Ψηλαφίζω τη ζωή
από τη χοϊκή της γέννα.
Βρέφος ο φόβος
δε μου ‘δωσε
στερνό αντίο
έφηβη η καρδιά
στις οπτασίες
κάνει σινιάλο
αστραπές το μυαλό
φυλλωσιές παραδείσιες
βλαστάνει.
Σκοντάφτει η ζωή μας
ανοίκεια
η ζωή μας αρμύρα
στη ρότα
που μας χάραξαν.
_
γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου






Με άγγιξε το ποίημά σας Καλλιόπη!!
Σε ευχαριστώ πολύ Άννα! Και εμείς σε απολαμβάνουμε!
Πολύ όμορφο το ποίημα σας!!
Ως παιδική μελωδία ηχεί στα αυτιά μου.
Νά’ναι πάντα έφηβη η καρδιά σου….. Και μπορεί να μας χάραξαν ρότα όμως εμείς μπορούμε να την αλλάξουμε!
Όμορφο και βαθύ ποίημα….
πάρα πολύ όμορφο το ποίημα σας…με δύναμη …
Αυτή η έφηβη καρδιά που στις οπτασίες κάνει σινιάλο…. είναι και εκείνη που θα αλλάξει τη ρότα που μας χάραξαν…
Σας ευχαριστώ πολύ!