Ο Πέτρος Αποστόλου επιστρέφει από την Αμερική για να εγκατασταθεί οριστικά στον τόπο του και ερωτεύεται τη Ρεγγίνα Κυριαζή, μόνο που ο δεσμός τους είναι κόκκινο πανί για τη μητέρα εκείνης. Ποιο μυστικό λοιπόν κρύβει η Δέσποινα και γιατί δεν πρέπει οι δυο νέοι να ιδωθούν ξανά; Ποια είναι η Άρτεμη Σοφιανού που στα μάτια της παρατηρεί κανείς τσακισμένες ελπίδες και σκοτάδι; Πώς μεταμορφώθηκε από επιτυχημένη χορεύτρια σε σκιά του εαυτού της; Γιατί το φιλί εκείνης της στιγμής που λαχταράει η Ρεγγίνα έμοιαζε με αντίο; Σε ποιους ανήκουν τα πτώματα που εντοπίστηκαν σ’ ένα απομακρυσμένο σπίτι και πώς συνδέεται με όλα αυτά ένας μοιραίος σεισμός;

Ο Άρης Αποστολάκης στο μυθιστορηματικό του ντεμπούτο γράφει μια τρυφερή, ρομαντική ιστορία γεμάτη εμπόδια και δυσκολίες, ελπίδα και αγάπη, ανατροπές και παιχνίδια της μοίρας. Οι ήρωές του ξεκινάνε τις πορείες τους από το Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας τη δεκαετία του 1990 κι έκτοτε ο δρόμος τούς βγάζει στη Χαλκιδική, στη Νέα Υόρκη, στη Ρώμη, ακόμη και στη Φολέγανδρο ενώ οι πραγματικές ρίζες της πλοκής άρχισαν να πλέκονται πίσω στη δεκαετία του 1960. Το μυθιστόρημα ξεκινάει πατώντας σε αναμενόμενα για μια τέτοια ιστορία στερεότυπα, σύντομα όμως ξεφεύγουμε αρκετά, μιας και μπλέκονται πολλά πρόσωπα (χωρίς όμως να χαθώ ούτε στιγμή), διαδραματίζονται καταστάσεις που δε σταματούν να οδηγούν τους ήρωες του βιβλίου σε αλληλοεπιδράσεις ενώ οι εκπλήξεις που συνάντησα κατά την ανάγνωση ενέτειναν την αγωνία μου όχι μόνο για το τι συνέβη στο παρελθόν αλλά και πώς θα κλείσει ο κύκλος που άνοιξε ανάμεσα σε δυο γυναίκες. Ο Πέτρος και η Ρεγγίνα ακολουθούν το δικό τους κοινό μονοπάτι, αφήνουν πίσω τους γκρεμισμένες ψυχές αλλά κι οι ίδιοι τιμωρούνται. Η αφήγηση εναλλάσσεται μεταξύ τριτοπρόσωπης και πρωτοπρόσωπης (κυρίως από τη Ρεγγίνα) ενώ τα πρωθύστερα επιτείνουν την αγωνία με την (όχι πολύ αργή) σταδιακή αποκάλυψη των περασμένων και των μελλούμενων. Μια εξαφάνιση κι ένας θάνατος είναι η αρχή για ένα κουβάρι που ξετυλίγεται σταδιακά κι όσο μας απομακρύνει από την αρχική αιτία του κακού τόσο αναρωτιόμουν τι ακριβώς συνέβη και οδηγηθήκαμε ως εδώ.

Το «Φιλί που έμοιαζε με αντίο» είναι μια ενδιαφέρουσα ρομαντική ιστορία που περιέχει οικεία μυθιστορηματικά στερεότυπα περί εμποδίων και απαγορευμένου έρωτα, σύντομα όμως η πλοκή ακολουθεί δικά της μονοπάτια, γίνεται πολυεπίπεδη και διάφορα πρόσωπα την εμπλουτίζουν με σημαντικό ρόλο ο καθένας τους. Ταξίδεψα, γνώρισα, έμαθα, γέμισα ποικίλα συναισθήματα, συγκινήθηκα σ’ ένα αναγνωστικό ταξίδι γεμάτο αποκαλύψεις, εκπλήξεις, έρωτα, αγάπη, προδοσία, μυστήριο, τύψεις, θάνατο. Μου άρεσαν η γραφή, η ατμόσφαιρα και η τόσο καλοσχεδιασμένη πλοκή σε τέτοιο βαθμό που αποχωρίστηκα το βιβλίο με δυσκολία.