Ζωή στα όρια, της Ντόριτ Ραμπινιάν

14.08.2018

σχόλια

 

Αραβικά:  Ihtilal =εξέγερση, Γιαχούντ =Ισραήλ, La illaha wa΄ khalas =Δεν υπάρχει Θεός, κι έτσι είναι τα πράγματα, Ah…Ah, yama =Ναι… Ναι, μαμά , Sabakh al΄ khair =Καλημέρα, Hala =Αμέσως.

Εβραϊκά: Shabbat Shalom =Ειρηνικό Σάββατο, Ra =κακό, Aravin =Άραβας, Beseder =εντάξει, Balagan =χάος.

Αραβικά και Εβραϊκά: Al-musika hiye lura a-li  e-ruakh bithaki  maa halha =Musika hi ha΄ safa sheba hanefesh mesochachat im atzma =Η μουσική είναι η γλώσσα στην οποία μιλάει στον εαυτό της η ψυχή (ισραηλινός συγγραφέας Γεχοσούα Κενόζ).

Η λογοτεχνία, η καλή λογοτεχνία, είναι ένα αντίδοτο στον φανατισμό. Η λογοτεχνία μας δίνει τη δυνατότητα να βλέπουμε τον κόσμο με το βλέμμα των άλλων. Ένα πρόσωπο ικανό να βλέπει τον εαυτό του ή το σύμπαν με τα μάτια των άλλων δεν μπορεί να είναι φανατικό, επειδή ένα τέτοιο πρόσωπο γνωρίζει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να βλέπουμε και να ερμηνεύουμε την πραγματικότητα. Δυο τέτοιους ανθρώπους, μη φανατισμένους, ένα παλαιστίνιο και μία Ισραηλινή, συναντάμε στο μυθιστόρημα «Ζωή στα όρια» της Ισραηλινής συγγραφέας Ντόριτ Ραμπινιάν.

Ο Τζον Ντον έγραψε ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί. Αυτοί οι δύο ήρωες του μυθιστορήματος είναι και οι δύο μια χερσόνησος. Ανήκουν σε δυο διαφορετικά έθνη, αλλά υπάρχει μόνο μία γη. Ο τόπος της Μεσανατολής είναι μικροσκοπικός. η γη είναι η ίδια γη. Μια δίκαιη μοιρασιά δεν είναι εφικτή, ούτε της γης, ούτε του νερού, ούτε του ήλιου, ούτε του ουρανού. Οι ιεροί τόποι είναι όλοι συγκεντρωμένοι και στριμωγμένοι μέσα στην ίδια πόλη, την Ιερουσαλήμ. Υπάρχει μια νέα γενιά στο Ισραήλ που πιστεύει στην ειρήνη, στη συνύπαρξη και την επικοινωνία με τους Παλαιστίνιους και δεν πιστεύει στον φόβο και τα ψέματα των πολιτικών.

Μια ιστορία αγάπης γεννιέται στη χειμωνιάτικη Νέα Υόρκη ανάμεσα σε μια Ισραηλινή, τη Λιάτ Μπενιαμίνι από το Τελ Αβίβ και έναν Παλαιστίνιο, τον Χιλμί Νάσερ με ρίζες από τη Χεβρώνα και η οικογένειά του ζει στη Ραμάλα. Στην ουσία είναι γείτονες στη Μέση Ανατολή. Αυτοί οι δύο μετανάστες συναντιούνται, αγαπιούνται και ερωτεύονται μακριά από την πατρίδα τους. Μια υπέροχη, αλλά και δύσκολη ερωτική ιστορία.

Ο παλαιστίνιος Χιλμί είναι μεσοαστός, άθεος, συναισθηματικός, ευαίσθητος, ανθρωπιστής, δεν μισεί τους Εβραίους, αγαπάει τη ζωή . 

Οι δυο ήρωες δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Έχουν περισσότερα κοινά, τα οποία τους ενώνουν.

Αγαπιούνται τόσο πολύ ο Χαλμί και η Λιάτ, αν και ξέρουν ότι είναι κάτι προσωρινό, γιατί η Λιάτ μετά από έξι μήνες θα επιστρέψει στο Τελ Αβίβ, επιστρέφοντας στην προηγούμενη ζωή της. Αγαπιούνται με ημερομηνία λήξεως… Πόσο θα της στοίχιζε της Λιάτ να τον αποχωριστεί, πόσο θα δυσκολευόταν να τον ξεχάσει;

Μελαγχολική νοσταλγία.

Ο άνθρωπος σφραγίζεται από τον τόπο όπου μεγάλωσε.

Στο τέλος όλα τα ποτάμια χύνονται στην ίδια θάλασσα. Κάποια μέρα θα είναι η θάλασσα του Τελ Αβίβ όλων και των Εβραίων και των Παλαιστινίων και θα μάθουνε να κολυμπάνε σε αυτή μαζί. Είναι μια θάλασσα κι ένας ορίζοντας συνύπαρξης και αμοιβαιότητας.

Το θαύμα της αγάπης θα εξαλείψει την οδύνη. Η αγάπη πάντα νικάει στο τέλος

Η αγάπη οδηγεί στη συμφιλίωση

«Η ζωή στα όρια» είναι πλημμυρισμένο με αγάπη για όλους τους ανθρώπους που ζουν σε αυτή την μαρτυρική περιοχή.

Η Λιάτ ή χαϊδευτικά Μπάζι και ο Χιλμί συνδέονται με κάτι μεγάλο και συλλογικό, δεν τους χωρίζουν η γλώσσα, η φυλή, το κράτος, το έθνος, τα σύνορα, το τείχος, ο φράχτης, η κατοχή της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, η Πράσινη γραμμή, η οικογένεια, ο σιωνιστικός εθνικισμός, ο εκδικητικός αραβικός εθνικισμός, το μίσος, η ιντιφάντα, η βία, ο φανατισμός, ο καθημερινός πόλεμος, αλλά μπροστά στον έρωτα και στον θάνατο είναι μόνοι, εκτεθειμένοι αποκλειστικά στη σιωπή της θάλασσας της Γιάφα…

Τα δάχτυλα που έγραψαν τον Χίλμι είναι εβραϊκά, σιωνιστικά, αλλά δεν έβλαψαν την αυθεντικότητα ενός Παλαιστίνιου στο DNA του. Όμως ο Μπένετ, ο υπουργός Παιδείας του Ισραήλ, έσπευσε να αφαιρέσει το βιβλίο αυτό από το πρόγραμμα των Λυκείων, ρίχνοντας την συγγραφέα Ντόριτ Ραμπινιάν στους λύκους της θρησκόληπτης δεξιάς ως «εχθρό του έθνους»!!!

Διαβάστε το.

_


γράφει ο Κώστας Τραχανάς

___

Η Ντόριτ Ραμπινιάν γεννήθηκε το 1972 στην Κφαρ Σαμπά του Ισραήλ από Περσο-Εβραίους γονείς. Ζει μόνιμα στο Τελ Αβίβ. Εξέδωσε το πρώτο της μυθιστόρημα σε ηλικία είκοσι δύο χρονών. Εκτός από τα μυθιστορήματά της, έχει γράψει ένα σενάριο για ψυχαγωγικό τηλεοπτικό σταθμό, με τίτλο Shuli’s Fiance, και ένα παιδικό βιβλίο, ενώ παρουσιάζει και μια εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή με πολιτιστικά θέματα. Έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία, και συγκεκριμένα τα: Wiener Prize (1996), Jewish Wingate Quarterly Award (1999), Best Drama of the Year Award (1997) από την Ακαδημία Κινηματογράφου του Ισραήλ, Prime Minister’s Prize (2001), Literary ACUM Award (2008), Bernstein Prize (2015) και Publishers Association’s Platinum Prize για το «Ζωή στα Όρια» (2016). Από τις Εκδόσεις Λιβάνη έχει κυκλοφορήσει επίσης το βιβλίο της «Οι Νύφες της Περσίας».

Ακολουθήστε μας

Ο θάνατος του 007, του Anthony Horowitz

Ο θάνατος του 007, του Anthony Horowitz

Ακόμα κι αν κάποιος δεν είναι φανατικός αναγνώστης του Ian Fleming και οπαδός του πιο διάσημου μυστικού πράκτορα στον κόσμο, ένα βιβλίο με τίτλο Ο θάνατος του 007 αποκλείεται να μην του τραβήξει το ενδιαφέρον. Ο συγγραφέας Anthony Horowitz αποδέχεται την...

Ταξιδεύοντας, της Εύης Ρούτουλα

Ταξιδεύοντας, της Εύης Ρούτουλα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Πρόκειται για ένα οδοιπορικό σε οχτώ διαφορετικούς προορισμούς, ο καθένας με τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα, αλλά όλοι μαζί ταυτόχρονα αποτελούν ένα μεγάλο εξωτικό ταξίδι για τον αναγνώστη. Ουσιαστικά, περιγράφεται με απλή γλώσσα και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου Χριστίνα Παπαβασιλείου
Γεννήθηκα στην όμορφη Θεσσαλονίκη, όμως οι συγκυρίες με έφεραν στη ζεστή Λάρισα. Με τα χρόνια την αγάπησα και αυτήν. Τελευταία, οι γύρω μου λένε πως μεγάλωσα, δεν είμαι πια παιδί. Τους αγνοώ και συνεχίζω να ονειρεύομαι. Από μικρή ήμουν βιβλιόπαιδο, αγαπούσα τα βιβλία και τις περίεργες λέξεις τους. Μια νύχτα με βροχή στάθηκε η αφετηρία για να πιάσω ενεργά χαρτί και μολύβι. Έπειτα, ακολούθησαν και άλλες τέτοιες νύχτες -ενίοτε και μέρες- που οι σκέψεις μου αποτυπώνονταν στο χαρτί. Ελπίζω ότι κάποια μέρα θα γίνω καλύτερος άνθρωπος. Ως τότε, θα συνεχίσω να χορεύω στο ρυθμό της ζωής...

Επιμέλεια άρθρου

Γεννήθηκα στην όμορφη Θεσσαλονίκη, όμως οι συγκυρίες με έφεραν στη ζεστή Λάρισα. Με τα χρόνια την αγάπησα και αυτήν. Τελευταία, οι γύρω μου λένε πως μεγάλωσα, δεν είμαι πια παιδί. Τους αγνοώ και συνεχίζω να ονειρεύομαι. Από μικρή ήμουν βιβλιόπαιδο, αγαπούσα τα βιβλία και τις περίεργες λέξεις τους. Μια νύχτα με βροχή στάθηκε η αφετηρία για να πιάσω ενεργά χαρτί και μολύβι. Έπειτα, ακολούθησαν και άλλες τέτοιες νύχτες -ενίοτε και μέρες- που οι σκέψεις μου αποτυπώνονταν στο χαρτί. Ελπίζω ότι κάποια μέρα θα γίνω καλύτερος άνθρωπος. Ως τότε, θα συνεχίσω να χορεύω στο ρυθμό της ζωής...

Διαβάστε κι αυτά

Ταξιδεύοντας, της Εύης Ρούτουλα

Ταξιδεύοντας, της Εύης Ρούτουλα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Πρόκειται για ένα οδοιπορικό σε οχτώ διαφορετικούς προορισμούς, ο καθένας με τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα, αλλά όλοι μαζί ταυτόχρονα αποτελούν ένα μεγάλο εξωτικό ταξίδι για τον αναγνώστη. Ουσιαστικά, περιγράφεται με απλή γλώσσα και...

Πάστα σεράνο, του Τάκη Ζαχαράτου

Πάστα σεράνο, του Τάκη Ζαχαράτου

Ο Άγγελος εκτίει είκοσι χρόνια για ένα έγκλημα και τώρα προσπαθεί να προετοιμαστεί για την αποφυλάκισή του. Τι συνέβη στη ζωή του; Είναι αθώος ή ένοχος; Τι ψυχικά τραύματα κουβαλάει και πόσο υπεύθυνος είναι για τις πράξεις του; Θα βρει επιτέλους τη λύτρωση που...

Ψυχανάλυσέ το, της Δήμητρας Αθανασοπούλου

Ψυχανάλυσέ το, της Δήμητρας Αθανασοπούλου

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - Μία ενδιαφέρουσα αναγνωστική πρόταση αποτελεί το βιβλίο Ψυχανάλυσέ το, ένα βιβλίο το οποίο περιέχει τα δοκίμια-άρθρα της Δήμητρας Αθανασοπούλου, Διδάκτωρ Ψυχαναλυτικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Παρισιού και Κατόχου Μάστερ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου