Κάτω του μηδενός

6.05.2017

Θα πρέπει να γέρασα πολύ
με τόσο συφερτό
που μ’ εμπορεύεται.
Για τιμαλφή, πραμάτειες,
ρετάλια ήθους και άλλα συναφή,
μακρά κουβέντα στο σαλόνι.
Ξεροψημένη άνοιξη
μύρισε η μέντα στο μπαλκόνι.
Σε ένα κοχύλι έκρυψα την ήβη μου
σαν αράθυμα το άνοιξε η πλημμυρίδα,
το σφράγισα μ’ ανυποψίαστου παιδιού το αίμα
και στον εξώστη του ουρανού τ’ ανέβασα
μην το κουρσέψει ο κηπουρός της στάχτης.
Με το στροβίλισμα των φθόγγων μου
μετρώ στη γη τα γεγονότα,
τον ποντισμό των φώτων,
τις πεθαμένες καλοσύνες αριθμώ.
Τελεύω το νυχτέρι μου μοιραία
σαν σβήστηκε το κόκκινο το ποίημα στην άμμο.

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Υπέροχο ποίημα!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΝΝΑ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου