Μια παρτίδα σκάκι

5.09.2018

Το σκάκι ήταν το μεγάλο μου πάθος, με γοήτευε τόσο γιατί ανέπτυξα τις στρατηγικές μου ικανότητες, όσο και γιατί ακόνιζε το μυαλό μου. Έχει να κάνει με την πρόβλεψη των κινήσεων του αντιπάλου, αλλά και με την διατήρηση της ψυχραιμίας σε δύσκολες καταστάσεις.

Επιπλέον, μου ανέβαζε την αδρεναλίνη και μου δημιουργούσε την αίσθηση της μάχης. Μερικές φορές φανταζόμουν πως βρισκόμουν μέσα στο πεδίο της μάχης και συμπολεμούσα με τα πιόνια ενάντια στην αντίπαλη στρατιά. Η μυρωδιά του μπαρουτιού  μου φαινόταν ότι έμπαινε στα ρουθούνια μου και είχα την ακατάσχετη επιθυμία να δω τον αντίπαλο αιχμάλωτο μου.

Μια φορά λοιπόν, γνώρισα σε ένα καφέ που σύχναζα έναν παράξενο μεγάλο σκακιστή, από μια μακρινή εξωτική χώρα που ούτε το όνομα της δεν μπορώ να προφέρω. Συμφωνήσαμε να παίξουμε μια παρτίδα σκάκι στο σπίτι του που δεν απείχε πολύ από το καφέ. Το σπίτι του ήταν παράξενο σαν και αυτόν, είχε κρεμασμένες στους τοίχους απόκοσμες επιγραφές, μιας αρχαίας, ξεχασμένης γλώσσας, καθώς και παλιά βιβλία με μυστηριώδεις εικόνες στο εξώφυλλο τους που μου προξένησαν ρίγος.

Αρχίσαμε λοιπόν την παρτίδα, και από τις πρώτες κινήσεις κατάλαβα πως αντιμετώπιζα έναν μάστερ. Μερικές φορές νόμιζα ότι έμπαινε στο μυαλό μου και προέβλεπε την επόμενη κίνηση μου, κοιτάζοντας με με διεισδυτική, όσο και ειρωνική ματιά.

 

Παρόλο που η τεχνική του μου ήταν πρωτόγνωρη, μιας και με μεγάλη απλότητα κατάφερε να μου αποσπάσει όλα τα πιόνια μεγάλης σημασίας, εγώ προσπαθούσα να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να κρατηθώ στο παιχνίδι. Η αδρεναλίνη μου ανέβηκε στα ύψη, η οσμή του μπαρουτιού νόμιζα πως ήρθε στα ρουθούνια μου, δεν άντεξα και τον ήθελα για μια στιγμή νεκρό.

Την ακριβώς επόμενη στιγμή μεταμορφώθηκα ως ανδράποδο, στην πρώτη γραμμή, σαν ένα πιόνι, και από τότε οι εκάστοτε παίκτες με τοποθετούν κατά την αρέσκεια τους, χωρίς εγώ να μπορώ να προφέρω καμία αντίρρηση, αλλά και χωρίς να θέλω τον χαμό κανενός αντιπάλου.

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου