Κατά συνθήκην ψεύδη

13.10.2018

Τα πλέον γνωστά στους φίλους μας στη γηραιά Αλβιώνα ως λευκά ψέμματα (“white lies”). Αυτά δηλαδή που δεν κρύβουν κανένα αρνητικό αντίκτυπο για αυτόν στον οποίο απευθύνονται. Όχι όμως και για αυτόν ο οποίος τα ξεστομίζει. Σε ύποπτα μικρή απόσταση από το κανονικό ψέμα, το οποίο έχει ως κύριο στόχο την εξαπάτηση, τα κατά συνθήκην ψεύδη δε μοιάζουν να βλάπτουν κανέναν. Ή σχεδόν κανέναν. Κι ενώ ακόμη και η ορολογία τους παραπέμπει άμεσα σε ένα ψέμα που δε δύναται να αποφευχθεί –αφού η «συνθήκη» το επιβάλλει- είθισται να χρησιμοποιείται ως άλλοθι κάποιου που απλά «δε μπορούσε να κάνει αλλιώς».

Στην πραγματικότητα, ένα ή περισσότερα λευκά ψέμματα πρέπει να αποσκοπούν στην αποφυγή της βλάβης του άλλου και μόνο ως τέτοια να γίνονται αποδεκτά. Δυστυχώς, όσο εύθραυστη είναι η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου, άλλο τόσο θολή είναι και η κριτική του σκέψη.

Αν εξαιρέσουμε τους ανωτέρω αναφερθέντες τύπους που χρησιμοποιούν κατά κόρον τα λευκά ψέμματα προς όφελός τους, οι υπόλοιποι βρίσκονται πάντα μπροστά σε ένα από τα πιο ηχηρά διλήμματα: να πουν στον άλλον την αλήθεια, ξυπνώντας τον από το λήθαργό του (αλλά και με κίνδυνο να κατηγορηθούν οι ίδιοι για την απόκρυψη της αλήθειας) ή να συνεχίσουν να εμπλουτίζουν τον κατάλογο των λευκών ψεμμάτων (είτε λεκτικά είτε με πράξεις) θεωρώντας πως έτσι προστατεύουν τον άλλον; Και τα δύο, αποτελούν τις διαφορετικές κόψεις του ίδιου ξυραφιού. Μία από τις δύο θα πονέσει αναπόφευκτα, κι αυτός που βρίσκεται στη δίνη της απόφασης θα πρέπει να επιλέξει εκείνη που θα πληγώσει λιγότερο τον άλλον.

Υπάρχει πάντα η πίστη πως, κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, η αλήθεια αναδύεται και βγαίνει στο φως. Ποιος, όμως, είναι αυτός που αποφασίζει την κατάλληλη χρονική στιγμή; Αν θελήσουμε να το θέσουμε διαφορετικά, πώς μπορεί να γνωρίζει κανείς το σωστό συγχρονισμό (“timing” για τους μοντέρνους φίλους) που θα αποκαλυφθεί η αλήθεια; Και τελικά, πόσο ορθά μπορούμε να ζυγίσουμε τις παράπλευρες απώλειες της αποκάλυψής της; Θα διακινδύνευε κανείς τη σχέση του με τον όποιον «άλλον» προκειμένου να του ανοίξει τα μάτια, προστατεύοντάς τον παράλληλα από μελλοντικά δεινά;  

Καλώς ή κακώς, τα κατά συνθήκην ψεύδη συνυπάρχουν απαραίτητα με την ευθύνη. Για να τα χειριστείς μια πρώτη φορά, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και για τις επόμενες. Κι αν δεν υποπέφτεις στη χρήση τους για καλό σκοπό, δε δικαιούσαι να τα ονομάζεις «λευκά». Αλλά να είσαι σίγουρος πως, όπως κάθε λύκος κάποια στιγμή αναγκάζεται να πετάξει την προβιά του προβάτου από πάνω του και ν’ αποκαλυφθεί, η αλήθεια θ’ αρχίσει ν’ ασφυκτιά και θα ψάχνει πάντα να βρει το μονοπάτι προς το φως. Νομοτέλεια δίχως εξαιρέσεις.

_

γράφει η Μικέλα Φερούση

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου