Χωρίς ταμπέλες – Lucia Serrano

Το σημερινό βιβλίο δεν σας κρύβω, ότι το λάτρεψα. Όλοι μας χρησιμοποιούμε λέξεις για να περιγράψουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Δεν είναι λίγες οι φορές όμως, όπου χρησιμοποιούμε λέξεις – ταμπέλες για να χαρακτηρίσουμε τον διπλανό μας, για να χαρακτηρίσουμε τον φίλο μας ακόμη και για να χαρακτηρίσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Οι λέξεις, πράγματι είναι εκείνες που μας βοηθούν να στοιχειοθετήσουμε μια ιδέα, είναι εκείνες που εξηγούν καταστάσεις και επιπλέον, με τις λέξεις μπορούμε να περιγράψουμε τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα.

Με αυτόν τον τρόπο όμως, πολλές φορές κατατάσσουμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες, τους βάζουμε σε κουτάκια, ενώ πραγματικά αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Οι άνθρωποι φίλοι μου δεν είναι αντικείμενα, δεν είναι παιχνίδια. Είναι όντα και οι ταμπέλες είναι κάτι που θα πρέπει να αποφεύγουμε.

Είμαι βέβαιη πως σας έχω μπερδέψει, μα να διευκρινίσω πως δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Είμαι εδώ για να σας παρουσιάσω ένα όμορφο βιβλίο, το οποίο εξηγεί με έναν παραστατικό τρόπο πως οι ταμπέλες πρέπει να αποφεύγονται!

Ελάτε να σας βοηθήσω για να κατανοήσετε τι εννοώ.

Δεν θα χαρακτηρίσουμε κάποιον κοντό!

Δεν θα χαρακτηρίσουμε κάποιον παχουλό!

Δεν θα χαρακτηρίσουμε κάποιον κακό!

Αναρωτιέστε γιατί;

Μα αγαπημένα μου παιδιά, όταν χρησιμοποιούμε λέξεις για να χαρακτηρίσουμε τους ανθρώπους, είναι σαν να τους βάζουμε μια ταμπέλα, είναι σαν να τους τυλίγουμε με αυτή την ταμπέλα και πιστέψτε με μέσα από τις ταμπέλες χάνουν τα πραγματικά τους χαρακτηριστικά και πολλές φορές είναι θλιμμένοι και στενοχωρημένοι.

Θα σας άρεσε να σας λένε κακούς; Δεν νομίζω!

Επιπλέον φίλοι μου, όταν κάποιος πολλές φορές μας λέει την ίδια λέξη, μας βάζει δηλαδή μια ταμπέλα, είναι πολύ πιθανό στο τέλος να πιστέψουμε ότι αυτή η ταμπέλα μας ανήκει! Αν δηλαδή κάποιος μας πει πολλές φορές εκνευριστικούς, στο τέλος και εμείς οι ίδιοι θα πιστέψουμε ότι είμαστε εκνευριστικοί ενώ μπορεί και να μην είμαστε!

Άλλες ταμπέλες τις οποίες θα πρέπει να αποφεύγουμε είναι εκείνες που τοποθετούμε για τα αγόρια και εκείνες για τα κορίτσια. Νομίζουμε πως είναι διαχωρισμένες οι προτιμήσεις των αγοριών από εκείνες των κοριτσιών, κάτι που πραγματικά δεν θα έπρεπε να ισχύει.

Ποιος απαγορεύει παραδείγματος χάρη ένα κορίτσι να παίξει ποδόσφαιρο;

Ποιος απαγορεύει ένα αγόρι να φτιάξει με χάντρες ένα βραχιόλι;

Νομίζω κανένας!

Γι’ αυτό καλά μου παιδιά, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τις ταμπέλες, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα χαρακτηριστικά που πολλές φορές ενοχλούν και να δώσουμε χρόνο στον φίλο μας, στον συγγενή μας, στον συνομιλητή μας να ξεδιπλώσει το ταλέντο του και να μας παρουσιάσει ο ίδιος τον εαυτό του και τα χαρακτηριστικά του όπως μονάχα εκείνος ξέρει.

Η σωστή επιλογή των λέξεων, θέλω να ξέρετε ότι είναι πάρα, μα πάρα πολύ σημαντική!

Μπορεί το ίδιο πράγμα να το πούμε με σωστές λέξεις και να μην ενοχλήσουμε κανέναν, αλλά οι λάθος λέξεις να δημιουργήσουν σύγχυση και λύπη στον συνομιλητή μας.

Αν τώρα άθελά μας, χρησιμοποιήσουμε τις λάθος λέξεις – ταμπέλες, μην ξεχνάτε, πάντα υπάρχει τρόπος να διορθώσουμε το λάθος μας, ζητώντας με ειλικρίνεια και σεβασμό συγνώμη.

Επίσης, συμπεριφορές οι οποίες δεν μας αρέσουν να τις δεχόμαστε, να ξέρετε ότι δεν θα πρέπει να τις χρησιμοποιήσουμε και εμείς για τους άλλους.

Δοκιμάστε να γνωρίσετε έναν νέο συμμαθητή σας.

Μην βιαστείτε να του βάλετε ταμπέλες.

Μην τον πείτε κοντό ή χοντρό.

Μην τον πείτε γκρινιάρη.

Μην τον πείτε γλυκούλη.

Μην τον πείτε κακότροπο.

Μην τον πείτε φλύαρο.

Αφήστε τον ίδιο να σας περιγράψει τα χαρακτηριστικά του και να είστε σίγουροι ότι τίποτα από όσα σας είπα παραπάνω δεν θα χρησιμοποιήσει για τον εαυτό του!

Βρείτε λοιπόν τις λέξεις που μπορούν να χαρακτηρίζουν όλα όσα υπάρχουν γύρω σας με όμορφο και μη προσβλητικό τρόπο μέσα από μία πληθώρα όμορφων λέξεων και αποφύγετε εκείνες που παραπέμπουν σε ταμπέλες και θα δείτε πως μπορείτε εύκολα να τα καταφέρετε!

Τέλος λοιπόν στις ταμπέλες! Τέλος στους απρεπείς χαρακτηρισμούς!

Απαλλαγείτε μια για πάντα από εκείνες που βάζετε στους άλλους, από εκείνες που βάζετε στον ίδιο σας τον εαυτό και βάλτε ένα μικρό λιθαράκι και εσείς για να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο!

Κλείνοντας να αναφέρω πως, το βιβλίο είναι ευκολοδιάβαστο, είναι άκρως επίκαιρο, έχει μια υπέροχη εικονογράφηση και είναι σε θέση να επεξηγήσει με παραστατικό τρόπο όλα όσα συνοδεύουν τις ταμπέλες!

Εικονογράφηση: Lucia Serrano

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Εμείς οι άνθρωποι χρειαζόμαστε τις λέξεις για να περιγράφουμε όσα βλέπουμε, φανταζόμαστε ή νιώθουμε. Οι λέξεις μάς χρησιμεύουν επίσης για να σχηματίζουμε ιδέες και σκέψεις. Μέχρι και για να εξηγούμε πώς είμαστε!

Αν όμως τις χρησιμοποιείς άκριτα, μπορεί να σε βάλουν σε κουτί. Αν κλαις είσαι κλαψιάρα;

Αν συγκινείσαι είσαι υπερευαίσθητος;

Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε ούτε μία ούτε δύο ούτε τρεις λέξεις. Είμαστε πολλές μαζί.

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ.

Σ’ αυτό το βιβλίο θα μάθεις για τις ταμπέλες που μας βάζουν οι άλλοι ή που βάζουμε εμείς στον εαυτό μας, και από τις οποίες μπορούμε να απαλλαγούμε.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Η Lucia Serrano (Λουθία Σεράνο) γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1983. Είναι πτυχιούχος σχολής Καλών Τεχνών και σήμερα ζει στη Βαρκελώνη. Έχει γράψει και εικονογραφήσει πολλά βιβλία και έχει κερδίσει αρκετά βραβεία, μεταξύ των οποίων τα Princess of Eboli, Fund for Economic Culture award και Cuatrogatos.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.

Κατερίνα Σιδέρη