Αρχική › Δημιουργοί › Teuta Sadiku
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Οι Ταραντίνοι απ’ το πρώτο ποίημά σου στην κάτω Ιταλία,
χορεύοντας με ρυθμό, βγήκαν και καρφώθηκαν πάνω σου.
Γράφοντας, βουτάς το φτερό σου στο γυάλινο μπουκάλι.
Μέσα απ’ το μελάνι ξεφυτρώνουν, τότε, ροδόκηποι ολόκληροι. …
Λάμπουν σαν πυγολαμπίδες στο σκότος τα αστέρια
τη φωτιά του Προμηθέα στην ουρά τους μεταφέρουν
ανάβουν το σβησμένο φως της Γης και αργοπεθαίνουν …
Ξεφλουδίζουμε τις λέξεις, δίχως βαρεμάρα.
Αφαιρούμε πρώτα την πέτσα της αδράνειας
και προπαντός βγάζουμε το κουκούτσι του φόβου, …
Μονάχα ένα παραμύθι ακόμα
ένα παραμύθι αλλιώτικο απ’ όλα τα αλλά
δίχως εκείνο το “μια φορά και ένα καιρό” …
Τον κόσμο γύρω του δεν τον νοιάζει τίποτα, μόνο που αυτός είναι ένας ξένος, τίποτε άλλο...
Τατουάζ της εποχής
Ο μικρός Αϊλάν φάνηκε πάλι στα παράλια
Τις φυσαλίδες φουσκώνει των προσφύγων στον βυθό …
Μόλις τελείωσα το βιβλίο Νήματα της Κατερίνας Βλάχου και οι σκέψεις μου σαν τα νήματα άρχισαν να κινούνται. Τα νήματα απ’ τη φύση τους μπλέκονται μεταξύ τους, όχι μόνο σε κουβάρι, αλλά δένουν τόπους…
Είμαστε σε μια εποχή που η νύχτα προχωρεί βαθιά στα σπλάχνα της μέρας, σωπαίνοντας και σβήνοντας ένα ένα τα όνειρα, ζούμε σε ένα Κόσμο που η Ελπίδα άφηνε την τελευταία της πνοή... Μόνο η Αγάπη…
Η Πόλη μου δεν έχει παράθυρα
μόνο σιδερένιες,
ξύλινες πόρτες, …
Δίχως ανάσα
κινούμενα πουλιά
πάνω στα νερά. …
...με ανταπόκριση Ένα τρένο έρχεται από μακριά από την γένεση του ταξιδεύει στο άπειρο πηγαίνοντας ανθρώπους σε άλλους γαλαξίες , άγνωστους. Ένα τρένο έρχεται από μακριά μια μελωδία σφυρίζει στα…
Κάποτε έναν ανθρωπάκο ζωγράφισα,
όχι τυχαία
με ανοιχτά χέρια, …
Εσείς κουραστήκατε με τον πολιτισμό μας
και εμείς με την νοοτροπία σας, Κύριε.
Όσο περισσότερο εσείς τους ουρανοξύστες ψηλώνετε …
Ναι,
με του βοριά τα κύματα
έλαβα το μήνυμα. …
Δεν ξέρω πως πήγε το μυαλό μου εκεί που δεν το περίμενε κανείς ετοιμάζοντας ένα φραπέ. Και να που το μυαλό απομακρύνεται από το φραπέ και με πηγαίνει πολύ μακριά στο χρόνο και στον τόπο, στην Ιθάκη…
Αυτό που σου λείπει, Αθήνα μου, ήταν και είναι η ουτοπία. Την πετάξαμε εμείς ή μας έπεσε στο δρόμο, ποιος ξέρει;
