Ο Λουλουδάκος, της Πένυς Ραμαντάνη

9.07.2018

σχόλια

Σ’ έναν ονειρεμένο κήπο, κάθε φορά που φύτρωνε ένα νέο λουλούδι, τα υπόλοιπα του έδιναν ένα όνομα ανάλογα με το χρώμα ή το είδος του. Μια μέρα που είχε συννεφιά πετάχτηκε ένα μπουμπούκι αλλά ήταν τόσο σκοτεινά που κανένας δεν μπορούσε να δει τι χρώμα είχε κι έτσι όλοι τον φώναζαν απλά «Λουλούδι». Το λουλούδι αυτό μεγάλωσε δίπλα στο πιο μεγάλο και πιο παλιό δέντρο του κήπου, που επίσης δεν είχε όνομα. Πόσο πολύ θα ταιριάξουν οι δυο τους; Θα μπορέσει κάποια στιγμή το Λουλούδι να δει από κοντά τα χρώματα και τα σχήματα της πόλης που του περιγράφει ο ψηλός φίλος του; Μπορούμε να πιστεύουμε στα όνειρα και στις φιλοδοξίες μας;

Η κυρία Πένυ Ραμαντάνη αφηγείται μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία για παιδιά από 4 ετών και πάνω που μου έφερνε πότε δάκρυα στα μάτια και πότε χαμόγελα στα χείλη. Πρόκειται για το παραμύθι του Λουλουδιού ή Λουλουδάκου, ενός σπόρου που βλάστησε σε έδαφος αλλά κατάφερε να ταξιδέψει μακριά από τα άλλα λουλούδια που τον πίεζαν να μην ακολουθήσει τα όνειρά του. Ο Λουλουδάκος γνωρίζει τους ανθρώπους, περνάει μέσα από ανατρεπτικά γεγονότα από χέρι σε χέρι, έρχεται αντιμέτωπος με την αδιαφορία, την καλοσύνη, την άδολη αγάπη…

Η ιστορία έχει κωμικές και σοβαρές στιγμές, δημιουργώντας έτσι μια ολοκληρωμένη πλοκή, γεμάτη ανατροπές και διαρκείς εξελίξεις. Οι νουθεσίες της συγγραφέως είναι ξεκάθαρες και σχετικά αυστηρές: «Κανένας δεν μπορεί να σου πει να ονειρευτείς. Τα όνειρα είναι δικά σου και τα κάνεις ό,τι θέλεις. Και κανένας δε θα σε προσέχει όσο εσύ τον εαυτό σου» (σελ. 37). «-Ρίζες, Λουλουδάκο μου, έχουμε όλοι και τις έχουμε πάντα μαζί μας. Είναι αυτό που είμαστε και αυτό που μας δημιουργεί. Αρκεί να μη μας κρατάνε ριζωμένους στους φόβους μας. Γιατί έχουμε και τα όνειρα! Και τα όνειρα είναι τα φτερά μας για όλα τα ταξίδια» (σελ. 73). Τι όμορφα, συνετά λόγια ψυχής είναι αυτά! Και πόσο τυχερό θα είναι το παιδί που θα τα επεξεργαστεί σωστά με τη βοήθεια ενός γονέα, ώστε να γεμίσουν την ψυχούλα του, να ατσαλώσουν τα πρώτα του βήματα και να του δείξουν τον ορθότερο δρόμο προς τη ζωή!

Η εικονογράφηση της κυρίας Έφης Βεργίδη ζωντανεύει παραστατικότατα την ιστορία του Λουλουδάκου, είναι γεμάτη χρώματα, φωτοσκιάσεις, λεπτοδουλεμένα χαρακτηριστικά, πιστή αναπαράσταση φυτών και δέντρων και δημιουργεί ένα περιβάλλον οικείο στα παιδιά, μέσα στο οποίο κινούνται και ζωντανεύουν με τη φαντασία τους τις περιπέτειες που ζει ο πρωταγωνιστής της ιστορίας. Το φως του κήπου εναλλάσσεται με το γκρίζο του τσιμέντου, η θλίψη του Λουλουδάκου δίνει τη θέση της στη χαρά του ανάλογα με τα περιστατικά που ζει και γενικότερα οι εικόνες είναι ένα καλοδουλεμένο συμπλήρωμα της αφήγησης.

«Ο Λουλουδάκος» είναι ένα όμορφο παραμύθι που θα δώσει αυτοπεποίθηση στα παιδιά, θα τους δείξει πώς και γιατί να πιστέψουν στα όνειρά τους και θα τους τονίσει ότι τα εμπόδια υπάρχουν για να υπερνικούνται. Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου υπάρχουν εκπαιδευτικά παιχνίδια για καλύτερη αφομοίωση της ιστορίας.

Ακολουθήστε μας

Αναζητώντας τη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, του Γεωργίου Αναπνιώτη

Αναζητώντας τη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη, του Γεωργίου Αναπνιώτη

Ο Γεώργιος Αναπνιώτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και σπούδασε Αρχιτεκτονική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών (Mimar Sinan Universitesi). Το 1966 αναγκάστηκε να διαφύγει στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με αρχιτεκτονικά γραφεία ενώ στη συνέχεια μελέτησε και επέβλεψε...

«Ο Δράκος», της  Καίτης Δροσίνη

«Ο Δράκος», της Καίτης Δροσίνη

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Ο Δράκος ζει σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Πελοποννήσου, όπου το Φως πλημμυρίζει τα σοκάκια με τις βουκαμβίλιες και τα μικρά γραφικά σπίτια  σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ένα μέρος παραδεισένιο, όπου νομίζεις πως το Κακό δεν μπορεί να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου Πάνος Τουρλής

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

«Ο Δράκος», της  Καίτης Δροσίνη

«Ο Δράκος», της Καίτης Δροσίνη

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Ο Δράκος ζει σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Πελοποννήσου, όπου το Φως πλημμυρίζει τα σοκάκια με τις βουκαμβίλιες και τα μικρά γραφικά σπίτια  σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ένα μέρος παραδεισένιο, όπου νομίζεις πως το Κακό δεν μπορεί να...

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Μερικές φορές αυτός που σε αφήνει να φύγεις σε αγαπάει περισσότερο από αυτόν που σε κρατάει κοντά του..." Αυτή είναι η φράση η οποία αντιπροσωπεύει εν ολίγοις το νόημα του βιβλίου "Το τρένο των παιδιών" της Ναπολιτάνας λογοτέχνιδας Βιόλα...

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Συνήθως όταν διαλέγουμε παραμύθια ψάχνουμε αυτά που έχουν ένα κοινωνικό μήνυμα να περάσουν, αυτά που είναι διασκεδαστικά ή αυτά που κινητοποιούν τις δεξιότητες των παιδιών. Τα τελευταία χρόνια η παιδική λογοτεχνία καταπιάνεται όλο και συχνότερα με πιο «δύσκολες»...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου