Διάλογοι ημερολογίου” ή μόνο “θυσιαστήριο” εκείνης η εκείνον…
Τίποτα από όλα αυτά που ξέρατε μέχρι τώρα δεν είναι η Αγάπη. Κάντε μια “Διαδρομή” στη ποιητική συλλογή της ποιήτριας Καίτη Καγκαράκη μέχρι στο “Ξύπνημα” για να πείτε “Φέξε Ήλιε” γιατί:
“…Έξω φυσά και βρέχει…”

_

γράφει η Teuta Sadiku