Η ζωή είναι κουράγιο

18.09.2018

Αναμμένο κάρβουνο η ψυχή
προδόθηκε, παγιδεύτηκε στην πυρκαγιά
έλιωσαν τα φτερά της σαν κερί,
οι στάχτες της σκοτεινιασμένο σύννεφο στη γη

Ένα πικρό παράπονο έδωσε τη θέση του στην αγάπη
ο αποκαμωμένος ήλιος εξομολογήθηκε τη σκοτεινιά του
και ασημοστολισμένος ξεπρόβαλε δειλά-δειλά
με λαχτάρα να φωτίσει τον κόσμο ξανά

Άφησα στα φιλιά του την παγωνιά της ψυχής,
το βλέμμα μου στην απλόχερη τη ζεστασιά του
η ζωή είναι κουράγιο, τί κι αν ανείπωτα πονούσα
τη γαλήνη στο άγγιγμά του αποζητούσα;

Το φως τότε δραπέτευσε κι ήρθε στην αγκαλιά μου,
οι αποχρώσεις των ρυτίδων μου στόλισαν τα φτερά μου,
στον πανικό της ψυχής μου έκρυψα της οργής το δάκρυ
με τ’ άστρα που μου ‘δωσε στο δρόμο ένα παιδί δρόσισα την αγάπη

Τα διψασμένα βήματά μου μ’ οδήγησαν στα λημέρια τα ψηλά,
οι άνυδροι λογισμοί μου ποτίστηκαν με της ελπίδας το όραμα,
ρίζωσε η σκέψη, άνθισε η προσμονή
στης ανθρωπιάς το μετερίζι, πάλλεται η ψυχή.

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου