Όταν βρέχει ζωντανεύουν τ’ αγάλματα, της Μαρίνας Αργυροπούλου

3.10.2018

σχόλια

Η Αρσινόη ταξιδεύει με τη φίλη της, Άννα, στη Ρώμη και αυτό το ταξίδι θα αλλάξει τον χαρακτήρα της. Παρ’ όλο που είναι ερωτευμένη με τον Άρη, δεν παύει να σκέφτεται τα αρνητικά και τα θετικά αυτής της σχέσης ενώ ταυτόχρονα εκφράζει δισταγμούς και αμφιβολίες ως προς τα κοινά τους χαρακτηριστικά. Η γνωριμία της με τον Ιταλό σερβιτόρο Λορέντζο θα τη βοηθήσει να δει μια πόλη διαφορετική, με αγάλματα που ζωντανεύουν όταν βρέχει.

Το μυθιστόρημα ακροβατεί ανάμεσα στο νατουραλιστικό και το σουρεαλιστικό και περιγράφει καταστάσεις και συναισθήματα που υπερβαίνουν τη λογική. Παρ’ όλο που υπάρχει δράση και πολλές ρεαλιστικές σκηνές, η γραφή της Μαρίνας Αργυροπούλου δίνει έμφαση στη δύναμη των λέξεων και την ικανότητά τους να δημιουργούν ατμόσφαιρα και συναισθήματα παρά στην καθαυτό περιγραφή της πλοκής. Η ιστορία έχει αρχή, μέση και τέλος (έστω και κάπως ασαφές), με παρέσυραν όμως περισσότερο οι επιλογές των λέξεών της και η ικανότητά της να περιγράφει γεγονότα που αγγίζουν τη σφαίρα του εξωπραγματικού με τέτοιο τρόπο που με έκαναν απόλυτα δικό τους. Σε άλλες περιπτώσεις ίσως άφηνα στην άκρη ένα τέτοιο βιβλίο, το συγκεκριμένο όμως εξισορροπεί αρμονικά ανάμεσα σε αντικρουόμενα είδη αφήγησης, ακολουθώντας το δικό του μονοπάτι και χαράζοντας τη δική του πορεία.

Η γνωριμία με τον εντελώς προσωπικό κόσμο της συγγραφέως ξεκίνησε νωρίς, στη σελίδα 14: «Σκεφτόμουν ότι αν έπεφτε το αεροπλάνο, εκείνος θα λυπόταν και θα μετακινούσε μόνιμα πια το κρεβάτι του δίπλα στο παράθυρο για να κοιτάει τη βροχή. Θα έβρεχε συνέχεια, οπότε δε θα ήταν καλό για τη μέση του να μετακινεί τα έπιπλα διαρκώς». Και στη συνέχεια: «…γλυπτά με ύφος αγέρωχο να μας ειρωνεύονται για τη θνητότητά μας…» (σελ. 15) αλλά και παρακάτω: «Του χαμογέλασα γλυκά και εύθραυστα» (σελ. 80) ενώ το αγαπημένο μου απόσπασμα βρίσκεται στη σελίδα 126; «Το καλοκαίρι μυρίζει πλυμένο σταφύλι που ακόμα στάζει… Το φθινόπωρο κάνει κρατς από τα πεσμένα φύλλα που πάτησες. Και μας κοιτάζει. Μας κοιτάζει από την απέναντι γωνία. Κάθε άνοιξη».

Με αυτό το στυλ αφήγησης και γραφής μας συστήνεται η Ρώμη και ταυτόχρονα η ψυχοσυναισθηματική νοημοσύνη μιας καρδιάς που ταλαντεύεται ανάμεσα σε έρωτες και ταυτόχρονα είναι ανοιχτή σε νέες εμπειρίες. Η πόλη της Ρώμης ζωντανεύει για μια απόλυτα προσωπική γνωριμία, μακριά από τα φλας και τη φασαρία των τουριστών, σκοτεινή και άγρια κι όμως τόσο μα τόσο γοητευτική! Έτσι λοιπόν από τη μια το βάρος των λέξεων και από την άλλη ο τόπος όπου διαδραματίζεται το μυθιστόρημα με παρέσυραν σε μια ιστορία διαφορετική, όπου δε με ένοιαζε αν τελικά η Αρσινόη υπέκυψε στα θέλγητρα του Λορέντζο ή όχι ούτε αν ο Γιάννης που τις φιλοξενούσε θα παντρευτεί τελικά την Τερέζα ούτε τίποτα. Απλώς διάβαζα και γευόμουν μια διαφορετική αναγνωστική εμπειρία, την οποία συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Ακολουθήστε μας

Ραγιάς – ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ 1821, του Γιάννη Καλπούζου

Ραγιάς – ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ 1821, του Γιάννη Καλπούζου

- γράφει η Άννα Δεληγιάννη - Τσιουλπά - Ο γνωστός και πολυγραφότατος λογοτέχνης Γιάννης Καλπούζος, με το τελευταίο του έργο-μυθιστόρημα «ραγιάς - ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ 1821» Εκδόσεις Ψυχογιός, εισχωρεί τολμηρά στα δύσβατα μονοπάτια της πεζογραφίας και χαράσσει δρόμους και...

Τα χρόνια της βραδύτητας, του Fernando Aramburu

Τα χρόνια της βραδύτητας, του Fernando Aramburu

«Τα χρόνια της βραδύτητας» τιτλοφορείται το βραβευμένο μυθιστόρημα του Ισπανού συγγραφέα  Φερνάντο Αραμπούρου, μιας βραδύτητας πνευματικής, ηθικής και πολιτιστικής που ευνοήθηκε από το δικτατορικό καθεστώς του Φράνκο και τον αγώνα των Βάσκων κατά τις δεκαετίες του ’60...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου Πάνος Τουρλής

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Τα χρόνια της βραδύτητας, του Fernando Aramburu

Τα χρόνια της βραδύτητας, του Fernando Aramburu

«Τα χρόνια της βραδύτητας» τιτλοφορείται το βραβευμένο μυθιστόρημα του Ισπανού συγγραφέα  Φερνάντο Αραμπούρου, μιας βραδύτητας πνευματικής, ηθικής και πολιτιστικής που ευνοήθηκε από το δικτατορικό καθεστώς του Φράνκο και τον αγώνα των Βάσκων κατά τις δεκαετίες του ’60...

Το κουτί, των Camilla Läckberg & Henrik Fexeus

Το κουτί, των Camilla Läckberg & Henrik Fexeus

Η Camilla Läckberg επιστρέφει στο λογοτεχνικό είδος που τη γνωρίσαμε και την αγαπήσαμε, το αστυνομικό, αυτή τη φορά με συνοδοιπόρο της τον βραβευμένο πνευματιστή και συγγραφέα Henrik Fexeus. Αποτέλεσμα της συνεργασίας τους είναι το Κουτί, το πρώτο μέρος μιας τριλογίας...

Μην πατάς ξυπόλυτη, της Αστερόπης Λαζαρίδου

Μην πατάς ξυπόλυτη, της Αστερόπης Λαζαρίδου

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Γιατί γράφεις για σένα;" "Γιατί τόσο καλά δεν ξέρω κανέναν άλλο". "Η ζωή μου είναι αστεία και γλυκόπικρη. Σαν γαλλική ταινία με ρουμάνικους υπότιτλους. Και αποκτά νόημα, μόνο όταν την αφηγούμαι σε όσους έχουν όρεξη να ακούσουν. Αυτές...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου