Επιλέξτε Page

Κωνσταντίνος Γαλάνης | Κρίνοι της κρίσης

12.03.2018

Οι κρίνοι κρέμονται επικίνδυνα απ’ το βάζο για να σημάνουν την προειδοποίηση του ερχομού Του. Τη στιγμή εκείνη που το νερό απορροφηθεί απ’ τις ρίζες και τα φύλλα μυρίσουν οξυγόνο, κάφτρες τσιγάρων θα σβήσουν απότομα πάνω στη ράχη των ματιών Του. Τ’ αφυδατωμένο τότε από ζωή χέρι θ’ αγγίξει με ρίγος τους στήμονες. Θα πιαστεί απ’ αυτούς, ώστε να σηκώσει την αδύναμη ραχοκοκαλιά Του. Όταν αντικρίσει το τρεμάμενο φως του ήλιου να ξύνει τα ρουθούνια της καταιγίδας, μόλις οργώσει με τ’ αλεξικέραυνο τον τεχνητό δρόμο των πουλιών για να τ’ αποπροσανατολίσει και η βρεφική ανάσα ανταμώσει με τα κρύα πλακάκια που αναδύουν αμμωνία, θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια Του. Θα νιώσει αίφνης τόσο μόνος που θα παρακαλέσει τον Πατέρα να τον πάρει πίσω ντυμένο με τη ζεστασιά των κεριών, σβησμένων πια, όχι από την ορμή του αέρα αλλά από την ασιτία των στιγμών μας. Το χώμα πλάθει τ’ αποτύπωμά Του, ώστε ν’ αποχωρήσει με το κεφάλι σκυφτό δίχως αίμα μα μ’ ένα κομμάτι χαρτί, διαβατήριο, σφραγισμένο απ’ την είδηση ενός μαραμένου κρίνου. Βαμβάκι γίνονται τα σύννεφα στα χέρια Του για να κλείσουν τις πληγές στο χώμα. Χώμα ποτισμένο με αίμα και ρίζες. Ρίζες καταγωγής κι αίμα λαών ξεπλένονται στης Ιστορίας την παλέτα. Και το βαμβάκι ένα με το χώμα, ώσπου να το σηκώσει ο αέρας που φέρνει τη βροχή.

 


Ο Κωνσταντίνος Γαλάνης γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθηνών και είναι μεταπτυχιακός φοιτητής της κατεύθυνσης «Λογοτεχνία» του Ε.Κ.Π.Α. Η πρώτη ποιητική του συλλογή με τον τίτλο Καρτ Ποστάλ (2015) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ. Το ποίημά του Mare materna έχει συμπεριληφθεί στην ποιητική ανθολογία «After the journey» (Castello di Duino XI Edition) μεταφρασμένο στην αγγλική και ιταλική γλώσσα.

 

αναδημοσίευση από το Μονόκλ

Ακολουθήστε μας

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου