τοβιβλίο.net υποδέχεται το Δήμο Χλωπτσιούδη και την ποιητική του συλλογή ‘Η οργή της πεταλούδας’. Ένα πρώτο δείγμα ποιητικής γραφής του ιστορικού και φιλόλογου που καταφέρνει να αποτυπώσει τη σύγχρονη πραγματικότητα χρησιμοποιώντας πολλούς κι έντεχνους συμβολισμούς οι οποίοι δίνουν και το ξεχωριστό χρώμα στην ποιητική αυτή συλλογή.

–

Ο Δήμος Χλωπτσιούδης γράφει:

Ένας πειραματισμός είναι και η ποίηση, ένας τρόπος διαφορετικός

να εκφράσουμε θέσεις, ιδέες, κρίσεις με τρόπο διαφορετικό…

Εκεί βρήκα λίγη ανάπαυλα από τη σύγχυση,

τον πόνο και την αγανάκτηση.

Τώρα πια μου βγαίνουν πιο δημιουργικά, πιο λιτά.

Η οργή συνδέεται πια με την αναζήτηση λέξεων,

με την αποτύπωση ήχων και εικόνων…

Η οργή της πεταλούδας περιλαμβάνει ποιήματα εμπνευσμένα από την σύγχρονή μας κοινωνική πραγματικότητα. Στη συλλογή κυριαρχούν οι συμβολισμοί σε μία μεταμοντέρνα έκφρασή τους συνδεόμενοι με κοινωνικά βιώματα και πολιτικές καταστάσεις. Άλλωστε, ο δημιουργός δηλώνει πρωτίστως πολιτικό ον.

Η ποίησή του όμως δεν είναι στρατευμένη πολιτικά. Μακριά από κομματικές τοποθετήσεις, αλλά με σαφή κοινωνικό προσανατολισμό θίγει προβλήματα και αναπλάθει ποιητικά την κοινωνική και οικονομική κρίση.

Η ποιητική δυναμική του αναδύει υπερρεαλιστικές και συμβολικές επιρροές, έντονη ειρωνεία και συχνά μία ενεργή, μα λιτή στο λόγο, εικονοπλαστική ισχύ με υπαρξιακές βάσεις. Η πολιτική και κοινωνική κατάσταση μετουσιώνεται σε στίχους με ήρωες μυθολογικά πρόσωπα ή αόριστα δοσμένους πρωταγωνιστές, ενίοτε και σε πρώτο πρόσωπο σαν προσωπικά σημειώματα.

Οι σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες -βιωμένες ή ως κοινωνικές προβολές- είναι ο βασικός άξονας της συλλογής, άλλοτε εμπεριέχοντας συμβολισμούς κι άλλοτε ευθέως. Μέσα από τους συμβολισμούς, την ειρωνεία και την εικονοπλασία κατατίθεται η αγωνία του για ζητήματα  άλλοτε κοινωνικής φύσης κι άλλοτε πολιτικής υφής. Ο καθημερινός πόνος, το απάνθρωπο αστικό τοπίο, η πολιτική και η οικονομική κρίση, είναι τα βασικά θέματα.

Παράλληλα, έντονες είναι οι επιρροές από την αρχαιοελληνική λογοτεχνική παράδοση. Ο δημιουργικός μετασχηματισμός αρχαιοελληνικών μύθων αποτελεί ένα βασικό άξονα που τροφοδοτεί την ποιητική ύλη. Οι μύθοι λειτουργούν ως ένα όχημα μεταφοράς μηνυμάτων, ειρωνείας και πικρίας του ποιητή για σύγχρονές του προβληματικές καταστάσεις.

Στη συλλογή ξεχωρίζει η οργή της πεταλούδας, που δανείζει τον τίτλο της στην έκδοση. Το ποίημα πραγματεύεται τον αγώνα ενάντια σε όσους απειλούν με παγίδες να κλέψουν τα όνειρα των ανθρώπων. Οπτικές εικόνες, γνωμικό και επιρροές από τη λογοτεχνική μας παράδοση, συνθέτουν την κορωνίδα της ανθολογίας. Το θέμα των χαμένων ονείρων και της αγωνιστικότητας εμφανίζεται και στο λύκοι στο σκοτάδι, ένα ποίημα συμβολικό που διακρίνεται από πληθωρική χρήση εικόνων (οπτικών κι ηχητικών). Ωστόσο, τα ποιήματα αυτά δεν είναι απαισιόδοξα.

Σημαντική θέση στη συλλογή κατέχει και το βραβευμένο με Α΄ έπαινο από τη Συντροφιά της Λεμεσού Νόστος. Έμμεση αναφορά στην κυπριακή τραγωδία σε μία στιχουργική που πατά πάνω στη σύγχρονη κυπριακή ποιητική παραγωγή και της αρχαιοελληνική μυθολογία.

Αξιόλογη είναι και η ανθολόγηση του διακριθέντος στα e-awards 2012 ποιήματος είκοσι ετώ που ξεχωρίζει λόγω του ιδιαίτερου συναισθηματισμού του. Γραμμένο αμέσως μετά το ξέσπασμα της τυνησιακής εξέγερσης το 2011 με αφορμή τον μικροπωλητή που αυτοκτόνησε, ο ποιητής με εμφανείς επιρροές από Καβάφη και Ρίτσο (Επιτάφιος) καταγράφει τα συναισθήματα ενός πατέρα που έχασε τον εικοσάχρονο γιο του. Βασικό στοιχείο το ηροδότειο συναίσθημα πόνου των γονέων και ο δημοκρατικός αγώνας. Χωρίς συμβολισμούς, αλλά με άμεσο τρόπο και συναισθηματική πλαστικότητα, δίνεται ο οδυρμός του πατέρα για ένα γιο που αγωνίστηκε ενάντια στην κοινωνική αδικία, όπως κι εκείνος παλαιότερα για την ανεξαρτησία. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα ποίημα αφιερωμένο σε δύο γενιές αγωνιστών της ελευθερίας, όπου η μεγαλύτερη -κατά ηροδοτική ειρωνεία- έθαψε τη νεώτερη γενιά αγωνιστών. Δύο γενιές πολεμιστών όπου ο ένας αγώνας (για ανεξαρτησία (ή θεσμική δημοκρατία κατά τα ελληνικά δεδομένα;) ακολουθήθηκε από ένα δεύτερο (για πραγματική δημοκρατία).

Καυστική ειρωνεία πηγάζει από τα ποιήματα η επιστροφή της Ιφιγένειας, ο Φήμιος και ο ποιητής κι ο Θερσίτης. Στίχοι πάνω στη μυθική παράδοση και την αρχαία λογοτεχνία γίνονται σύμβολα κριτικής για δημοσιογράφους, ποιητές που σιωπούν, καλλιτέχνες που απομονώνονται από την κοινωνία.