Μακριά από της πόλης τη βοή
θορύβων την αμείωτη καμπύλη
αμέτρητων φραγμών, τριγμών, πικρή χολή
του χάους την απύθμενη την δίνη

Στο δάσος των σκιών ποθώ έναν ήλιο
καθάριο μπλε απέραντου ουρανού να ιδώ
στων Μετεώρων βράχων του θεού ψάχνω βινύλιο
για να λαγιάσω της ψυχής μου την ηχώ

Στης θάλασσας την άκρη μιας άνοιξης τ’ αλάτι
κάτω απ τον ίσκιο μιας ελιάς ανθών χαλί
να ξαποστάσει της αγάπης τ’ άσπρο άτι
να βρει ουσία της ζωής μου το φιλί

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!