Στρίμωξε όπως όπως τη βαλίτσα στο κουπέ του τρένου και με την ψυχή στο στόμα σωριάστηκε στο κάθισμα. Δε γύρισε στιγμή το βλέμμα της πίσω. Τα άφησε όλα στον άνεμο -παιδιά, σύζυγο, άνετη ζωή – και δραπέτευσε νύχτα ακολουθώντας τον έρωτα. Περπάτησε χιλιόμετρα για να φτάσει στον σταθμό του τρένου.
“Πάτρα Θεσσαλονίκη αναχώρηση αμαξοστοιχίας: ώρα μηδέν”
Αυτός ο έρωτας την αποσβολώνει. Φτερουγίζει μαζί του και υποτάσσεται στις τιτάνιες προσταγές του. Καινούργια όνειρα, άγνωστα μέρη, αβέβαιη ζωή, τύψεις. Τύψεις αλυσίδες. Πόσο πάλεψε μαζί τους; Και τώρα να, έσπασε τα δεσμά, χαμήλωσε το μπόι και οδεύει να τον συναντήσει στο στρατόπεδο. Ανάμεσα στα συρματοπλέγματα θέριεψαν τα ατίθασα αισθήματα.
“Γρηγόρης Αγαπητός του Χαραλάμπους… λαμβάνω την τιμή να σας αναφέρω… αιτούμαι άδεια γάμου κύριε διοικητά…”.
_
γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου
Σύντομο και ιδιαίτερο, σαν έναν καλοφτιαγμένο espresso ristretto με ελάχιστη ζάχαρη…. Ίσως λίγο πικρό για μένα, αλλά εξαιρετικό χαρμάνι…
Πολύ ιδιαίτερο μου άρεσε πολύ!!!Τύψεις αλυσίδες …. λόγια με βαθύ νόημα!!
Μου άρεσε πολύ!!
Αρκετά ξεχωριστό!!!
Ευχαριστώ πολύ,στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα η ιστορία.
Ευχαριστώ πολύ,στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα η ιστορία.
Έξυπνο, σύντομο και άκρως περιεκτικό! Εύγε!
Συναίσθημα,ανατροπή της πραγματικότητας,γλυκό στο φινάλε του,μας δημιουργεί εικόνες ζωντανές σε τόσο λίγες λέξεις!Μου άρεσε πολύ Καλλιόπη.
Γεμάτο από εικόνες και συναισθήματα κι ας είναι τόσο μικρούλι το κείμενό σας…
πολύ όμορφο, μπράβο σας!!!