Άγρια νύχτα γλυκιάς νοσταλγίας
ματιά θολά παλιάς πικρίας
νύχια που καρφώνουν το σώμα
στιγμές που κείτονται στο χώμα.

Στο άχαρο σκοτάδι φωτιά
πίσσα στη μέρα τη γλυκιά
η σελήνη αμείλικτος δικαστής
φαντάσματα τιτάνια νιας ζωής.

Τριαντάφυλλα κάποτε ροδαλά
μα τώρα στην ειρκτή της ζωής χωρίς χαρά
μέχρι να βρούμε το κουράγιο
να ξεφύγουμε σαν πλοία απ’ το μουράγιο.

Φοβάται το παιδί στο σκοτάδι
της μάνας του ζητά το φουστάνι
λουλούδια κλείνουν τα πέταλά τους
λουφάζει η καρδιά στην αγκαλιά τους.

Προσπαθούμε να κρυφτούμε
απ’ το μαρτύριο να βγούμε
νοσταλγία κάποιων ονειρεμένων στιγμών
χρυσοκέντητα τραγούδια των πουλιών.

Το θελκτικό φεγγάρι θα χαθεί
σαν κοκκινίσει ο ήλιος στην ανατολή
η πίκρα ποτέ δε θα σβήσει
στη καρδιά το δάκρυ θ’ αφήσει.

_

γράφει η Ευαγγελία Ι. Λουκατάρη