Θα σου πω για τη σιωπή

Πώς ποτίζει τις νύχτες

Με το στυφό της αίμα

Με τα σάπια της δάκρυα

Θα σου πω…

Πώς ξεφτίζει το σκαρί της

Σαν καίγεται μαντρωμένη

Μέσα στα ντουβάρια και ουρλιάζει

Ακούστε με

Ακούστε με

Ακούστε με

Κι ύστερα να χάνεται

Να τη ρουφάει ο αγέρας

Να την ξερνάει φωτιά μέσα στην άβυσσο

Θα σου πω απλά ότι όλο αυτό,

Είναι μια επανάληψη,

Που τελείται μέσα στον αέναο χρόνο

Δίχως πρόσωπο και δίχως όνομα

Θα σου πω απλά ότι,

Δεν ήξερα πώς είναι,

Να την ακούω μονάχα εγώ

Και μονάχες οι δυο μας

Να παλεύουμε να βγούμε απ΄το σκοτάδι

Θα σου πω απλά….

Άκουσέ μας ….

Άκουσέ μας …

 

_

γράφει η  Άννα Ρουμελιώτη