Κάτω του μηδενός

6.05.2017

Θα πρέπει να γέρασα πολύ
με τόσο συφερτό
που μ’ εμπορεύεται.
Για τιμαλφή, πραμάτειες,
ρετάλια ήθους και άλλα συναφή,
μακρά κουβέντα στο σαλόνι.
Ξεροψημένη άνοιξη
μύρισε η μέντα στο μπαλκόνι.
Σε ένα κοχύλι έκρυψα την ήβη μου
σαν αράθυμα το άνοιξε η πλημμυρίδα,
το σφράγισα μ’ ανυποψίαστου παιδιού το αίμα
και στον εξώστη του ουρανού τ’ ανέβασα
μην το κουρσέψει ο κηπουρός της στάχτης.
Με το στροβίλισμα των φθόγγων μου
μετρώ στη γη τα γεγονότα,
τον ποντισμό των φώτων,
τις πεθαμένες καλοσύνες αριθμώ.
Τελεύω το νυχτέρι μου μοιραία
σαν σβήστηκε το κόκκινο το ποίημα στην άμμο.

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

                                                   ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη):  Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,                                                       άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1....

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Υπέροχο ποίημα!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΝΝΑ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου