τοβιβλίο.net

Select Page

Αϊλίν, της Οτέσα Μόσφεγκ

Αϊλίν, της Οτέσα Μόσφεγκ

Κάποιες οικογένειες είναι τόσο άρρωστες, τόσο διεστραμμένες που ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει κάποιος είναι να πεθάνει ή να φύγει μακριά.

Η Αϊλίν Ντάνλοπ εργαζόταν ως γραμματέας σε ένα ιδιωτικό σωφρονιστήριο για αγόρια στην εφηβεία. Ήταν μια φυλακή με νεαρούς κλέφτες, βανδάλους, βιαστές, απαγωγείς, εμπρηστές και δολοφόνους. Ο πατέρας της ήταν αλκοολικός, η μητέρα της είχε πεθάνει και είχε μια αδελφή που είχαν πολλά χρόνια να μιλήσουν. Ήταν πολύ νευρική και ευέξαπτη. Αυτό συμβαίνει όταν μένεις με έναν αλκοολικό. Η Αϊλίν γέμιζε τις μέρες της με διεστραμμένες φαντασιώσεις και όνειρα απόδρασης από τη μικρή πόλη όπου ζει. Η πόλη της το X-ville ήταν ένας τόπος πάνω στη γη, μια πόλη όπως όλες οι άλλες, με τοίχους και παράθυρα, τίποτα να σου λείψει, τίποτα να αγαπήσεις ή να νοσταλγήσεις. Ήθελε να πάει στη Νέα Υόρκη, η εξαφάνισή της δεν ήταν η λύση στα προβλήματά της, αλλά της θα επέτρεπε να κάνει μια καινούργια αρχή. Η ΑΪλίν Ντάνλοπ ήθελε να αφήσει τον παλιό κόσμο να απομακρυνθεί και να φύγει αρκετά μακριά… Να ξεφορτωθεί το παλιό για να έρθει το καινούργιο.

Η Αϊλίν φορούσε πάντα μια νεκρική μάσκα. Δεν ήταν και τόσο άσχημη. Απλώς ήταν αόρατη. Είχε τις δικές της διεστραμμένες και ματαιωμένες φαντασιώσεις,τις απογοητεύσεις της και εικασίες. Κουβαλούσε πάνω της τον χάρτη της παιδικής της ηλικίας , την θλίψη της, την κόλαση της, το σπίτι της. Ήταν αυτό που λένε Looser, αποτυχημένη, οπισθοδρομική, άβγαλτη και βαρετή. Δεν είχε βγει ποτέ έξω βράδυ. Ήταν ένα άτομο παγιδευμένο, πονεμένο και κακοποιημένο. Παρότι ήταν μόλις είκοσι τεσσάρων χρόνων  οι άνθρωποι την θεωρούσαν ήδη γεροντοκόρη. Αν υπήρχε ρομαντικός πρωταγωνιστής στην ιστορία της, αυτός ήταν ο Ράντι. Η Αϊλιν είχε ερωτευτεί τον  δεσμοφύλακα του Ιδρύματος, τον Ράντι.

Ώσπου μπήκε στη ζωή της η καινούργια συνάδελφος εκπαίδευσης του σωφρονιστηρίου η Ρεμπέκα Σεν Τζον, μια αλλόκοτη γυναίκα που μπήκε στη ζωή της σε μια παράξενη στιγμή, όταν έπρεπε να δραπετεύσει από αυτήν επειγόντως.  Αυτή ήταν το εισιτήριο της για μια νέα ζωή. Αυτή θα άλλαζε της ζωή της Αϊλίν. Ο κόσμος της είχε μεταμορφωθεί. Και ήταν η Ρεμπέκα τόσο έξυπνη, χαμογελαστή  και όμορφη. Ήταν η ενσάρκωση όλων των φαντασιώσεων που είχε για τον εαυτό της. Τώρα η Αϊλίν δεν  ήταν πλέον ερωτευμένη με τον Ράντι. Κοιτάζοντάς τον τώρα με μάτια που είχαν επηρεαστεί από την καινούργια της αγάπη για τη Ρεμπέκα, της φάνηκε εντελώς ασήμαντος, ένα πρόσωπο μέσα στο πλήθος, γκρίζος χωρίς νόημα. Η Ρεμπέκα ήταν μια αληθινή φίλη, ήθελε την παρέα της, κάποια με την οποία ένιωθε δεμένη. Η Αϊλίν ήταν σαν να ερωτευόταν για πρώτη φορά. Δεν ήταν λεσβία. Είχε ξεμυαλιστεί με τη Ρεμπέκα.Ένιωθε πως και μόνο που την είχε γνωρίσει είχε βγει από την κατάθλιψή της. Η Ρεμπέκα την γοήτευσε στην αρχή ως νεαρή γυναίκα και κατάφερε να της αποσπάσει την εμπιστοσύνη της. Λαχταρούσε την προσοχή και την αποδοχή της. Επιπλέον, την θαύμαζε. Η Ρεμπέκα ήταν για την Αϊλίν ένα όνειρο, ήταν μαγική, ήταν όλα όσα θα ήθελε να ήταν αυτή.

Η Ρεμπέκα όμως την παρέσυρε στο σχέδιό της. Την σαγήνευσε ώστε να γίνει κάποιο είδος συνεργού…

Η Αϊλίν ήταν χλομή σαν φάντασμα. Βγήκε από το σπίτι της στην αστραποβόλα υγρή νύχτα  των Χριστουγέννων και προχώρησε στο μονοπάτι. Πήγαινε να συναντήσει τη μοίρα της…

Δεν έχετε ξαναδιαβάσει τίποτα που να μοιάζει έστω και λίγο στο «Αϊλίν».

_

γράφει ο Κώστας Τραχανάς

__

Η ΟΤΕΣΑ ΜΟΣΦΕΓΚ είναι συγγραφέας από τη Νέα Αγγλία. Διηγήματά της έχουν εκδοθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Paris Review, New Yorker και Granta, και έχουν τιμηθεί με τα βραβεία Pushcart, O. Henry και Plimpton Discovery. Το πρώτο της μυθιστόρημα, ΑΪΛΙΝ, προτάθηκε για το βραβείο National Book Critics Circle, κέρδισε το βραβείο PEN/Hemingway για πρωτοεμφανιζόμενο μυθιστόρημα και συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα για το βραβείο Man Booker 2016.

Επιμέλεια κειμένου

Χριστίνα Παπαβασιλείου

Γεννήθηκα στην όμορφη Θεσσαλονίκη, όμως οι συγκυρίες με έφεραν στη ζεστή Λάρισα. Με τα χρόνια την αγάπησα και αυτήν. Τελευταία, οι γύρω μου λένε πως μεγάλωσα, δεν είμαι πια παιδί. Τους αγνοώ και συνεχίζω να ονειρεύομαι. Από μικρή ήμουν βιβλιόπαιδο, αγαπούσα τα βιβλία και τις περίεργες λέξεις τους. Μια νύχτα με βροχή στάθηκε η αφετηρία για να πιάσω ενεργά χαρτί και μολύβι. Έπειτα, ακολούθησαν και άλλες τέτοιες νύχτες -ενίοτε και μέρες- που οι σκέψεις μου αποτυπώνονταν στο χαρτί. Ελπίζω ότι κάποια μέρα θα γίνω καλύτερος άνθρωπος. Ως τότε, θα συνεχίσω να χορεύω στο ρυθμό της ζωής...

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Εγγραφείτε στο newsletter

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος