Πόθοι

23.09.2018

Μακριά από της πόλης τη βοή
θορύβων την αμείωτη καμπύλη
αμέτρητων φραγμών, τριγμών, πικρή χολή
του χάους την απύθμενη την δίνη

Στο δάσος των σκιών ποθώ έναν ήλιο
καθάριο μπλε απέραντου ουρανού να ιδώ
στων Μετεώρων βράχων του θεού ψάχνω βινύλιο
για να λαγιάσω της ψυχής μου την ηχώ

Στης θάλασσας την άκρη μιας άνοιξης τ’ αλάτι
κάτω απ τον ίσκιο μιας ελιάς ανθών χαλί
να ξαποστάσει της αγάπης τ’ άσπρο άτι
να βρει ουσία της ζωής μου το φιλί

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου