γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Το σημερινό βιβλίο που θα σας παρουσιάσω, το έχουν γράψει δύο συγγραφείς. Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι, αλλά το αποτέλεσμα οφείλω να ομολογήσω πως είναι εκπληκτικό.

Μέχρι σήμερα ήξερα τι είναι η χιονοθύελλα, όμως, πρώτη φορά διάβαζα για την χρονοθύελλα, τη θύελλα δηλαδή του χρόνου και η πρώτη σκέψη που ήρθε στο μυαλό μου ήταν ότι θα διαβάσω για τον χρόνο που τρέχει όπως η θύελλα. Παρατήρησα πολύ προσεκτικά το εξώφυλλο του βιβλίου, διάβασα το κείμενο στο οπισθόφυλλο, αντιλήφθηκα αμέσως ότι ο νεαρός που θα μας κρατήσει συντροφιά είναι ένα αγόρι το οποίο φορά μια κόκκινη μπέρτα και πλέον ήμουν έτοιμη να ταξιδέψω μαζί του στη δική του χρονοθύελλα.

Το αγόρι της ιστορίας μας είναι ο Χρόνης. Είναι ένας νεαρός σαν εσάς, μοιάζει με έναν σούπερ ήρωα μιας και στην πλάτη του όπως σας είπα και προηγουμένως φορά μια κόκκινη μπέρτα και του αρέσει να προσπερνά στιγμές.

Μπερδευτήκατε;

Μην ανησυχείτε, θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως τι κάνει ο Χρόνης. Στον Χρόνη λοιπόν, αρέσει να ζει μονάχα τις στιγμές εκείνες που τον κάνουν περισσότερο ευτυχισμένο και να αποφεύγει όλες όσες θεωρεί αδιάφορες. Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα για να καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ. Αν μια μέρα γυρίσει από το σχολείο κουρασμένος και εξαντλημένος και καθίσει στο τραπέζι να φάει το φαγητό του και το φαγητό του είναι ας πούμε η ψαρόσουπα, εκείνος θα προτιμήσει να φορέσει τη μπέρτα του και να προσπεράσει τον χρόνο, για να μη φάει το φαγητό του. Θα ταξιδέψει πάνω από σπίτια, δέντρα και βουνά και θα φτάσει στο σπίτι ξανά την ώρα που η μαμά του ετοιμάζει κάτι λαχταριστό για βραδινό το οποίο του αρέσει πολύ.

Άλλοτε πάλι, θα κυνηγήσει στο χρόνο, θα προσπεράσει τις ημέρες της εβδομάδας που πρέπει να πάει στο σχολείο, για να φτάσει στο Σάββατο την αγαπημένη του μέρα, όπου μαζί με τον φίλο του θα ευχαριστηθούν να παίζουν μπάλα.

Και τώρα θα με ρωτήσετε. Πως το κάνει αυτό; Θα σας πω… αν και να ξέρετε, δεν είναι ότι το καλύτερο να προσπερνάμε τον χρόνο… Φοράει λοιπόν τη μπέρτα του και ταξιδεύει.  Με τη μπέρτα στους ώμους, μπορεί και προσπερνάει στιγμές, αλλά στην ουσία, χάνει στιγμές όσο κι αν ο ίδιος δεν θέλει να το καταλάβει.

Όταν μια μέρα έρθουν τα γενέθλιά του, νιώσει όμορφα, περάσει τέλεια, ανοίξει τα σούπερ δώρα του και το πάρτι του πια τελειώσει, εκείνος είναι λυπημένος και σκέφτεται πώς θα περάσουν ξανά όλες αυτές οι μέρες για να φτάσει και πάλι στα πολυπόθητα γενέθλια του!

Ναι, είναι στεναχωρημένος είναι δυστυχισμένος γιατί θεωρεί ότι αυτή η χρονιά δεν θα του προσφέρει τίποτα, γι’ αυτό και ο ίδιος αναζητά τη μπέρτα του για να αρχίσει να προσπερνάει μέρες, βδομάδες, μήνες και εποχές μέχρι να έρθουν ξανά τα γενέθλιά του και να γιορτάσει ένα νέο σούπερ πάρτι.

Όπως καταλαβαίνετε έξυπνοι μου φίλοι, όλο αυτό δεν είναι υγιές, δεν είναι καλό και φυσικά δεν είναι ρεαλιστικό, μα μη στενοχωριέστε, η συνέχεια της ιστορίας θα φέρει στα προσωπάκια σας χαμόγελα χαράς.

Κάποια στιγμή η μαμά φωνάζει τον Χρόνη να κάνουν τη βόλτα τους στο σούπερ μάρκετ, κάτι που καθόλου δεν αρέσει στον νέο μας φίλο. Εκείνος, ψάχνει να βρει χίλιες δύο δικαιολογίες, ψάχνει να βρει τη μπέρτα του να τη φορέσει και να ταξιδέψει μαζί της μα ανακαλύπτει πως εκείνη έχει εξαφανιστεί…

Πω πω συμφορά του. Τώρα είναι αναγκασμένος να ακολουθήσει τη μαμά στο σούπερ μάρκετ. Όμως μικροί μου φίλοι, αυτή η βόλτα θα είναι ξεχωριστή μιας και πολλές όμορφες και άλλες ξεκαρδιστικές εκπλήξεις τον περιμένουν!

Εννοείται πως δεν θα μοιραστώ μαζί σας όσο και αν το θέλω τις εκπλήξεις που περίμεναν τον Χρόνη στη διαδρομή αλλά και στο σούπερ μάρκετ, όμως θα σας πω πως όταν γύρισαν σπίτι, ο Χρόνης ήταν ενθουσιασμένος, ήταν ευτυχισμένος, είχε φάει ένα τέλειο παγωτό, είχε περάσει μοναδικές στιγμές μέσα στο σούπερ μάρκετ και είχε αντιληφθεί ότι κάθε στιγμή μπορεί να γίνει μαγική, μπορεί να γίνει διασκεδαστική, μπορεί να γίνει ξεκαρδιστική, μπορεί να γίνει όμορφη, δίνοντάς της μια τόση δα μικρή ευκαιρία.

Αν λοιπόν δώσουμε στη στιγμή την ευκαιρία να τη ζήσουμε, να είστε σίγουροι ότι μπορεί πραγματικά να μας ικανοποιήσει.

Γι’ αυτό αγαπητά μου παιδιά, κάθε στιγμή στη ζωή μας είναι πολύτιμη!

Κάθε στιγμή μπορεί μέσα της να κρύβει μια όμορφη ανάμνηση!

Κάθε στιγμή μας περιμένει να ταξιδέψουμε μαζί της!

Και θυμηθείτε πως καμιά μπέρτα δεν είναι ικανή να μας προσφέρει τόσα πολλά και μαγικά όσο οι στιγμές που μας περιμένουν να τις ζήσουμε!

Σας προτείνω να ζείτε την κάθε στιγμή, να δημιουργείτε όμορφες αναμνήσεις, ε κι αν κάποιες φορές είστε αναγκασμένοι να πηγαίνετε στο σχολείο ή είναι τρώτε φαγητά που δεν σας αρέσουν τόσο πολύ,  να είστε σίγουροι πως θα έρθουν καλύτερες στιγμές, αρκεί να έχετε υπομονή και καλή διάθεση!!!

Και κάτι τελευταίο. Μη βιάζεστε μικρά μου να προσπεράσετε! Μη βιάζεστε να μεγαλώσετε! Ζήστε, διασκεδάστε, παίξτε με τους φίλους σας και καλλιεργήστε μία πολύτιμη αρετή για τη ζωή σας, την υπομονή!

Εικονογράφηση: Μαριάννα Φραγκούλη

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουµε σκεφτεί να µπορούσαµε να «τρέξουµε» στον χρόνο ώστε να προσπεράσουµε µια στιγµή που δεν θέλουµε και τόσο να ζήσουµε, που είτε µας αγχώνει ή µας είναι απλώς δυσάρεστη. Ο Χρόνης ανακαλύπτει ότι μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό. Με τη βοήθεια μιας μπέρτας πετάει στον χρόνο και προσγειώνεται μπροστά από στιγμές που θέλει να αφήσει πίσω του χωρίς να τις ζήσει.

Τι γίνεται όμως όταν χάνει την μπέρτα του και αναγκάζεται να ζήσει την κάθε στιγμή απ’ την αρχή ως το τέλος της;

Μια ιστορία που εμπνέει τα παιδιά και όχι μόνο, να συνειδητοποιήσουν ότι κάθε στιγμή έχει ξεχωριστή θέση στη ζωή μας και της αξίζει να τη ζούμε, είτε είναι όμορφη είτε όχι. Κάθε στιγμή είναι ένα δώρο που έχει να μας δώσει και να μας μάθει κάτι που θα μας βοηθήσει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας καλύτερα ώστε να τον εξελίξουμε.

Λίγα λόγια για τις συγγραφείς του βιβλίου:

Η Μαριάννα Μοσχίδου γεννήθηκε το 1994 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Επιστήμες της Εκπαίδευσης στην Προσχολική Ηλικία και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Εκπαιδευτικών Μονάδων και στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία. Πέρα από το κίτρινο χρώμα και το παγωτό στρατσιατέλα, της αρέσει να γράφει στιγμές, εμπειρίες και σκέψεις της σε τετράδια, ώστε όταν τα διαβάζει, να βιώνει ξανά τα ίδια συναισθήματα. Σαν παιδί γοητευόταν με τον κόσμο των παραμυθιών. Ως νηπιαγωγός γοητεύεται από τα μάτια των παιδιών που χάνονται σε αυτόν. Πάντα ήθελε μια μέρα να ταξιδέψουν και με μια δική της ιστορία.

Η Αθηνά Νασσάρ γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι νηπιαγωγός και ψυχοθεραπεύτρια, και η αλήθεια είναι πως δεν ξέρει τι από τα δύο τη γοητεύει περισσότερο. Το πόσων ετών είναι, μικρή σημασία έχει, μιας και δουλεύοντας μέσα σε τάξεις, η ηλικία γίνεται ένας αριθμός σαν όλους τους άλλους και η δασκάλα παιδί. Αν επέλεγε ένα χρώμα να στολίσει τη ζωή της, αυτό θα ήταν το πορτοκαλί, μιας και της θυμίζει ανατολές, ηλιοβασιλέματα, πεσμένα φύλλα και παγωτό μάνγκο. Αγαπά τις ιστορίες, αληθινές και φανταστικές, και ταξιδεύει όπου την πάνε αυτές.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.