Πώς λένε άραγε οι άγγελοι αντίο;

10.06.2018

....ήρθες πλάι μου την ίδια ώρα πάλι. Εκεί, λίγο πριν αποχαιρετίσω το όνειρο και ανοίξω τα μάτια.

Το ξέρω γιατί έμαθα πια να ξεχωρίζω τον φευγαλέο σου ίσκιο, καρτερώντας σε παντοτινά, απ’ το πρώτο ακόμη φευγιό σου.

Και από τότε φιλεύω τον πόνο υπομονή, θαρρείς και πρόκειται για έμπιστο καλό μου φίλο,  αντέχοντας των εικόνων το οδυνηρό αναφιλητό που τον συνοδεύει.

-Μονάχα τούτο να σώπαινε έστω για λίγο, ν’ ακούσω για μια φορά το γέλιο σου…-

Είναι κι εκείνες οι νύχτες που σπρώχνω βίαια τη θάλασσα να φύγει από τα μάτια μου μα τούτη αντιστέκεται. Σα βράχος πετρώνει στα βλέφαρα, στο μυαλό, στην καρδιά και με πνίγει.

-Ανάμεσα στ’ άλλα, σου ’χα εξομολογηθεί για την αγάπη που της έχω, ναι; Μιλώ για ‘κείνο το αρμυρό νερό που δε πρόλαβε τη νιότη σου να βαφτίσει…-

Κι όσο κι αν αποφεύγω να το παραδεχτώ, εύχομαι να ‘ρχόσουν να μείνεις έστω για λίγο δίπλα μου κι ας ήμασταν απλά δυο ξένοι που κοιτούν ατάραχοι τη θάλασσα.

Θα ‘ταν φαντάζομαι προτιμότερο αυτό απ’ το να αγκομαχώ, να ματώνω και να στάζω στη θάλασσα σα δάκρυ μήπως και βρω ένα τόπο κι εγώ να με πενθήσουν τα σύννεφα.

Γιατί μονάχα να σηκώνω το κεφάλι και να προσπαθώ να σου χαμογελώ μπορώ τώρα, κι ας τα μάτια μου παραμένουν θολά απ’ την αρμύρα.

Με τη βία ισορροπώ τον τελευταίο καιρό. Το ένα μου πόδι περπατά στην άμμο και το άλλο βουλιάζει στη θάλασσα παρασέρνοντας μαζί μου όλα εκείνα τα ανώφελα «Αν»… 

-Μακάρι να κόψω κάποτε το χέρι του πόνου που με πνίγει… Άραγε μπορώ;-

Λες να γυρέψω κι εγώ απο 'κείνα τα φτερά που σου δόθηκαν;

Φαντάζομαι πως θα ’ναι μάταια μια τέτοια απαίτηση. Ήδη το δοκίμασα τότε π’ ακόμη ανάσαινες, μα μου τ’ αρνήθηκε Ο Θεός. Μ’ άφησε εδώ να μοιρολογώ τα σπλάχνα μου και το τρέμουλο της φλόγας των ονείρων μου, αντί να πάρω τη θέση σου.

Κι είχες τόσο γαλήνιο πρόσωπο στο στερνό μας αντίο…

Το αναλογίζομαι κάθε που ξαποσταίνω από έγνοιες και τα μάτια στερεύουν από ανθρώπινο πόνο. Και σε τούτη τη γαλήνη προσδοκώ πως  θ’ ανταμώσουμε.

Ναι, μια μέρα θ’ ανταμώσουμε.

Κι εγώ θα νιώθω τότε όμορφα, σαν παιδί, σαν εσένα.

Κι εσύ θα είσαι τότε για πάντα όλο μου το φως κι η ψυχή και το χαμόγελο.

Και μάθε το, πως κουράστηκαν τα μάτια μου να σ’ αναζητούν στα σκοτάδια.

Δε μου αρκεί να μετρώ αντίστροφα για το τέλος, η ανάσα μου μου ‘γινε βάρος και θέλω να λευθερωθώ.

(Μα τώρα εγώ σ’ έχω ανάγκη…)

Αχ,

Μακάρι να μπορούσα να πετάξω…

(Δίπλα σου)

 

Στην Δ.Μ. Γ.   Τ.25-1

 

Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

“…θεωρώ πως το να σε στηρίζει ο τόπος σου είναι πολύ σημαντικό ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις έπειτα παραπέρα!” – Εύη Δουργούτη

“…θεωρώ πως το να σε στηρίζει ο τόπος σου είναι πολύ σημαντικό ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις έπειτα παραπέρα!” – Εύη Δουργούτη

(Φωτογραφία: © Στράτος Γιαννόπουλος) Φιλοξενούμενη στη δράση «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» είναι η συγγραφέας Εύη Δουργούτη! Λογοτεχνικό Βιογραφικό Η Εύη Δουργούτη γεννήθηκε το 1992 στο Σουφλί Έβρου, απ’ όπου κατάγεται και όπου ζει μόνιμα. Είναι απόφοιτος του...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

“…Είναι ο καλύτερος τρόπος για να εκφράζομαι και να ησυχάσω την ψυχή μου…” – Ελένη Γεωργούση

“…Είναι ο καλύτερος τρόπος για να εκφράζομαι και να ησυχάσω την ψυχή μου…” – Ελένη Γεωργούση

  (Φωτογραφία: © Στράτος Γιαννόπουλος) Φιλοξενούμενη στη δράση «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» είναι η συγγραφέας Ελένη Γεωργούση! Λογοτεχνικό Βιογραφικό Η Ελένη Γεωργούση γεννήθηκε το 1999 στη Γερμανία, αλλά επέστρεψε στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία. Στην...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

“…ως δια μαγείας οι λέξεις έτρεχαν μόνες τους, το ίδιο και οι εικόνες, οπότε δεν έχασα την ευκαιρία…” – Χρήστος Αναστασιάδης

“…ως δια μαγείας οι λέξεις έτρεχαν μόνες τους, το ίδιο και οι εικόνες, οπότε δεν έχασα την ευκαιρία…” – Χρήστος Αναστασιάδης

(Φωτογραφία: © Στράτος Γιαννόπουλος) Φιλοξενούμενος στη δράση «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» είναι ο συγγραφέας Χρήστος Αναστασιάδης! Λογοτεχνικό βιογραφικό Ο Χρήστος Αναστασιάδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Είναι παντρεμένος και έχει δυο κόρες....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου