Όταν βρέχει ζωντανεύουν τ’ αγάλματα, της Μαρίνας Αργυροπούλου

3.10.2018

σχόλια

Η Αρσινόη ταξιδεύει με τη φίλη της, Άννα, στη Ρώμη και αυτό το ταξίδι θα αλλάξει τον χαρακτήρα της. Παρ’ όλο που είναι ερωτευμένη με τον Άρη, δεν παύει να σκέφτεται τα αρνητικά και τα θετικά αυτής της σχέσης ενώ ταυτόχρονα εκφράζει δισταγμούς και αμφιβολίες ως προς τα κοινά τους χαρακτηριστικά. Η γνωριμία της με τον Ιταλό σερβιτόρο Λορέντζο θα τη βοηθήσει να δει μια πόλη διαφορετική, με αγάλματα που ζωντανεύουν όταν βρέχει.

Το μυθιστόρημα ακροβατεί ανάμεσα στο νατουραλιστικό και το σουρεαλιστικό και περιγράφει καταστάσεις και συναισθήματα που υπερβαίνουν τη λογική. Παρ’ όλο που υπάρχει δράση και πολλές ρεαλιστικές σκηνές, η γραφή της Μαρίνας Αργυροπούλου δίνει έμφαση στη δύναμη των λέξεων και την ικανότητά τους να δημιουργούν ατμόσφαιρα και συναισθήματα παρά στην καθαυτό περιγραφή της πλοκής. Η ιστορία έχει αρχή, μέση και τέλος (έστω και κάπως ασαφές), με παρέσυραν όμως περισσότερο οι επιλογές των λέξεών της και η ικανότητά της να περιγράφει γεγονότα που αγγίζουν τη σφαίρα του εξωπραγματικού με τέτοιο τρόπο που με έκαναν απόλυτα δικό τους. Σε άλλες περιπτώσεις ίσως άφηνα στην άκρη ένα τέτοιο βιβλίο, το συγκεκριμένο όμως εξισορροπεί αρμονικά ανάμεσα σε αντικρουόμενα είδη αφήγησης, ακολουθώντας το δικό του μονοπάτι και χαράζοντας τη δική του πορεία.

Η γνωριμία με τον εντελώς προσωπικό κόσμο της συγγραφέως ξεκίνησε νωρίς, στη σελίδα 14: «Σκεφτόμουν ότι αν έπεφτε το αεροπλάνο, εκείνος θα λυπόταν και θα μετακινούσε μόνιμα πια το κρεβάτι του δίπλα στο παράθυρο για να κοιτάει τη βροχή. Θα έβρεχε συνέχεια, οπότε δε θα ήταν καλό για τη μέση του να μετακινεί τα έπιπλα διαρκώς». Και στη συνέχεια: «…γλυπτά με ύφος αγέρωχο να μας ειρωνεύονται για τη θνητότητά μας…» (σελ. 15) αλλά και παρακάτω: «Του χαμογέλασα γλυκά και εύθραυστα» (σελ. 80) ενώ το αγαπημένο μου απόσπασμα βρίσκεται στη σελίδα 126; «Το καλοκαίρι μυρίζει πλυμένο σταφύλι που ακόμα στάζει… Το φθινόπωρο κάνει κρατς από τα πεσμένα φύλλα που πάτησες. Και μας κοιτάζει. Μας κοιτάζει από την απέναντι γωνία. Κάθε άνοιξη».

Με αυτό το στυλ αφήγησης και γραφής μας συστήνεται η Ρώμη και ταυτόχρονα η ψυχοσυναισθηματική νοημοσύνη μιας καρδιάς που ταλαντεύεται ανάμεσα σε έρωτες και ταυτόχρονα είναι ανοιχτή σε νέες εμπειρίες. Η πόλη της Ρώμης ζωντανεύει για μια απόλυτα προσωπική γνωριμία, μακριά από τα φλας και τη φασαρία των τουριστών, σκοτεινή και άγρια κι όμως τόσο μα τόσο γοητευτική! Έτσι λοιπόν από τη μια το βάρος των λέξεων και από την άλλη ο τόπος όπου διαδραματίζεται το μυθιστόρημα με παρέσυραν σε μια ιστορία διαφορετική, όπου δε με ένοιαζε αν τελικά η Αρσινόη υπέκυψε στα θέλγητρα του Λορέντζο ή όχι ούτε αν ο Γιάννης που τις φιλοξενούσε θα παντρευτεί τελικά την Τερέζα ούτε τίποτα. Απλώς διάβαζα και γευόμουν μια διαφορετική αναγνωστική εμπειρία, την οποία συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Ακολουθήστε μας

«Ο Δράκος», της  Καίτης Δροσίνη

«Ο Δράκος», της Καίτης Δροσίνη

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Ο Δράκος ζει σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Πελοποννήσου, όπου το Φως πλημμυρίζει τα σοκάκια με τις βουκαμβίλιες και τα μικρά γραφικά σπίτια  σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ένα μέρος παραδεισένιο, όπου νομίζεις πως το Κακό δεν μπορεί να...

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Μερικές φορές αυτός που σε αφήνει να φύγεις σε αγαπάει περισσότερο από αυτόν που σε κρατάει κοντά του..." Αυτή είναι η φράση η οποία αντιπροσωπεύει εν ολίγοις το νόημα του βιβλίου "Το τρένο των παιδιών" της Ναπολιτάνας λογοτέχνιδας Βιόλα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου Πάνος Τουρλής

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Μερικές φορές αυτός που σε αφήνει να φύγεις σε αγαπάει περισσότερο από αυτόν που σε κρατάει κοντά του..." Αυτή είναι η φράση η οποία αντιπροσωπεύει εν ολίγοις το νόημα του βιβλίου "Το τρένο των παιδιών" της Ναπολιτάνας λογοτέχνιδας Βιόλα...

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Συνήθως όταν διαλέγουμε παραμύθια ψάχνουμε αυτά που έχουν ένα κοινωνικό μήνυμα να περάσουν, αυτά που είναι διασκεδαστικά ή αυτά που κινητοποιούν τις δεξιότητες των παιδιών. Τα τελευταία χρόνια η παιδική λογοτεχνία καταπιάνεται όλο και συχνότερα με πιο «δύσκολες»...

Έγκλημα στον Νείλο, της Agatha Christie

Έγκλημα στον Νείλο, της Agatha Christie

Ο Βέλγος ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό είναι σε μια κρουαζιέρα στον Νείλο και απολαμβάνει τις ξεναγήσεις στους ναούς και στις παραποτάμιες πόλεις. Όλα κυλάνε υπέροχα όταν η πλούσια κληρονόμος Λινέτ Ρίτζγουεϊ βρίσκεται δολοφονημένη αφήνοντας απαρηγόρητο τον σύζυγό της, με...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου