Επιλέξτε Page

Μια παρτίδα σκάκι

5.09.2018

Το σκάκι ήταν το μεγάλο μου πάθος, με γοήτευε τόσο γιατί ανέπτυξα τις στρατηγικές μου ικανότητες, όσο και γιατί ακόνιζε το μυαλό μου. Έχει να κάνει με την πρόβλεψη των κινήσεων του αντιπάλου, αλλά και με την διατήρηση της ψυχραιμίας σε δύσκολες καταστάσεις.

Επιπλέον, μου ανέβαζε την αδρεναλίνη και μου δημιουργούσε την αίσθηση της μάχης. Μερικές φορές φανταζόμουν πως βρισκόμουν μέσα στο πεδίο της μάχης και συμπολεμούσα με τα πιόνια ενάντια στην αντίπαλη στρατιά. Η μυρωδιά του μπαρουτιού  μου φαινόταν ότι έμπαινε στα ρουθούνια μου και είχα την ακατάσχετη επιθυμία να δω τον αντίπαλο αιχμάλωτο μου.

Μια φορά λοιπόν, γνώρισα σε ένα καφέ που σύχναζα έναν παράξενο μεγάλο σκακιστή, από μια μακρινή εξωτική χώρα που ούτε το όνομα της δεν μπορώ να προφέρω. Συμφωνήσαμε να παίξουμε μια παρτίδα σκάκι στο σπίτι του που δεν απείχε πολύ από το καφέ. Το σπίτι του ήταν παράξενο σαν και αυτόν, είχε κρεμασμένες στους τοίχους απόκοσμες επιγραφές, μιας αρχαίας, ξεχασμένης γλώσσας, καθώς και παλιά βιβλία με μυστηριώδεις εικόνες στο εξώφυλλο τους που μου προξένησαν ρίγος.

Αρχίσαμε λοιπόν την παρτίδα, και από τις πρώτες κινήσεις κατάλαβα πως αντιμετώπιζα έναν μάστερ. Μερικές φορές νόμιζα ότι έμπαινε στο μυαλό μου και προέβλεπε την επόμενη κίνηση μου, κοιτάζοντας με με διεισδυτική, όσο και ειρωνική ματιά.

 

Παρόλο που η τεχνική του μου ήταν πρωτόγνωρη, μιας και με μεγάλη απλότητα κατάφερε να μου αποσπάσει όλα τα πιόνια μεγάλης σημασίας, εγώ προσπαθούσα να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να κρατηθώ στο παιχνίδι. Η αδρεναλίνη μου ανέβηκε στα ύψη, η οσμή του μπαρουτιού νόμιζα πως ήρθε στα ρουθούνια μου, δεν άντεξα και τον ήθελα για μια στιγμή νεκρό.

Την ακριβώς επόμενη στιγμή μεταμορφώθηκα ως ανδράποδο, στην πρώτη γραμμή, σαν ένα πιόνι, και από τότε οι εκάστοτε παίκτες με τοποθετούν κατά την αρέσκεια τους, χωρίς εγώ να μπορώ να προφέρω καμία αντίρρηση, αλλά και χωρίς να θέλω τον χαμό κανενός αντιπάλου.

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου