Φυγοκέντριση

Δεν είσαι σώμα, είσαι διάχυση.

Βραχνή συχνότητα που σβήνει στον θόρυβο των άλλων.

Παιδεύτηκες σε τροχιά κοινωνικών φορτίων·

σου δάνεισαν ονόματα, ανάγκες, σχήματα επιθυμίας.

Τα φόρεσες μέχρι να γίνουν δέρμα.

Το κέντρο δεν το διάλεξες.

Σε κάρφωσαν με πρόκες φωτός

μέσα σε αλγόριθμους που προβλέπουν τη δίψα σου

πριν στεγνώσει ο ουρανίσκος.

Περιστρέφεσαι, όχι από ορμή,

από την αδράνεια ενός συστήματος

που τρέφεται από την τριβή σου.

Κι όμως, μια ξαφνική κράμπα στο πέλμα επιμένει,

απόδειξη πως το βάρος σου ανασαίνει ακόμα

κάτω από την κρούστα των δεδομένων.

Η γωνιακή ταχύτητα ουρλιάζει

εντός του συστήματος αναφοράς.

Μόνο ροές, μια αργή αφαίμαξη χρόνου.

Ραγίζεις σε άυλα θραύσματα, σε ίχνη συμπεριφοράς

και σκιές επιλογών που δεν έκανες ποτέ.

Ένα δάκρυ που κυλάει αργά,

σε μια τέλεια προσομοίωση,

λερώνει με αλάτι το κενό σου.

Η γεύση από σίδηρο στο αίμα

δεν μεταφράζεται σε κώδικα δυαδικό.

Διασκορπίζεσαι.

Τα σώματα γύρω σου σε τέμνουν χωρίς να σε αγγίζουν.

Μια γεωμετρία φαντασμάτων.

Κάποτε θυμήθηκες πώς λιώνει ο πάγος στα δάχτυλά σου,

μια άρρυθμη ανάσα παιδιού στον ώμο.

Το χάος κατοικεί στον πυρήνα της σιωπής σου.

Και αναδύεται η πιο σκοτεινή υποψία:

δεν υπήρξες ποτέ κέντρο,

μόνο μια πρόσκαιρη σύναψη

σε έναν κόσμο που διαρκώς αναχωρεί.

Μέχρι που η τροχιά σπάει.

Η ύλη εκτινάσσεται στο ανώνυμο μαύρο.

Και τίποτα δεν σε συγκρατεί πια.