Στοχαστικά και ασύμβατα

11.10.2018

Αλληλοκοιτάχτηκαν με μια ενοχική ομολογία
για την αλληγορία των λόγιων μηνυμάτων
που με σπουδή και ευφροσύνη έσπευσαν να χαρακτηρίσουν
ως συλλογικό ηρωισμό και προσωπική αυτοθυσία,
στάση ζωής να ενστερνισθούν και έκφραση αρχών
και να διατρανώσουν με σπονδές και σοφίας αναγωγές
ως χρέος δόκιμης ερμηνείας και ηθικής προβολής,
χωρίς άλλοθι σκοπιμότητας και πνεύμα συναλλαγής.
Η ισονομία πρόταγμα και μέγεθος η αξιοσύνη
για τις πολύμορφες ανατροπές και τις κοινές στοιχίσεις.

Αποτίμησαν πως η επίκληση και ο αναβαπτισμός
σε ιδεοκρατικές θεωρίες και αντιστασιακές συμπεριφορές,
αποτρέπουν μια επίπλαστη και σκαιά καθημερινότητα,
απορρίπτουν ως απειλή τις αναφορές και ενταγμένες παραδοχές
που με δεκασμικούς πανηγυρικούς και ύποπτες αλλοτριώσεις
λειτουργούν ως πρόσχημα αξιών και αφορμή μεταλλαγών, 
από τη χειραγώγηση, στη δικαίωση και την αποδοχή,
για μια συμβατή, ομοιόμορφη και αποδεκτή συνέχεια.
Η βεβαιότητα, της τέχνης πλάνη και η αναγνώριση ευθύνη,
για το κενό της αμφισβήτησης και τ’ άδηλο της σειράς.

Συντάχτηκαν στοχαστικά σε ευέλπιδες ανακατατάξεις,
απέφυγαν ιστορικά ομοιώματα, συγκρίσεις και αγκιστρώσεις
και πολυφώνησαν σε εύρυθμες και ελκυστικές μονοφωνίες,
ανένταχτοι να στρατευθούν σε επαναστάσεις και υπερβάσεις.
Και σαν αναστοχάστηκαν τη μίμηση στην ακολουθία των εποχών,
είδαν επαναλήψεις εύσχημες σε επίπεδα και όρια γνωστά
και αναγνώρισαν πως η πραγματικότητα, με μια αρχέτυπη επιστασία,
ψευδαίσθηση είναι αρχέγονη και ασύνειδη αυταπάτη.
Ασύλητο θέσπισμα κι αμύητο θέσφατο η προσωπική αλήθεια,
άχρονη αρχή η ύπαρξη και  η αρμονία αέναη προσφυγή.

 

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου