Είναι εκεί πάνω στην σκηνή με τους φίλους της. Παίζουν δαιμονισμένα, η συναυλία πάει προς το τέλος της, τα αυτιά της βουίζουν, η μύτη της έχει ξεραθεί από τον καπνό των τσιγάρων και όμως συνεχίζει. Το φλάουτό της ίσα που ακούγεται μέσα από τους άγριους αρπισμούς της κιθάρας, ασυναίσθητα χορεύει όταν δεν παίζει, δεν πήγαν χαμένες τόσες ώρες στην μπάρα. O κόσμος είναι μαγεμένος από τις κινήσεις της, κανείς δεν προσέχει τον τραγουδιστή. Κάπου εκεί, μέσα στο σκοτάδι του κοινού, είναι και το αγόρι της αλλά τώρα έρωτάς της είναι η μουσική που φτιάχνει, η ροή των ήχων και η κίνηση.
Κατέβηκε από την σκηνή. Πάντα θυμάται τον εαυτό της να κατεβαίνει από την σκηνή, ποτέ να ανεβαίνει. Κάποιος θαυμαστής τής είχε πει ότι μάλλον γεννήθηκε εκεί πάνω και δεν θα έπρεπε να κατεβαίνει ποτέ. Στην γωνία την περιμένει ένα βεβιασμένο χαμόγελο. Τον πλησιάζει, κατεβάζει το χέρι με το φλάουτο και με το άλλο χέρι χαϊδεύει τα γένια του και του δίνει ένα γρήγορο και αθώο φιλί στα χείλη:

– Πώς ήταν; Πώς ήμουν; Το είδες όλο;
– Σήμερα δεν ακουγόσουν… Σε σκεπάζουν αυτοί οι αλήτες …

Μα αυτοί οι αλήτες είναι οι φίλοι της. Ναι, δεν παίζει κλασική μουσική όπως θα έπρεπε, οι κλασικές σπουδές της μοιάζουν σαν βαλίτσες στο πατάρι, δεν χορεύει όπως θα έπρεπε όπως τότε στα χρόνια της εφηβείας αλλά… με αυτούς τους “αλήτες” έχει γνωρίσει τα πάντα. Έχουν γυρίσει μαζί όλη την χώρα, έχουν κάνει συναυλίες σε βουνά και θάλασσες, με λάβα και με χιόνι, σε μοναχικά καφενεία και στάδια γεμάτα. Δεν μπορεί να τους αφήσει έτσι αυτούς τους “αλήτες”…

-Κάποιος ψηλός εκεί μπροστά σε κοιτούσε επίμονα, τον ήξερες;
-Μα, το ξέρεις και εσύ… τα φώτα με τυφλώνουν εκεί πάνω, δεν βλέπω τίποτα. Μα γιατί ρωτάς;
-Γιατί σήμερα δεν είδα το βλέμμα σου να με ψάχνει.

Αλήθεια, ξέρει κανείς τί ταξίδι είναι μια συναυλία; Είσαι σε ένα ιπτάμενο χαλί και πάς. Ο κόσμος απλά βλέπει, δεν το ζει. Πώς να μιλήσει και πώς να τα περιγράψει όλα αυτά και βέβαια πώς να πείσει την καρδιά του η οποία χαρίζεται κάθε μέρα στα χρήματα και στους αριθμούς; Μα βέβαια, είναι σίγουρη, το αγόρι της θα έχει ένα λαμπρό μέλλον. Οικονομικές σπουδές, εταιρίες, χρηματιστήρια, μετοχές, αλλά με τις μετοχές των ανθρώπων τί γίνεται; Με το χρηματιστήριο του Έρωτα; Της υπόσχεται ταξίδια, ξενοδοχεία, εξωτικές παραλίες αλλά… δεν της έχει κόψει ούτε ένα λουλούδι, δεν της έχει φέρει ούτε μία σοκολάτα τώρα που λιποθυμάει από την πείνα μετά την συναυλία.

– Θα έρθεις στο σπίτι μου; Αύριο θα σε φέρω εγώ στην πόλη.
– Ναι θα έρθω… του είπε άνευρα και έβαλε το φλάουτο στην θήκη του.
– Μα το λες σαν να μην το θέλεις.
– Απλά αύριο είναι η audition…
– Ποια audition, αυτή για το Παρίσι; Θα τρελάθηκες μου φαίνεται!

Ναι, δεν ξέρει πια τι θέλει. Συνάντησε πριν από ένα μήνα την παλιά της καθηγήτρια του φλάουτου και ένα σποράκι άρχισε να βγάζει ρίζες στην καρδιά της. Μα πώς θα ζούσε εκεί πάνω, πού θα έμενε, πώς θα επικοινωνούσε αφού δεν ήξερε την γλώσσα. Εκείνη όμως, όπως πάντα, ήταν σίγουρη για την μαθήτριά της. “Πήγαινε στην audition και θα τα σαρώσεις όλα, και το βραβείο και την υποτροφία” της είπε με ενθουσιασμό αλλά… μπορεί άραγε; Εδώ και ένα μήνα μελετάει ένα σκονισμένο κοντσέρτο Vivaldi, έβαλε τα κλάματα μόλις το ξανάπαιξε, της ήρθε στο μυαλό μυρωδιά από πριονίδι και άκουσε πάλι την ζεστή φωνή του μέσα της να της λέει:

– Αν κάνεις το ένα δέκατο από αυτά που ονειρεύεσαι θα είσαι σπουδαία.

Οδηγάει δίπλα της και σφυρίζει ανέμελα. Όταν του είπε για την audition έδειξε δόντια και το πρόσωπό του θύμισε σκύλο. Νευρίασε για λίγο αλλά μετά έδειξε να ξαναβρίσκει την αυτοκυριαρχία του. “Αν κάνεις λίγη υπομονή… δεν θα χρειαστεί να παίζεις πια με αυτούς τους αλήτες. Θα κατακτήσουμε τον κόσμο μαζί, όπου πηγαίνω εγώ θα έρχεσαι μαζί μου, θα γνωρίσεις όλες τις πόλεις του κόσμου, δεν θα επιθυμήσεις τίποτα πια… απλά θα το έχεις. Όσο για την δασκάλα σου… γιατί δεν πήγε αυτή στο Παρίσι; Τι νομίζεις; Χιλιάδες μουσικοί πεινούν εκεί πάνω, οι θέσεις στις Όπερες είναι λίγες. Θα διάλεγαν μία μετανάστρια; Προσγειώσου κακομοίρα μου. Η μόνη θέση σου είναι εδώ, δίπλα μου”.

Τώρα κάθεται στο τεράστιο μπαλκόνι του σπιτιού του και κοιτάει τα φώτα των πλοίων έτσι όπως γλιστρούν και φεύγουν από το λιμάνι. Πώς το βρήκε αυτό το σπίτι; Κάποιο περιουσιακό στοιχείο της οικογένειας. Αυτός δεν έχει δουλέψει ακόμα, όλο θεωρίες και όνειρα. Λεφτά δικά του δεν έχει βγάλει, και όμως επιμένει, θα την έχει στα πούπουλα. Μπορεί και να έχει δίκιο. Όταν θα γίνει χρηματιστής, και μόνο με ένα κλικ του ποντικιού του θα βγάζει τόσα λεφτά όσα εκείνη σε ένα χρόνο. Ίσως θα έπρεπε να τα παρατήσει όλα και να τον ακολουθήσει.

– Δεν είσαι μαζί μου σήμερα. Το μυαλό σου πετάει…
– Ναι, συγχώρεσέ με. Σκέφτομαι […]

_

γράφει ο Δημήτρης Φαρής