Αναζήτηση

15.10.2018

Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω
μεγάλωσα δίχως επιλογή
και φορτώθηκα με ό,τι άντεχα
δοκιμάζοντας πάντα παραπάνω
και ίσως λίγο περισσότερο
και ίσως λίγο ακόμη

και στην αυταπάτη της αντοχής μου
-στο ψέμα του αλύγιστου
στην πλάνη του ισχυρού-
ξέχασα να ξυπνάω για μένα
ξέχασα να κοιμάμαι για μένα
ξέχασα να προσέχω εμένα

ξέχασα και να με αγαπήσω
μεγαλώνοντας δίχως επιστροφή
αναζητώντας φωτιές και όρια
στο μεταίχμιο της πραγματικότητας
προκαλώντας θεούς και δαίμονες
γοργά στα σκοτάδια αποκοιμήθηκα

τον άνθρωπο να παριστάνω
τον άνθρωπο να λατρεύω
και τον άνθρωπο να μισώ
μα η σκιά μου πίσω από το φως
πάντα ανθρωπάκι να φανερώνει
ανθρωπάκι εύθραυστο.

Έχει ένα βάρος η ζωή, αλήθεια
αλήθεια βαραίνουν οι ανάσες
αλήθεια φθίνει το φως
αλήθεια πονάει ο χρόνος
και πυρώνονται τα βουνά
πίσω από την κάθε ανατολή

και μένει πάντα στον αέρα
κάτι γεύση να του δίνει
κάτι που γοητεύει την ατμόσφαιρα
κάτι τόσο χαζό κι ανθρώπινο μαζί
-όχι το αίμα, μήτε η προσπάθεια-
κάτι που στον ουρανό γαληνεύει.

γράφει ο  Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου