Άλλη μια νύχτα μοιάζουν να ’ναι αληθινά

τα πιο παράξενα σημάδια στο σκοτάδι,

να καθρεφτίζονται σε κρύσταλλα νερά

σαν φώτα οι πόθοι της ψυχής κι αυτό το βράδυ.

 

Δεν είναι ρούχο το σκοτάδι δανεικό

να το φορούν οι σκέψεις έτσι απλά στους ώμους·

είναι σεντόνι στης σιωπής τον πανικό

που αργοσκεπάζει των ερώτων μας τους δρόμους.

 

Ίσως στα μάτια σου πεθαίνουν οι σκιές,

ίσως οι πόθοι ζωντανεύουν κι επιμένεις

να ξενυχτάς, να περιμένεις και να κλαις

και για αλύτρωτες ψυχές ιστούς να υφαίνεις.

 

Πώς να ξεθάψεις τα κρυμμένα της ζωής;

Πώς τα σημάδια τους τη μέρα ν’ ανταμώσεις;

Πάλι τα λόγια σου μετράς κι όλο αργείς.

Νύχτα ασύγγνωστη ποτέ μη ξημερώσεις.

_

γράφει ο Σάββας Βραχνός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!